Ziek

We hebben het weekend dan toch overleefd… Ik voelde me vorige week niet echt in mijn sas en onzen Daan voelde dat maar al te goed. Als mama zich niet goed voelt dan voelt het hele gezin zich niet 100%. En boy oh boy. Tegen zaterdag middag had ik 39° koorts en zweette ik mij letterlijk te pletter. Toen na twee Dafalgans en 5 uur diepe slaap om middernacht mijn koorts piekte tot 39,5° besefte ik dat er iets goed mis was. We hebben er de volgende dag de dokter van wacht bijgehaald die er op stond te kijken gelijk nen hond op een zieke koe. Het waren wat teveel symptomen bij elkaar en hij vond het wat moeilijk om een diagnose te stellen. Het kon Mexicaanse Griep zijn maar ook een borstontsteking of misschien iets met mijn baarmoeder. Ik was er in ieder geval niet gerust in. Dus wij naar spoed. Daar hebben ze duidelijk vastgesteld dat het geen Mexicaanse griep was maar wel een infectie van waarschijnlijk mijn borst. Echt 100% uitsluiten konden ze niet maar daar die pijn deed en er rood uitzag zal het dat wel zijn… Een paar dafalgans later en een gestarte antibiotica kuur is mijn koorts gezakt en ben ik terug helder bij geest. Strakjes moet ik terug op controle om te kijken of de infectie verbetert of niet. We zullen zien.

one

voila, vandaag zijn we exact 1 week verder. 1 week met mijn kleine ukkepuk die hier tijdens het bloggen op mijn arm ligt te slapen…
Voor al die toekomstig mama’s daarbuiten, hierbij mijn persoonlijke ervaringen van deze eerste week:

(ondertussen zijn we 1 week en 1 dag, bloggen met baby op arm was een beetje te ambitieus, tegen dat ik dan eindelijk wou beginnen bloggen was hij wakker, wou hij eten, niet meer slapen, was mama op van de stress enz.)

Weeën: volgens mij een uitschuiver van moeder natuur. What the f***k!!! Bij mij ging het dus als volgt: om half 10 duidelijk gezeur in onderrug en gezeur in buik. Wij naar het ziekenhuis om even aan de monitor te gaan hangen en te gaan kijken of het al arbeid was of nog voorweeën (ik had de vrijdag ervoor als eens generale repetitie gehad dus wist dat het beide kanten kom opgaan, of het zette door of het valt volledig stil). Dus wij aan de monitor, het waren al stevige weeën maar nog geen “arbeid”. 1 cm ontsluiting. Dus wij terug naar huis om te gaan “sudderen”. Om 1 uur lagen we goed en wel in ons bed, om 2 uur waren ze daar, de “echte” weeën. Man man, ik wist niet waar ik het had. Ondertussen had ik er dus al 4,5uur weeën opzitten. Wij terug naar het ziekenhuis, daar bleek dat het inderdaad goed begonnen was. 3 cm opening, afwachten of het goed vooruit ging gaan. Bleek dat de materniteit van het ziekenhuis vol zat waardoor wij midden in de nacht nog van ziekenhuis zijn moeten veranderen. Gelukkig ging onze vroedvrouw mee alsook gynaecoloog waardoor wij van de verhuis eigenlijk geen last hebben gehad. Buiten de autorit waarbij ik bijna de gordel heb doorgebeten van de pijn. Om 5 uur had ik nog steeds maar 3cm ontsluiting en zat ik op de grond achter mijn bed met mijn nagels in de handvaten van het bed. De vroedvrouw, met wie we op voorhand een lang gesprek over natuurlijk bevallen hadden gehad, stelde op dat moment zelf epidurale voor want dit ging ik niet trekken. Ik had namelijk wat ze noemen “kanon weeën” alsook een “weeënstorm”, maw keihard keihevig, geen ademruimte.
Na die epidurale zag ik het allemaal weer zitten.
Vandaar dat ik dus vind dat het echt een uitschuiver is van moeder natuur. Ik had in geen 100 jaar die baby er nog kunnen uitpersen had ik nog 7 uur zo een pijn geleden.
Aan de andere kant is het waar wat ze zeggen, je kan de pijn niet echt beschrijven, ik ben ook al vergeten hoe het juist zeer deed, alleen weet ik nog dat ik echt heb afgezien.

Bevalling: fluitje van een cent, in minder dan een half uur lag mijn zoontje in mijn armen zonder scheur of wat dan ook. Ik bedank hiervoor de gyn en vroedvrouw want die hebben een enorm goede begeleiding gedaan.

Dag 0: ik en zoon waren volledig van de wereld. Hij besefte nog niet tegoed dat hij geboren was en ik besefte nog niet goed dat ik was bevallen. Was prima dag. Alles komt zowat op je af, het eerste bezoek, eerste borstvoeding, eerste kakje, het gebeurt maar je bent er niet echt bij. Ik zat in zo’n heerlijke roes. Voor het bezoek dat toen is langsgeweest was dat ook leuk want ze mochten van mij toen allemaal mijn zoontje eens vasthouden. Hij besefte het niet en ik was zo enorm trots dat ik het niet erg vond.

Dag 1: nog steeds roes maar al wat minder, ondertussen 48 uur wakker, de eerste tranen wellen op. Plots besef ik dat ik mama ben geworden en it strikes me like lightning. Ik word helemaal overwelmd met gevoelens waar ik het bestaan niet vanaf wist. Mijn zoon!!!
Dag 1 is ook de dag van de startende stoelgang die moeilijk verloopt. Gehuil om rommelende darmkes, gelukkig is er de truk met de thermometer waar de vroedvrouwen even keuteren om hem stoelgang te doen maken. Salvation is free.
Borstvoeding geven is geen makkie. Ik begrijp niet zo goed hoe zoiets natuurlijk zo moeilijk kan gaan. 37 vroedvrouwen en 38 technieken later is mijn zoon helemaal de kluts kwijt en starten we de lange lijdensweg van cup feeding, met een strootje, terug aan de borst. Met als resultaat dat tegen ’s avonds mijn zoon 38 graden koorts heeft, geel ziet van een te hoge billirubine en onmiddellijk ORS water moet krijgen, mijn afgekolfde melk met een papfles krijgt binnen gegoten en onder de zonnebank moet. Het moment dat ze hem meenemen voor bloed af te nemen (mijn man gaat mee met onze zoon) stort mama volledig in. Plots besef ik dat ik hem nooit of te nimmer weer kwijt wil en dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik zie op dat moment mijn man nog liever dan ooit voor het geschenk dat hij me heeft gegeven.

Dag 2: we zetten door met de borstvoeding en cup feeding. Het gevolg is een zeer onrustige Daan die het van zodra hij besteft dat hij honger heeft, het op een krijsen zet waarvan elk moederhart zou breken. Het zijn lange dagen en lange nachten. Ze noemen hem op de gang een leeuwke.

Dag 3: elke dag boeken we een succesje. de stoelgang verloopt al vlotter, er volgen goede natte pampers, mama en papa worden bedreven in het geven van een badje en ochtendverzorging. De adrenaline houdt me ’s nachts en overdag in een opperste staat van paraatheid. ik kan mijn Daantje niet loslaten en hij ligt dan ook het merendeel van de dag bij me op de borst wat een zalig gevoel is. We besluiten een dagje langer te blijven dan voorzien om nog wat steun en hulp te krijgen met de borstvoeding. Ondertussen is de melkproductie goed op gang en kolf ik de meeste voedingsmomenten af om mijn kleine ukkepuk vervolgens met de cup te voeden. Hij wil niet mee aan de borst.
Deze kersverse mama heeft last van de babyblues en laat haar eigen mama langskomen om haar te soothen. Ik vind babyblues volledig verkeerd gekozen want ik vind het niet aanvoelen als de blues. Het zijn gewoon massa’s gevoelens die je overspoelen waar je geen blijf met kan. Ik huil die avond onbedaarlijk in de armen van mijn man die met veel liefde mijn tranen droogt en mij lekker knuffelt.

Dag 4: laatste dag met de veilige rode knop in de buurt. Ik voel me absoluut nog niet klaar om naar huis te gaan, aan de andere kant verlang ik naar mijn eigen bed. We rommelen wat op, zetten door met de borstvoeding en cups en ergeren ons mateloos aan de cups omdat het mijn zoontje elke keer van streek brengt. Die avond beslissen we samen om het ons zelf en onze zoon iets makkelijker te maken en vragen om flesjes. Twee voedingsmomenten later zijn mama en zoon veel meer relax. Hoe hem terug aan de borst krijgen is een zorg voor later. Eerst eten dan denken.

Dag 5 tot nu: Naar huis in maxicosi, wat een onhandig ding. Daan is NOT HAPPY. We rijden onmiddellijk naar de osteopaat om eens te kijken of hij ergens spanningen heeft zitten en daarom niet aan de borst zit. Een half uur later is die kleine van ons precies niet meer de onze. Hij is helemaal relax en drinkt bij de osteopaat al eens aan de borst. Mama en papa zijn dolgelukkig. Ondertussen hebben we onze flesjes van Avent die drinken tragen doen gaan waardoor hij meer moeite moet doen om melk te drinken aan de fles dan aan de borst. Het begint hem stilaan te dagen. Met de hulp van een vroedvrouw aan huis en tepelhoedjes drinkt hij sinds vandaag al zijn voedingen volledig aan de borst. Het weer zit ons nog niet mee en de boel is plakkerig en messy maar mama en papa zijn trots op hun zoon. Ik ben nog niet opgewassen voor het ontvangen van bezoek of met hem een wandelinkje te doen. Dat is dan maar voor volgende week. Stap voor stap, nen dag met ne keer. Het is niet makkelijk.

dag 3

3 dagen al ben ik mama. Het gevoel is absoluut onbeschrijfelijk. Elke keer ik naar mijn hummeltje kijk word ik overmand door ongelooflijke gevoelens waarvan ik het bestaan niet van af wist. We leren elkaar steeds beter en beter kennen, wat een proces is van vallen en opstaan, geven en nemen maar vooral genieten. We zijn al door alle kleine crisismomentjes geweest zoals krampjes, hoge temperatuur (wat wil je met die hittegolf buiten), dorstkoorts, te hoge billirubine etc. Maar al bij al stellen we het ongelooflijk goed. Er zijn nog momenten waarop ik het amper kan geloven dat dat hummeltje van mij is. Van ons is. Dat twee mensen zoiets ongelooflijk kunnen maken. Er wellen dan tranen op van ongelooflijk geluk en immense liefde en dan weet ik Life Will Never Be The Same Again…

zoon

Hij is geboren! Vandaag op mijn verjaardag. Daan, 3kg400 en 49cm. Ik kan het nog steeds niet geloven…

stilte

voor de storm. Voila, vandaag is dus D-Day, maar geen teken van een nakende bevalling of iets dat daar op lijkt. Vrijdag hebben we een valse start gekend. Om half 9 ’s ochtends voelde ik duidelijk de “menstruatiepijnen” in mijn rug en dan krachtige samentrekkingen van de baarmoeder. Om 17h was het welletjes voor mij, deze samentrekkingen, nog niet echt krachtig te noemen kwamen wel regelmatig om de 5 minuten dus wij toch maar eens naar het ziekenhuis om eens te gaan horen. Ondertussen was heel de naaste familie op de hoogte en waren die net als ons zenuwachtig en vol spanning. De monitor toonde duidelijk dat er vanalles aan de gang was dat kon leiden tot de uiteindelijke arbeid en dus bevalling. Maar dat was buiten mijn zoon en lichaam gerekend. Om 20h viel de boel gewoon plat. Geen activiteit meer en een rustige baby… En wij dus terug naar huis. Teleurgesteld. Afgepeigerd. Vanmorgen moesten we op controle en daar hetzelfde nieuws, geen tekenen van een nakende bevalling. Een rustige baby die nog heel goed zit bij mama. Na gesprek met de gynaecoloog is besloten hem nog een week te geven om natuurlijk te komen maar als hij tegen vrijdag nog steeds geen zin heeft om te komen dan word ik ingeleid. Dus afwachten maar.

overgrootmoeder

Ik denk dat ze het zelf nooit hebben gedacht maar mijn moeke en meme worden over een paar dagen wederom de overgrootmoeder van een kleine ukkepuk. De laatste weken ben ik al eens vaker binnen gesprongen bij mijn twee oma’s en ben ik meer en meer gaan echt beseffen dat zij net als ik vandaag jong en zwanger zijn geweest. Wat ik vooral ongelooflijk vind is hoe jong mijn moeke (de mama van mijn mama) eruit gaat zien als het over die buik en babietjes gaat. In haar ogen straalt er dan terug een levenskracht die gezien haar gevorderde leeftijd niet altijd meer aanwezig is. Maar vandaag waren ze daar weer die pretlichtjes en de verhalen van destijds. Hoe zij zijn zwanger geweest en van niets wisten. Haar interesse voor dat magische wonder dat zich voor haar 6 keer heeft volstrekt. Ik weet dat ze diep vanbinnen niet liever zou willen dat ik haar als eerste bel om te laten weten dat haar achterkleinzoon geboren is maar die eer laat ik voor mijn eigen mama. Vandaag heb ik haar mijn blote buik nog eens laten zien… zo cool. Nog 4 dagen, ik heb het op haar afscheurkalender genoteerd. Als hij er maandag nog niet is dan moet ik naar de monitor om alles eens te checken. Ze is zowaar meer zenuwachtig als ikzelf

hihi…

http://annelyse.be/2009/06/17/saartje-vandendriessche-verplicht-op-rust/

Als toekomstige mama heb ik de woorden van Saartje Vandendriessche ook met één wenkbrauw opgetrokken gelezen… het is niet mooi maar ben toch ook een beetje blij dat het duidelijk is dat superwoman niet bestaat…

laatste

Voila, de laatste week is ingezet. Nog exact 7 dagen tot de uitgerekende datum. Dankzij het fantastische Belgische zomerweer lijken de dagen nu echt voorbij te kruipen. Ik hou me echter sterk door veel uitstapjes te plannen zoals vanmiddag, shoppen met mijn nichtje, wat gaan rond jeffen in het shoppingcenter om den boel wat in beweging te houden. Verder vind ik het allemaal gewoon ONGELOOFLIJK SPANNEND. Ik ben zo benieuwd naar hoe het gaat voelen en nieuwsgierig naar dat nieuwe leven. Ik moet zeggen dat de voorbije 9 maanden ik vaak versteld heb gestaan van mijn eigen lichaam, ik enorm gefascineerd de ontwikkeling van dat wezen in mijn lichaam heb gevolgd, ik het waanzinnig vind dat ik een nieuwe mens op deze planeet ga zetten met een eigen identiteit en persoonlijkheid die ik van letterlijk dag 0 ga kennen. Het gedacht dat je elke stap gaat mee beleven, van kruipen naar lopen, van brabbelen naar praten, zelfstandig eten, lezen, schrijven, fietsen, auto rijden, lief hebben, boos zijn, waarden en normen leren, goed en kwaad onderscheiden van elkaar. Het is gewoon maf. Ik word mama…

vliegen

Ze beginnen te bevallen gelijk vliegen, alleen ik moet nog wachten… Alles staat klaar. De mooie wieg die mijn mama heeft gemaakt beneden als pronkstuk, boven de familiewieg van de kant van mijn vriend. Ik heb vandaag mijn kast terug eens bekeken mbt normale kledij, heb de zwangerschapskledij al wat uitgesorteerd, de geleende stukken mogen bijna terug naar rechtmatige eigenaars. Alle knuffels hebben ondertussen ook een wasbeurt gekregen en mijn valies staat nu echt klaar. De enveloppen zijn voorzien van postzegels en etiketten, de suikerbonen zijn klaar, de lijsten allemaal nog eens gecheckt, de laatste gesprekken met de vroedvrouw die mij gaat begeleiden (soort achternicht/tante van mijn vriend) zijn achter de rug. Het is dus echt de laatste rechte lijn. Nog 9 dagen en dan ben ik op mijn uitgerekende datum. Spannend!!!

verveling

het is officieel, ik verveel mij te pletter. Niet dat er niet genoeg dingen zijn om te doen, het is gewoon dat ik mij niet meer kan concentreren om een boek te lezen, bezig te zijn met mijn grafische vormgeving of wat dan ook. Van zodra ik achter mijn pc kruip (zoals nu) dan begint mijn zoontje te stampen en hotsen en mij letterlijk pijn te doen omdat hij dan (denk ik) niet genoeg ruimte meer heeft. Het enige dat nog doenbaar is, is winkelen of tv kijken. Het jammere aan het eerste is dat ik nu geen geld kan uitgeven omdat het voor nieuwe leuke kledij voor mij nog te vroeg is (hoogzwanger gaan kleren shoppen is geen goed idee) en het jammere aan het tweede is dat ik ongeveer alle herhalingen van How it’s Made heb gezien, Trinny and Suzannah mijn ondertussen de strot uitkomen en dat Saving Babies er net over is. Voor een film kan ik me gewoon niet lang genoeg leggen/zetten. En dus is het officieel Ik Verveel Mij Dood. Ik weet het, ik hoor ervan te genieten en te rusten want strakjes is dat boeleke daar en dan staat mijn leven op mijn kop. Maar terug op mijn buik/rug kunnen slapen, geen duizend keer meer naar de WC moeten en terug in mijn gewone kledij en schoenen kunnen sounds like music to my ears en dan neem ik dat zoontje en de ongemakjes van het nieuwe moederschap er met veel plezier bij!!!