inleiden

Jaja, hier zitten we dan, thuis, achter mijn PC, met een rib die straks onder de druk van zoon nr2 nog uit mijn lijf schiet.

Inleiden op 39 weken. Mij verlossen van de pijn. Dat was het plan. Vandaag gingen we zoon nr2 in onze armen koesteren. Maar zo werkt dat dus niet.

Ik had wel gelezen dat inleiden als de baby er nog niet klaar voor was niet mogelijk was maar ik was ervan uitgegaan dat in wanneer ze dan toch beslissen van in te leiden er dan ook op het einde een babietje kwam.
Maar niet dus. Vanmiddag om 13h na 5h contracties kwam het harde verdict dat de contracties kunstmatige weeën waren die niet overgingen in door het lichaam zelf opgewekte weeën en dat er twee opties waren.
Optie1: ik naar huis en het nog wat aanzien
Optie2: de boel forceren, nog meer weeopwekkers, vliezen breken en dan misschien kans op een spoedkeizersnede als het niet loopt zoals het moet.

Optie1 zag ik niet zitten maar optie2 nog minder. Mentaal was het echt een zware dobber.
Dit is niet echt de zwangerschap van mijn dromen geweest en vandaag was een beetje een mentale drempel. Als ik vandaag haalde dan had ik echt voor mezelf al alle limieten van pijn en vermoeidheid overschreden. Maar kleine man in mijn buik zit gewoon té goed. En dus zijn we bij deze die limieten nog iets verder aan het trekken. Ik hou in gedachten alle chronisch zieken, mensen die kanker aan het bevechten zijn, ongeneeslijk zieken, mensen in oorlogsgebied, … zij zien af, ik heb in de nabije toekomst het vooruitzicht een klein mirakel in mijn armen te mogen houden.
Dus vermannen we ons nog maar eens en zijn we nog maar eens een illusie armer. De natuur laat zich van geen kanten opjagen. Ook deze kleine man niet.

Den eerste is al een heel karakter en zoals het er naar uitziet wordt de tweede net dezelfde. Het worden hier nog pittige discussies 🙂

 

Aftellen

38 weken zijn we vandaag! Nog max 7 dagen en dan is hij er, zoon nr2. Het is mijn lot van enkel zonen te hebben. Een manier van het Universum om ervoor te zorgen dat ik voor de rest van mijn leven genoeg mannen in mijn leven heb. Dat ik er geen ander meer ga willen.
U ziet, tijdens mijn studententijd heb ik er misschien wel één of twee teveel versleten. Het was sterker dan mezelf, zoals een jager en zijn prooi. Het gaat uiteindelijk om de jacht, en hoe moeilijker en uitdagender de prooi hoe meer fantastisch de jacht! En er zaten schoon exemplaren tussen 😉 maar die tijd is ondertussen al wel even gepasseerd. Gelukkig want ik zou mij vandaag niet graag opnieuw op de vrijgezellenmarkt willen begeven. Maar dat neemt niet weg dat mijn oog de schoonheid van een in wasdom zijnde 20-er niet kan appreciëren. En dus, met al dat mannelijk grut in huis heb ik “the best of both worlds” hier bij mij. Mijn, samen met mij, ouder wordende man, die knapper wordt naar mate er een jaartje bijkomt (vind ik), mijn lief en leven zonder wie ik niet verder wil in dit leven. Voor wie mijn hart elke dag sneller slaat en voor wie mijn liefde immer groeit. En het vooruitzicht van hier binnen een jaar of 12 twee gasten te hebben rondlopen in de knapste jaren van hun leven met meisjes om hun nek die hun harten gaan breken en dan zal ik er zijn, hun “mama”. Om hen te troosten en knuffelen en fier te zijn op die twee gusten van mij.
En ik, koningin te rijk in mijn mannenbastion…

Bekkeninstabiliteit

Hier lig ik dan weer, gelukkig met een tablet. Stilaan mijn enige vorm van communicatie nog met de buitenwereld. Nee, het gaat niet goed met mij. Dat is een understatement. Door de bekkeninstabiliteit heb ik ondertussen permanent pijn. Ondanks de goede zorgen van de osteopaat/kinesist, af en toe een pijnstiller, blijft de pijn aanhouden en verergeren. Enkel neerliggen zorgt voor minder druk op het bekken en dus het minste pijn. Mijn linker been weigert dienst wat zorgt voor (achteraf bekeken) hilarische situaties waar ik, wanneer ik mij in een onbewaakt moment nog eens heb gehurkt, op handen en voeten moet kruipen naar de dichts bijzijnde tafel of stoel om mij recht te hijsen. Een trap opgaan, neer gaan zitten in de auto, eens achter mijn pc zitten, het wordt steeds moeilijker en pijnlijker.

10 augustus heb ik mijn (hopelijk) voorlaatste afspraak met de gynaecoloog. Voorlaatste omdat ik hoop dan de datum voor mijn bevalling te horen te krijgen.
Het is zoeken naar de gulden middenweg tussen mijn welzijn en het welzijn van mijn baby. Die gaat er niets aan hebben een depressieve, fysiek uitgeputte moeder te hebben die haar 40 weken uitdoet. Het huilen staat mij deze dagen sowieso al nader dan het lachen. Dus bijt ik nog even op mijn tanden, 38 weken, daar doen we het voor.

10/08/2011
Nog 14 dagen afzien en dan persen we die handel eruit 😉

Zwanger

Ik ga hier effe zagen, maar echt mega zagen. De reden dat ik mij heb onthouden van te bloggen is wel om die reden. Omdat ik u dat gezaag wou besparen maar mijn man en kind moeten heat de laatste tijd al zo vaak ontgelden dat ik u nu toch maar ga lastig vallen.

1. Warm: zelfs met deze herfst temperaturen heb ik continu warm, heet, broeierig warm, zweterig warm. Ik ben zo blij dat het fris is buiten want ik zweer u, ik zou momenteel letterlijk smelten moest het een paar graden warmer zijn
2. Pijn: f*cking bekkeninstabiliteit. Je leest dat wel eens maar dat zegt u zo weinig als ge daar zelf geen last van hebt. Maar pijn dat dat doet. Grrr. Het maakt mij daarnaast enorm inflexibel. Een spelletje spelen, een treinspoor leggen = hel en harde buiken
3. Moe: voor een deel het gevolg van de bekkeninstabiliteit maar ook van de zure oprispingen en alles wat gepaard gaat met slapen met dikke buik
4. 2-jarige: hij is koddig, schattig en ik kan hem geen seconde missen maar soms wil ik hem gewoon met velcro aan de muur hangen, dan kan ik hem knuffelen wanneer ik wil maar ook rusten wanneer ik wil. Not gonna happen. Hij wil veel gepakt worden wat voor mij hetzelfde gevoel geeft alsof mijn vel van mijn buik gaat scheuren en mijn buik er gaat afvallen. Niet aangenaam. To say the least…
5. harde buiken: of ook schattig oefen weeën genoemd. Kijk als dit oefen weeën zijn, dan mogen ze hem halen met een keizersnede.

Nu positief is dat de baby het prima doet en een weekje voor zit. Ik ben 34 weken ver, hij 35.
10 augustus evalueren we hem en mij nog eens en gaan we kijken wat er fysiek nog mogelijk is voor mij. En dus gaan wij de komende 3 weken verder lekker afzien…

bekkeninstabiliteit voor wie nog wat meer info wil.

Thuis

Dus, ik was dus van plan te blijven werken tot 15 augustus. Bij de zwangerschap van Daan heb ik mij goed gevoeld tot op het einde en ik ging ervan uit dat dat nu niet anders ging zijn. Maar 31 weken later gooi ik de handdoek in de ring. Na heftige migraine aanvallen (2 weken out) sinusitis (2 weken out) voorweeëen (1 week out) bekkeninstabiliteit waarvoor de gynaecoloog me sowieso wou laten thuisblijven wegens de pijn heb ik nu een strottenhoofd infectie die ik moet uitzieken want de huisarts is uiteraard weigerachtig om antibiotica voor te schrijven. En dus, na dit ziekteverlof ga ik gewoon met zwangerschapsverlof. Mijn lichaam heeft me duidelijk gemaakt dat het enkel nog rust wenst. Daarnaast vind ik het ook onozel om steeds voor een paar weken te gaan werken, dan weer alle over te dragen om dan mezelf helemaal terug in te werken. Dat is noch voor mijn collega’s, noch voor mij leuk. Nu weet iedereen tenminste waar men aan toe is. Maar het pikt wel, want ik ben iemand die zich graag 100% geeft, zowel privé als op het werk en dat ik nu zo moet afhaken, daar moet ik me nog even mentaal over zetten. Focus dus op de baby en mezelf en daarna zien we wel weer.

Vakantie

Het is alweer voorbij, 2 weken Spaanse zon.

Dit jaar gingen we voor de nostalgie reis. Dwz dat mijn ouders, mijn broer en zijn eega en mijn eega, zonen (geboren en ongeboren) en ikzelf naar het zuiderse Nerja trokken waar mijn broer en ik toch wel enkele belangrijke stappen in het volwassen worden hebben genomen.
De studio waar we vroeger verbleven was voor een troep van 7 net iets te klein (je kon er vroeger al amper slapen met 4) dus zochten we (en vonden) een geweldig huisje op een bergflank met privézwembad, a room with a view, 400m van het strand (of op 20 m maar dan moest je de verticale verplaatsing er ook bijnemen, van zeeniveau naar het huisje was ongeveer 100m) en de weg naar beneden kwam vlak uit aan onze favoriete strandbar AJO waar je voor 6 euro Paëlla a volonté kon eten.

We hebben daar gedaan wat we altijd deden: een hele dag hangen op het strand, paëlla en salade AJO eten zodat we er voor de komende 10 jaar weer tegen kunnen, alle kleine winkeltjes met prulletjes bezocht, bij de Bar Rodondo tapas gaan eten, naar El Pata Negra voor onze chique avond uit (waar Daan, die al een hele week braaf om 20h was gaan slapen uiteraard geen oog wou dichtdoen waardoor we altijd met 5 aan tafel zaten ipv met 6), ontbijt met spek en eieren, naar Frigiliana, naar Granada, naar de Cuevas de Nerja. Nostalgie all-over 🙂

Op reis gaan met familie is gezellig maar ook altijd een beetje een risico. Je ouders zijn nog steeds jouw ma en pa die jou al 30 jaar kennen. Maar ik hebt nu zelf een gezin, een echt gezin met man en vrouw en kind en baby onderweg. In dat nieuwe gezin, mijn eigen gezin, heb ik mijn eigen persoonlijkheid verder kunnen ontwikkelen op de manier dat ik dat zelf wou en daar zitten al eens wat kantjes tussen die mijn ouders niet onmiddellijk leuk vinden. De onvermijdelijke dag zonder woorden is er zeker geweest maar, in vergelijking met 2 jaar geleden (frankrijk, Daan 8 weken, ik helemaal op van de stress van het nieuwe moederschap), was deze verlof “a walk in the park” waarvan iedereen echt heeft genoten. Het Spaanse huisje, overvloedige drank (niet voor mij) en eten, de nostalgie en Daan hebben daar zeker toe bijgedragen.

Dat Daan van water hield, dat wisten we al maar dat het zo’n waterkieken was… geen zwembad of zee te koud of te warm of hij zat erin. In bad gaan ho maar, maar de zee en golven en springen van de kant in het zwembad. Hij moest en zou erin zitten. Bij wijlen kwamen we ogen tekort om onze vent permanent in het oog te houden. Vorig jaar in Frankrijk sprong die er zonder boe of ba in, zonder bandjes met ons nog aan de kant. En denkt ge dan dat hij ne schrik opdoet. In geen geval. Direct eruit en terug erin. Conclusie: maken dat die zelf kan zwemmen!

Onze terugkomst was jammer genoeg in mineur daar ik de laatste dagen veel last had van mijn buik. Bij thuiskomst hebben we dan ook niet geaarzeld om even naar de monitor te gaan en daar bleek dat mijn pijnlijke buik, regelmatige harde buiken waren. Harde buiken op 30 weken bij een tweede zwangerschap is zeker niet abnormaal maar wel als ze pijnlijk en regelmatig zijn. Dus weeënremmers, die zorgden ervoor dat de harde buiken niet meer regelmatig kwamen maar ik bleef maar pijn hebben. Eindconclusie: bekkeninstabiliteit en een baarmoeder die mijn blaas verpletterd en dus bij “aandrang” een extra dimensie geeft aan de constant zeurende pijn. Rust en kalmte zullen mij redden. Waarschijnlijk heeft de laatste trip naar het Alhambra het hele zootje wat geforceerd. Een weekje rust zou het allemaal wat moeten verhelpen.
Nietemin was het toch even schrikken. 30 weken is echt nog te vroeg. Jammer genoeg heb ik dus wel een voorsmaakje gekregen van wat mij over 10 weken voor de tweede keer te wachten staat. Ik ga toegeven dat ik het toch wel wat vergeten was. Maar je lichaam vergeet dat niet!

nog een paar kiekjes

 

 

23

Al 23 weken zwanger btw, ofte 119 dagen. Ne mens zou dat nog vergeten te vertellen met al die bouwperikelen. Het besef kwam er pas echt toen Thomas De Soete op StuBru aan het uitwijden was over één of andere berg die hij wil beklimmen met de fiets eind augustus. De sportdokter was maar aan het zeggen dat op 16 weken tijd zijn conditie er wel op vooruit moest gaan of hij zou het niet halen. En toen ineens besefte ik dat binnen 17 weken er dus een tweede kindje gaat zijn. Nog zo een ongelooflijk monstertje. En toen vroeg ik me af of het ook altijd zo goed gezind zal zijn, want Daan is echt het zonnetje hier in huis. Met hem rondom jou heeft een ochtendhumeur geen kans op overleven. Of dat het ook zo’n onhandelbaar haar gaat hebben. Daans haar kent maar één richting, geen gel, haardroger of wax dat dat kan veranderen. Gaat het ook zo slim zijn, als je Daan één keer iets toont, zegt, voorzingt, hij heeft het. Maar hij is ook een echte deugeniet want hij weet heel goed wat mag en niet mag en de grenzen worden hier al eens afgetast. En flink, gaat het ook zo flink zijn, bij de dokter, in de creche, bij Mammie en Oma, en Sociaal (met hoofdletter), dat heeft hij van zijn papa. Stel dat het tweede kindje op mij lijkt? ik ben helemaal niet zo sociaal. Ik ben iemand die zichzelf moet verplichten sociaal te zijn.
Het komt nu echt dichter bij. Wel spannend allemaal.

Ze lijken al op elkaar 😉