leef

Ik leef nog, maar het is dat de tijd mij aan het inhalen is.

Een paar zware deadlines op het werk…
maar we hebben ze gehaald, tevreden klanten, joepie

Een tuin die dringend aandacht vroeg
haag geplant (taxus en beukenhaag), fruitbomen (twee appelsoorten, jonagold en cocks) geplant, terras laten aanleggen, leibomen gezet (amberbomen of ook Liquidambar), dakplatanen geplant. Gelukkig bestaan er papa’s, het was anders een onbegonnen werk geweest. Het heeft in totaal dan ook 4 weken in beslag genomen eer alles deftig de grond in zat.

Twee kinderkamers die afwerking vroegen
1 week kinders aan zee met oma en opa = mama en papa 1 week om twee kamertjes met gyproc af te werken, schuren, schilderen, … maar met het doel (twee kinders op mooie kamers met deur!) voor ogen zijn we ook hierin geslaagd

Een eindwerk in progress
Het is ongelooflijk maar deze blog ben ik ongeveer gelijktijdig gestart met mijn opleiding Grafische vormgeving. Met de verjaardag van Daan (en mezelf) binnenkort eindigt meteen ook mijn laatste jaar opleiding. Dé opdracht dit jaar is het eindwerk en daar zijn we gelukkig aan de laatste loodjes.

en dan VAKANTIE! zon zee strand, we hebben het nodig

Advertenties

vrouwen

women-in-technology-face-uphill-battle-pop_8545

Vrouwen en ICT was het topic van een event dat ik enige tijd geleden bijwoonde.

Het had een leuke boeiende avond moeten zijn en dat was het waarschijnlijk ook voor de meeste aanwezigen daar maar niet voor mij. Ik ergerde me namelijk.

Ik denk altijd dat er op zo’n gespreksavonden toch eens iemand met een pasklaar antwoord gaat komen op mijn prangende vragen zoals: hoe krijgen we nu meer vrouwen in ICT, waar starten we, hoe krijgen we ze geïnteresseerd.

Ik wil niet te denigrerend doen over de gesprekspartners van de avond en de eerste spreker lostte wel een deel van de verwachtingen in maar maakt de kapitale fout van te doen alsof vrouwen het maar aan zichzelf te danken hebben dat ze niet in ICT geïnteresseerd zijn want het is overal en als je maar je best doet dan geraak je overal, kijk maar naar mij.

De tweede was een part erger, een langharige langpootmug die duidelijk net was gaan shoppen (zei ik venijnig omdat ik in 3 jaar nog geen een keer op mijn gemak is zelf ben kunnen gaan winkelen en ondertussen het gevoel heb dat “fashion” niet meer in mijn kast hangt) die wat stond te verkondigen dat flexibel werken de oplossing was want dan kon ze gaan sporten wanneer ze wou. Een beetje realiteitszin had leuk geweest.

Ik zweer u, ik beet er bijna mijn tong af. Was me dat daar een lesje, dus ik moet maar mijn best doen en dan kom ik er wel, flexibel werken dat is om te kunnen sporten en dat ik niet geïnteresseerd ben in ICT dat is maar mijn eigen schuld.

Dus ik na afloop van de gesprekken naar de eerste dame.

Dat ik het niet eerlijk vond dat ze zo deed alsof het allemaal van zelf gaat. Want met twee kleine kindjes thuis heb ik tegenwoordig het gevoel dat ik alleen maar werk en snottebellen veeg. Als ik wil sporten of afspreken met vriendinnen of naar een event gaan als dit ik hemel en aarde in agenda’s moet bewegen.
Ik kreeg gelijk, ik stond paf. Maar ze praatte er niet graag over. Ze voelde zich nog te schuldig over “die” periode. De periode van de kleine kindjes, en daarna van de puberende kinderen. Als je er niet bent als mama en het moet overlaten aan babysitters en nanny’s. Ze kon het nog niet zeggen. Maar wel tegen mij, one to one. (vandaar dat ik haar privacy respecteer en haar naam niet noem)

Maar daar stond ik dus. Compleet perplex en out of my mind kwaad. Want dat is nu net het hele punt. NIEMAND zegt de waarheid. Niemand zegt eerlijk dat het gewoon verschrikkelijk moeilijk is om een fulltime job te combineren met een huishouden. Het schuldgevoel dat vele ouders hebben omdat ze niet anders kunnen dan kinderen van 7h ’s ochtends tot 18h ’s avonds in opvang te steken is verschrikkelijk. Zelfs een part-time job is moeilijk, ik ken vrouwen die een part-time doen om op hun part-time dag werk in te halen van de andere dagen maar dan moeten ze zich niet schuldig voelen als ze hun kindjes eens op tijd van school halen!!!

Is dat de wereld waarin we willen leven. Is dat het soort feminisme dat we willen.

Het glazen plafond dat is, hoe erg het ook klinkt, het wonder dat de natuur ons heeft gegeven, de kracht om kinderen te krijgen. En wanneer maak je carriere. In je 30’s. en wanneer heb je kinderen. Voila.
En ja, er zijn bedrijven waar ze daar rekening mee proberen houden, maar niet alle bedrijven willen of zelfs kunnen dat.
Dus als we het debat over vrouwen in topfuncties, flexibel werken, ICT-jobs etc eerlijk willen voeren, dan moeten we beginnen eerlijk zijn.

Zoals een kennis laatst in de Colruyt nog naar me riep, “Hey Dewi, feminisme dat verdwijnt met de eerste kakpamper van je baby”, ik wist niet of ik moest lachen of huilen maar ze had gelijk, terwijl ze net als ik zich een weg baande met haar twee koters naar de pamper afdeling.
En toen ik ons zo zag besefte ik dat, ondanks onze beste wil, goede opleiding en uitdagende job, op het einde van de dag het liefst bij onze kindjes zijn. En dat houdt veel vrouwen van die topfunctie weg.

Ik ben nog niet rond in de gedachtengang, het is nog aan het groeien. Ik kom er zeker nog op terug.

IM

IM-Peter

Lieve Peter

94, daar mag je niet over klagen hé. Dat is bijna 3 keer mijn leeftijd. Menigeen tekent onmiddellijk voor jouw lange relatief gezonde leven.
National Geographic en je moestuin, dat was je lang leven. Je kon je zo verwonderen over techniek. Ik heb pas beseft dat je ook jong bent geweest toen je nog met moeke vertelde over jullie bouwperikelen.
We hebben geprobeerd je wat mee up-to-date te houden met de laatste innovaties, computers, smartphones, volledig uitgeruste wagens… het was in jouw tijd wel wat anders.
Over je jong zijn tijdens de oorlog, daar mocht je niet veel over vertellen, maar ik moet wel steeds aan je denken als ik voorbij Breendonk rijd.
Ik wil je ook vertellen dat ik serieus angstzweet heb gehad in je kleine Peugeot 205 toen je ons al eens van school kwam halen.
Sorry voor alle keren dat ik zou blijven slapen maar zoveel heimwee had dat je ons mama moest bellen om mij terug te komen halen.
Bedankt voor het spelletje met de poes met Daan en Mauro. Ik ben blij dat jij Maurotje nog hebt gezien. Voor ons moeke kwam hij iets te laat. Ik kan niet geloven dat ze al bijna 2 jaar niet meer bij ons is.

Peter, het ga je goed daar bij ons Moeke, terug samen.

Dikke kus!

2012

HappyNewYear

 

Het zit er bijna op. 2012 was een hobbelig jaar, eentje waar ik terug startte met werken na de geboorte van een tweede kindje, waar ik terug een balans moest zoeken tussen de “werk-ik” , “mama-ik” en “sociale-ik”, een jaar waar ik mijn lijf terug kreeg na de spreekwoordelijke stamp onder mijn kont van oa. annelyse en terug begon met lopen en ondertussen al 320km op de teller heb staan. We verhuisden dit jaar na een lange slepende afwerkperiode (die nog steeds ongoing is). Ik veranderde ook van werk dit jaar. Twee keer, eerst een interne herpositionering, een leuke uitdaging die ik graag had verder gezet mits meer ondersteuning vanuit het bedrijf zelf maar that was not gonna happen. Ik heb gesolliciteerd bij een klein maar groots bedrijf Flow Pilots en daar ben ik nu aan de slag. Het najaar is daardoor een pak hectischer geworden dan initieel ingeschat.

Als ik het zo bekijk, kan 2013 er alleen maar beter op worden, de babies worden kleuters, de verhuis hebben we gehad, de conditie wordt alleen maar beter, de job krijg ik steeds meer onder de knie.
bye bye 2012, welkom 2013, wij zijn er klaar voor.

HAPPY NEWYEAR!!!

Lopen

 

DSC_0037

Nadat een collectief van dames waaronder oa Annelyse , mij ergens in juni een virtuele stamp onder mijn kont hebben gegeven ben ik aan het lopen geslagen.

Ondertussen staat er al 236km op de teller!

Genoeg om te durven ingaan op een uitdaging van Annelyse.

Hier lees je het verslagje

Wat mij betreft: voor herhaling vatbaar.

En halvelings hebben we al afgesproken voor een “nieuwjaarsdrink-loop”

negligé

HomelandAW

Ik hou van een goede serie. Zeker met wat seksuele spanning en wat bloot, mannelijk bloot zoals in True Blood met Joe Manganiello of Alexander Skarsgard.
Maar ook in Dexter, The Tudors, overal zit er wel wat bloot en sex in en over het algemeen kijk ik ook voorbij het soms gore ervan omdat het net niet stoort.

Maar sinds kort kijken we naar Homeland, goede serie, maar de scene waar de vrouw de avond van de terugkomst van haar sinds 8 jaar vermiste man met een sexy negligeke op het bed zit te wachten om “genomen” te worden, dat ging er niet in.

Dat vampieren elkaar te pas en te onpas neuken tot daar aan toe, dat in The Tudors de koningen zich nu eenmaal het recht toe-eigenden vrouwelijk schoon te verschalken valt niet goed te praten maar het waren nu eenmaal andere tijden.
Maar dat in een hedendaagse serie, met normale mensen, een vrouw, nog vóór dat ze een zinnig woord met de man van wie ze langer gescheiden is geweest dan getrouwd, zich in de meest pikante neglige hult en zich dan zo aan hem presenteert. Nee dat kan er niet in. Dat is niet realistisch.
Het wekte bij mij het onconfortabele gevoel op dat dat is hoe mannen willen dat vrouwen echt zijn. Gewillige huisvrouwen in pikante neglige. De hele scene voelde zowaar goorder aan dan gelijk welk neukfestival in True Blood. Het was geen fantasie, het was té echt…