pfff….

Zo terug aan het werk, het is even wennen. We beginnen om 8 uur dus slaap is echt wel nodig. De eerste dagen zijn hier dan ook hectisch verlopen, en ook een beetje eenzaam omdat ik ’s ochtends stilletjes tracht te vertrekken om niet iedereen wakker te maken. (lukt niet altijd). Nu moet het dan ook lukken dat net nu Daan niet meer doorslaapt maar steevast om 1 uur en om 5 uur huilend wakker wordt. Gisterennacht was hel! ik was echt geen mens. Maar vandaag ben ik er dus achter gekomen waarom ons ventje zoveel last heeft… 4 tanden zijn aan het doorkomen!!! allemaal bovenaan! dus dat prutske van ons heeft dat al heel flink gedaan!

staan

Daan wil staan, aan alles trekt hij zich recht. Niets is nog veilig. Vandaag is hij bijna gestikt in een plastiekje. In een seconde had hij het geflikt. We waren bij mijn meme, hij was aan het demonstreren dat hij kon staan aan de salontafel. We hadden alles mooi uit de weg gelegd en toch lag er nog iets, aan onze aandacht ontsnapt, en het zat in zijn mond voor we het goed en wel doorhadden. Gelukkig had mijn meme het gezien. Dus ik met mijn pink het er proberen uitvissen, schoof het alleen maar verder in zijn keel. Ik heb hem doen overgeven, ter plekke, over mijn meme haar mat, mijne vent zijn broek en schoenen. Daan gered. Weer een les wijzer :-s Er is geen houden meer aan.

Op de collage: Daan staat, trekt zich recht, is een echte vent als hij mama’s BH vindt…, Daan klautert zelf in maxi cosi!!! Daan ontdekt een doos

rugzak

Nog een ander evenement waar traantjes voor gevloeid zijn is dat mijn rugzak naar Nepal op reis is.
Meer bepaald: mijn beste vriendin met wie ik een hele boel verre reizen met heb gemaakt vertrok dinsdag, zonder mij, naar Nepal maar wel met mijn rugzak. De dag dat ze belde om hem te lenen heb ik na het telefoongesprek zo hard gehuild omdat ik jaloers was op de rugzak. De deal is dat ze foto’s moet trekken van mijn rugzak op reis en dit is de eerste foto van mijn rugzak en vriendin:

verslag

jaja, de werkmens. ’tis een aanpassing. en dan nog 3 dagen geen internet thuis, dus ook geen uitlaatklep op dit fijne medium!!!
Maar dus, de eerste dag was een huildagje. ’s ochtends in de auto, toen een vriend belde om mij proficiat te wensen stroomden de tranen over mijn wangen terwijl ik enthousiast probeerde te klinken, toen ik naar huis reed en tijdens het bellen naar huis mijn zoontje hoorde kirren op de achtergrond, in bed omdat ik het niet zag zitten hem elke dag achter gelaten. Dinsdag heb ik hem niet meer los gelaten, woensdag ging het al iets beter en vandaag mag hij al terug vrij kruipen
Het werk is een uitdaging en een volle dagtaak. Gelukkig maar want ik zou het anders niet overleven. Ondertussen hangt er al een leuk fotootje van Daan op mijn bureau. De collega’s vallen ook goed mee.
Je mag er niet te lang bij stilstaan want dan voelt het helemaal debiel dat je iemand anders op je kind laat passen terwijl jij geld gaat verdienen om dat te betalen…
Strakjes gaan Daan en ik lekker in bad en dan nog wat leuke quality time!

werken

Jawel, ik ga vanaf morgen terug aan de slag. Ik ben wel zenuwachtig. Ik lig er al een paar nachten wakker van en nu is Daan natuurlijk ook nog snipverkouden en lekker hangerig waardoor mijn moederhart morgenvroeg nog meer gaat breken als ik zal moeten vertrekken. Het is nog even spannend geweest want je zult dat altijd zien, wanneer je toezegt op een job, dan vallen de andere sollicitaties met bakken uit de lucht. Maar uiteindelijk ben ik bij mijn oorspronkelijke keuze gebleven.
Uiteindelijk moet ik zeggen dat deze 7 maanden met Daan ongelooflijk zijn geweest en ik ben blij dat ik verplicht thuis zat. Maar dat kan je alleen maar achteraf weten. Het is vooral louterend geweest. Ik had tijd nodig om mijn pre-Daan te verzoenen met mijn post-Daan. De twee waren niet zo’n goede vrienden in het begin maar nu hebben ze alletwee hun plaats gevonden. Ik heb moeten leren dat mama zijn en Daan ongelooflijk graag zien samen gaat met wie ik daarvoor was, maar ook dat er compromissen moeten worden gesloten en dat ik nu weet dat ik alleen maar kan leven met een compromis waar Daan de belangrijkste doorslaggevende factor is en dat dat niet erg is maar heel normaal. Ik besef dat ik veel zal missen maar ik reken erop op de belangrijke momenten bij mijn gezin te kunnen zijn.

Kruipen

Hij is ermee weg. ‘t zat er al een tijdje aan te komen. Schuifelen en afduwen met de beentjes. Af en toe vonden we hem al eens in het midden van de woonkamer en dan stonden we ons te verbazen over het feit dat zo’n klein ding zich enorm snel kan verplaatsen. Nog net geen 7 maanden maar hij kruipt dus…

U ziet in de verte de speelmat, daar is hij vertrokken, richting mama en richting stopcontacten die ik prompt heb beveiligd met kleurrijke stoppen.
Hij is nog zooo klein, hij verdwijnt bijna in de tegel. tsss, ‘t is ne kadee…

wandelen

Toen Daan nog moest geboren worden had ik mij allerhande voorstellingen gemaakt hoe ik moeder ging zijn. Eén van de dingen was zeker dat ik veel zou gaan wandelen. Daan in de buggy, ik met mijn fototoestel erachteraan en samen de wijde wereld in. Het is enigzins anders gelopen daar Daan in het begin helemaal niet graag in zijn buggy zat en ik de moed niet had om hem telkens mee te slepen. Met elke maand dat Daan ouder werd, werd het buiten ook steeds kouder, sneller donker om in december en begin januari helemaal te ontaarden in sneeuw en vrieskou. Ik krijg mezelf dan niet buiten laat staan mijn kind.
Maar gisteren is het er dan toch van gekomen. Met zijn tweetjes op stap in mijn geliefde park, met fototoestel. Hierbij de foto’s van ons uitje:

roodborstje

Roodborstje tikt tegen ‘t raam, tin, tin, tin,
Laat mij erin, laat mij erin.
‘t Is hier te guur en te koud naar mijn zin,
Laat mij erin, tin, tin, tin.

‘t Meisje deed open en strooid’ uit haar schoot
Kruimeltjes suiker en kruimeltjes brood.
Dat was het roodborstje wel naar de zin,
Vloog toen het bos weder in.

solliciteren

From:
Sent: woensdag 6 januari 2010 12:34
To: dewi.Vandevyver@gmail.com
Subject: FW: Uw kandidatuur voor de functie van Project Leader bij

Geachte heer,

Vooreerst willen wij u graag bedanken voor uw interesse in .

Na overleg en na analyse van alle gegevens werd uw kandidatuur helaas niet weerhouden, dit ondanks de positieve aspecten van uw dossier.

Indien u dit wenst, kan u me contacteren om meer uitleg te krijgen bij de elementen die tot deze beslissing hebben geleid.

Wij wensen u evenwel nog veel succes toe in uw verdere carrière en verblijven,

Met vriendelijke groeten,

administratief medewerkster DI

From: Dewi Van De Vyver [mailto:dewi.vandevyver@gmail.com]
Sent: mercredi 6 janvier 2010 13:44
To:
Subject: RE: Uw kandidatuur voor de functie van Project Leader bij

Beste,

Graag had ik inderdaad meer informatie gekregen waarom mijn kandidatuur niet werd weerhouden.

Aangezien u mij aanspreekt met “Geachte heer” stel ik mij vragen bij de manier waarop mijn kandidatuur en CV is behandeld.

Hartelijk dank bij voorbaat,

Dewi Van De Vyver

From:
Sent: woensdag 6 januari 2010 12:34
To: dewi.Vandevyver@gmail.com
Subject: FW: Uw kandidatuur voor de functie van Project Leader bij

Geachte heer,

Uw kandidatuur werd door de verantwoordelijke van de projectleiders doorgenomen en zijn beslissing om uw kandidatuur niet te weerhouden is onvoldoende relevante ervaring voor de functie.

Met vriendelijke groeten

administratief medewerkster DI

hmmm, ik geloof niet dat ze mijn CV hebben gelezen…

kool

Elke zoveel weken trek ik een voormiddag uit om voor Daan allemaal potjes verse groentjes met aardappelen te koken. Op die manier tracht ik te vermijden dat het kind enkel wortelpap eet omdat dat de gemakkelijkste groenten zijn om in zo een kleine hoeveelheden klaar te maken. Ik trek dan richting groentenafdeling en laat mij gaan op de courgetten, knolselder, bloemkool, broccoli. Om maar te zeggen dat hij genoeg varriatie krijgt op het menu. Eergisteren was het zover, tijd om te koken. Dus ik naar de winkel en zie daar een rode kool liggen. Ik denk, kool is kool dus rode kool it is. Nu een rode kool dat is niet niks. Dat weegt gigantisch veel en is ook vrij groot en lomp. Dus ik start met de buitenste blaadjes eraf te trekken om dan twee minuten te moeten nadenken hoe dat dat weer wordt versneden. Ik herinnerde mij vaag mijn moeder/vader die zo’n kool dan in twee sneden en dan in reepjes. Dus ik hak met mijn groot zeer scherp mes (zo’n chique mes van een japans merk, ik zoek het voor u nog wel eens op) in op mijn kool om nog geen centimeter dieper te eindigen. Uiteindelijk ben ik er dan maar gewoon hompen af beginnen snijden en die dan in reepjes. Ik steek alles in de pot en begin deze te koken. Ondertussen pak ik het boekje “Aan Tafel” van K&G er nog eens bij voor leuke gerechtjes om er dan pas achter te komen dat rode kool maar pas geserveerd mag worden vanaf 12 maanden, ik ben een goeie 5 maand te vroeg. Ik trek dan maar den boek van den boerenbond open voor rode kool en zie daar dat je die moet STOVEN en niet koken… hup mijn kool van het vuur, afgieten (dat water is blauw) Terug naar mijn kookboek: stoof een ajuin en een kilo appelen mee met de rode kool. Aarch, geen appelen in huis. Ik in de auto naar de winkel om appels. Thuis gekomen, eerst appelen schellen, ajuin versnijden, stoven, kolen erbij, half uur later appelen erbij en dan 2 uur!!! laten stoven.
Soit om maar te zeggen dat ik nooit meer verse rode kool klaar maak en dat het een hele tijd gaat duren voor we dat nog eens eten. Na twee dagen rode kool in serieuze porties (ons groenten quota van deze week is zeker gehaald) steekt er in de vriezer nog een hoeveelheid waar ik een leger met kan eten geven.
Daan zal ooit wel eens rode kool krijgen maar dan zal het wel uit een pot van Hak of het een of ander komen.

Voor zij die wel nog moed hebben na deze blog, hierbij het recept:

1 rode kool
50gr vetstof
1 ajuin
1kg appelen
100Gr suiker

snij de rode kool in repen. Stoof eerst een ajuin in de vetstof, voeg er de rode kool aan toe. Stoof voor 30 min. Voeg de appels eraan toe. laat een uur of 2 stoven.
Voeg dan pas de suiker toe. Wanneer je een dikke saus wil kan je deze indikken met aardappelzetmeel.

Smakelijk