De feestdagen zorgden voor een enorme toename in speelgoed voor Daan. Vooral dan speelgoed dat lawaai maakt 
Alhoewel op het speelgoed staat dat het pas vanaf 9 en 12 maanden is, amuseert Daan zich kostelijk met zijn nieuw speelgoed, vooral de telefoon en trein zijn voorlopig een succes omdat ze licht maken. Om maar te zeggen dat wij tot op heden, buiten een paar knisperboekjes, nog steeds geen speelgoed hebben moeten kopen. Lang leve de feesten
Goodbye 2009, raar jaar. Jaar van teveel veranderingen voor Corneel.
Jaar waarin Daan werd geboren, Jaar waarin job werd verloren, Jaar waarin beslist werd huis te bouwen en grond te kopen, Jaar waarin getrouwd is dat het een lieve lust was, Jaar van vele babietjes in mijn omgeving, Jaar van vele zorgen en opgekropte woede, Jaar van intense liefde en vreugde. Daag raar jaar. Voor altijd in mijn geheugen gegrift als het jaar waarin ik mama werd en Daan mijn leven zoveel mooier maakte.
Hello 2010, Jaar waarin ik een nieuwe job ga vinden, een huis ga bouwen, jaar van nog meer nieuw leven maar eventjes niet bij ons, jaar waarin Daan gaat leren stappen, jaar van verwachting en hoop. Je bent goed begonnen, nog 360 dagen volhouden zo
Ik wens iedereen een fantastisch 2010 dat ik uitroep tot jaar van de hoop.
In mijn huis zijn veel ramen. Omdat het een klein huisje is, zorgen de vele ramen voor licht en een ruimtelijk gevoel. De keerzijde is dat er ’s nachts ook licht is, straatverlichting en deze dagen ook kerstverlichting. We hebben voor elke velux een verduistering en voor het grote raam lange donkere gordijnen maar het is niet voldoende voor het licht van de twee straatlampen naast mijn huis buiten te sluiten. Door het gordijn heen zijn het twee orange sferen die mijn nachtrust verstoren (als Daan dat al niet doet). Drastischer maatregelen dringen zich op.
Het deed me eergisteren nacht wegmijmeren naar nog niet zo lang vervlogen kindertijden.
Hoe eerst al het licht op de gang aanmoest, gordijnen open en deur wagenwijd open om te kunnen slapen. Maar met elk jaartje ouder de lichten enkel beneden op de gang nog mochten branden, de gordijnen wat meer toe moesten en de deur van wagenwijd, naar de helft open, naar een hand (mijn papa of mama stak dan zijn/haar hand tussen de deur en het kozijn om te meten), twee vingers, een spleet en vervolgens pottoe moest. Tot het moment dat de gordijnen dicht moesten, het licht overal uit, dat zelfs de spleet licht vanonder de deur mij uit mijn slaap hield. Met ouder worden, werd het licht steeds meer storend voor het slapen.
Nu Daan er is, vraag ik mij af of het ook zo zal zijn. Of hij ook ooit zal zeggen “mama, de deur mag wat meer toe en vergeet het licht op de gang niet uit te doen” waarna ik hem een kus zal geven, de deur op een kier zet, vergeet het licht uit te doen op de gang waarna hij naar beneden zal schreeuwen “LICHT!!!” en ik terug uit mijn zetel het licht zal gaan uitdoen. Super toch.
Sinds oktober ben ik terug beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Een mooie opportuniteit om eens wat langer uit te kijken naar “de job van mijn leven” en eens te kijken wat er allemaal van aanbod is op die arbeidsmarkt. (even eerlijk, terug op de arbeidsmarkt zijn is niet altijd een pretje omdat als mensen vragen wat je doet, je moet antwoorden “werkloos”, dan krijg je toch zo een blik van “ah ja” en je ziet ze dan vanalles denken. Daarnaast ben ik iemand die zichzelf in haar gedachten altijd projecteert als “werkende” vrouw, nooit als moeder of avonturier of sporter of … . Thuiszitten is voor mij dan ook een soort “straf” omdat ik iets niet goed zou hebben gedaan. Ik vind/vond het ook heel oneerlijk omdat ik toch een universitair diploma heb en daarna nog veel heb bijgestudeerd. Mij was altijd verteld dat als je goed studeert een goede job je als het ware in je schoot zou worden geworpen. Maar de realiteit is dat een “goede job” voor de ene iets anders betekent dan voor de andere. Soit dit terzijde)
Het is dan wel crisis, vacatures blijken er voldoende. Ik heb dan ook al voor een aantal vacante posities gesolliciteerd. Ik volg daarbij netjes de regels van de kunst. Ik zet ook mijn netwerk in en mijn linkedIn. Ik ga naar jobbeurzen, ben vrank en rechtuit en vraag bedrijven aldaar op de man af of ze echt op zoek zijn naar iemand of gewoon er staan voor bekendheid.
Dan begint het pas. En nu komt uiteraard waarom dit blogje wordt geschreven. Geen van die bedrijven heeft de beleefdheid gewoon iets terug te laten weten. Dus ik stoute schoenen aan, gebeld naar die bedrijven, weet hun HR departement vaak amper dat een ander departement vacatures heeft openstaan, wie er naar de jobbeurs is gestuurd. Soit, ik heb het daarbij niet gelaten, ik ben blijven bellen en mailen en uiteindelijk krijg je dan zo’n stomme standaardmail met “uw profiel past niet…”. What the FFFFF. Mijn profiel past wel, mijn ervaring past wel, cfr. wat hun eigen mensen zeiden op de jobbeurs. Het is alsof ze te lui zijn mij uit te nodigen voor een gewoon gesprek.
Ik vind dat dit getuigt van weinig respect voor een eventuele werknemer en/of klant. Want als ik solliciteer voor bvb Belgacom, dan kan ik ook klant zijn en dan is dit een zeer negatieve ervaring.
Dat bedrijven klagen dat ze niet het juiste personeel vinden is omdat ze zelf niet goed zoeken. Als ze zelf niet eens de moeite doen om iets terug te laten weten, wat verwachten ze dan van hun werknemers…
6 maanden is hij al in ons midden. Maar hoe gaat het nu met Daan?
Wel:
1. Daan vind papflessen maar niets, maar alles wat met een lepel komt gaat er zonder problemen in
2. als daan genoeg heeft gegeten dan houdt hij zijn lippen stijf op elkaar
3. de spijlen van zijn bed en park blijken lekker te zijn want we betrappen hem vaak knabbelend op de spijlen
4. hij heeft een eigen willetje, dat zich vooral toont tijdens het aan en uitkleden of verschonen. Dan doet hij de “ik draai mij om” truuk die het onmogelijk maakt nog een pamper aan te doen
5. hij houdt van wilde spelletjes
6. hij steekt zijn handjes uit om gepakt te worden wat kei schattig is
7. hij babbelt er vrolijk op
8. hij begint te wennen aan de maxi-cosi
9. de speelmat is veel te klein voor zijn expansiedrang
10. hij rolt er op los
11. begint te aanzetten te tonen tot kruipen en zitten
12. sneeuw vindt hij maar niets
13. de mama haar haar daarentegen moet geweldig lekker smaken
14. ’s ochtends ligt hij eerst nog een halfuurtje bij ons gezellig in bed voor we opstaan
15. slapen overdag doet hij niet graag, ’s nachts normaal hele nacht door (alhoewel hij de laatste 4 nachten elke keer om 5 uur even wakker wordt voor zijn tutje)
16. tutjes zijn nog altijd geen succes tenzij hij echt moe is
17. zwemmen! doet hij ongelooflijk graag
18. knisperboekjes zijn zijn favoriete speelgoed
19. en zijn muziekstampding dat hij van de sint heeft gekregen
20. hij is allemans vriend
Het was een stokje van annelyse: post je kerstboom.
Bij deze verhoor ik haar bloggebeden
Al drie jaar dezelfde, met ballen en bloemen van Aveve
Ik heb hem gezien en … hij is fantastisch!!!
Gisteren mocht ik op uitnodiging van Nieuws.be (in ruil voor een persberichtje) naar de voorvertoning van Avatar gaan, in 3D! en het was echt de moeite!!!
Hierbij het bericht:
Vandaag had ik het voorrecht om op uitnodiging van Adobe voor Nieuws.be de nieuwste telg van James Cameron te gaan bekijken, in 3D. Adobe had gezorgd voor een mooie ontvangst met lekkere hapjes en drankjes en woordje over de film. Allemaal heel leuk maar overbodig. Hadden ze gewoon voor de film gezegd “deze film is mede door onze producten werkelijkheid geworden”, dan had dat ruim voldoende geweest.
De film duurt 2 uur en half en geen minuut verveel je je, heb je zin in een drankje of een hapje of overweeg je toch maar een sanitaire stop in te lassen. Van begin tot einde is de film sterk, ijzersterk.
Aan de 3D technologie moet je wel even wennen. De eerste 5 minuten denk je dat je 2 uur en half niet gaat uitzitten met dat brilletje. Je ogen en hersenen moeten wennen aan het samengesteld beeld. Maar zodra je daar voorbij bent, ben je helemaal mee. Dan wordt de film echt, tastbaar. Het verhaal is plain cut, mensen maken eerst hun eigen planeet kapot en dan de volgende. De wezens die daar wonen worden afgeschilderd als minderwaardig dus wegwerpbaar. Maar de manier waarop het gebracht wordt is gewoon WAUW. Ook het eerste woord toen de film gedaan was. WAUW! Ik was zelfs een beetje slechtgezind toen de lichten al aangingen tijdens de aftiteling. Ik was nog niet klaar om de wondere wereld die James Cameron heeft gecreëerd te verlaten. Ik wou nog even in zijn prachtige natuur vertoeven.
De film heeft echt alles, spanning, avontuur, een prachtig decor, ijzersterke acteurs, romantiek, actie en een grandioze vechtscene. Alleen daarom al is hij absoluut de film van het jaar en van de komende jaren en als je het mij vraagt kan 3D de bioscoop ervaring zeker nieuw leven inblazen.
Leve James Cameron, Leve Avatar, Leve 3D!
Een weekend dient om uit te rusten… Niet dus. Dit weekend was één grote opeenvolging van plezier en feest. Een voorsmaakje voor de gezellige feestperiode die eraan komt. Daan heeft kunnen genieten van wel 50paar handen die niets anders wouden dan hem knuffelen en onze pakkeman laat zich dat welbevallen. Ik ben dit weekend ook naar een tentoonstelling geweest in het Dr. Guislain “uit het geheugen, over weten en vergeten”, tegelijk was er ook een tentoonstelling van 60 jaar ziekenzorg. Het is een bij wijlen bizarre tentoonstelling met dingen die ik nog niet eerder had gezien in mijn leven, oa de 6 sketletten van foetussen (van een paar weken tot volgroeide baby) gaven mij de kriebels… Maar voor de rest zeker de moeite. Alleen al voor het mooie gebouw zou ik de tentoonstelling zijn gaan bezoeken. Het was een uitstap met de tekenacademie, ’s middags zijn we met z’n allen gaan eten in “jour de fête” in gent. Dat was niet slecht, hun cocktail maison was subliem (cava met ijsblokje waar gember, steranijs en ijzerkruid in zat dat dan oploste in de cava). Ze hadden een middagmenu met vis en groentengratin die zeer gesmaakt werd voor maar 14 euro. Dus zeker de moeite.
Verder was het weekend gevuld met verjaardagsfeestjes, lekkere etentjes, bezoekjes van mijn meme, Daan zijn Mammie en oma enz. Zalig.
Ik ben echt een kerstfeest madam en hou van cadeautjes kopen en krijgen. Van zodra de sint is geweest staat mijn kerstboom recht. Nieuwjaar zal dit jaar niet in vriendenkring worden gevierd omdat met Daan dat nog wat moeilijk is maar het alternatief (gaan eten bij mijn mama) is dik in orde. Nog een week! en dan FEEST.
Op algemeen verzoek zijn we er dan maar een weekend op uit getrokken Nee hoor, het was al een jaar geleden gepland. Toen nog met Daan in mijn buik. Zorgvuldig uitgeteld dat hij dan al 5 maanden zou zijn voor ik hem moest achterlaten. En dus zo geschiede, vrijdag 4 december vertrokken mama en papa voor dag en dauw naar Londen. Ik was er nog nooit geweest, wat een schande is daar ik al half de wereld ben rondgereisd. Ik had een boekje gevonden met wat leuke dingen om te zien en ben achteraf blij dat we maar één echte dag hadden want anders had ik zowaar onze rekening geplunderd. Leuke dingen dat er daar zijn om te shoppen. De nieuwste trend is GLAMPING, glamoureus op kamping gaan. Je hebt daar dus shops waar je “glamour” kampeer materiaal kan kopen! Rubberen laarzen met hakken, fancy kookpotjes, etc. Je kunt het zo gek niet bedenken. Dan was er nog een andere winkel waar ze super romantische spulletjes verkochten in jaren 50 stijl waar ik gelukkig een man bijhad die mij buiten gesleept heeft. Verder waren er veel leuke marktjes met allemaal vintage kleding. Echt de moeite waard. Tweede trend die ik heb gespot in Londen, korte rokjes, maar dan echt KORTE rokjes. Dik, dun, lang, kort, oud, jong, seut, hip, het maakte niet uit, alle vrouwen hadden ultra, net onder de billen, korte rokjes aan. Met platte balerina’s of platte laarzen, UGHs, plastieke botten,… maar wel plat. Ik voelde mij een beetje debiel met lange broek en hakje. Sommige meiden hadden amper een t-shirt aan tot net onder hun billen. Voor mij is het winter dus lange broeken it is. ’s avonds zijn we naar Eddie Izzard gaan kijken. Zeker de moeite waard om eens op youtube te gaan kijken als je van standup komedie houdt. Die man is echt HILARISCH. En hij vult met gemak een sportpaleis vier keer op een rij. Met 30000 man waren we daar. Kun je je dat voorstellen, 1 man alleen op een podium dat 30000 man 3 uur lang kan entertainen. Deze is super: Learning French
Om te concluderen dat het inderdaad heeft deugd gedaan een dagje weg te zijn met manlief. Tegen zaterdag avond echter miste ik mijn ander ventje wel ongelooflijk hard en was ik blij dat we maar 1 nacht hadden geboekt en geen 2.
London Baby! yeah, dit doen we zeker nog eens.
Ik ben zo moe. Echt doodop. Alhoewel Daan zijn best doet de nachten meestal door te slapen, zijn de onderbroken nachten een echte hel. Gisteren is hij tot drie keer toe wakker geworden met een verstopt neusje, wat uiteraard zielig is voor hem, maar ik kon het niet trekken. Ik was zo moe en afgepeigerd. Gelukkig zag manlief het wel zitten voor telkens uit bed te komen. Maar om 5 uur wou Daan ook nog eens eten, dus mama ook uit bed, pap gaan maken, maar het was niet van harte. Op zo’n momenten twijfel ik dan ook aan mezelf, of ik wel een goede mama ben. Want voor zo’n kleine “nudger” heb je toch alles over. Maar het lukt mij niet altijd. Het moe zij is soms zo totaal overheersend dat het mij niet in staat stelt om zelfs gewoon maar te ontspannen. Vannacht was een goede nacht en dat scheelt echt een pak. Ik denk dat hij het door had dat mama even moest slapen. Maar toch, een hele zwangerschap door is de focus op de bevalling maar ik was en ben nog altijd niet voorbereid op wat erna komt. Wat het met je doet, wat de fysieke last is. Ik had het graag geweten
