kindvriendelijk

Ok, ik ben ook schuldig. Ik begreep het niet dat vriendinnen met kinderen hun telefoon niet opnamen, soms pas dagen nadien terug belden, geen smsjes meer stuurden, plots niet meer meegingen etc. Nu ik zelf mama ben begrijp ik dit uiteraard 100% en moet ik sommigen van hen echt wel proficiat wensen met hun moed om kind van hier naar daar mee te slepen. Ik geraak de deur nog steeds niet makkelijk uit. Nu een baby hebben die niet in de maxicosi wil en ook niet graag in zijn voiture ligt is natuurlijk ook niet bevorderlijk voor buiten willen maar soit dat ter zijde.
Om te komen tot mijn punt dat onze maatschappij absoluut niet kindvriendelijk/mamavriendelijk is. Oh ja we hebben zwangerschapsverlof en ouderschapsverlof maar zoals we weten zijn de meeste werkgevers daar niet happig om. Mijn baas had het best moeilijk toen ik hem ging vertellen dat ik zwanger was en hij maakte daar geregeld een rotte opmerking over. Het is oa. ook één van de redenen dat mijn contract niet meer “kon” worden verlengd… Mijn man grapt leuk maar ook enigzins ernstig dat je als ouders geen tijd meer hebt om je druk te maken in het feit dat onze samenleving niet kindvriendelijk is en dat daarom het rijk is aan de vrijgezellen, kinderloze stellen, mannen/vrouwen die zich niets aantrekken van hun kroost.
Om te beginnen bij voetpaden die zelden breed genoeg zijn en zelden effe liggen en om te eindigen bij de miezerige 15 weken zwangerschapsverlof. Als ik werk vind tegen het einde van mijn zwangerschapsverlof dan is mijn kleintje amper 3 maanden. Dan moet hij heelder dagen naar de crèche! Waarom niet op zijn minst een maand meer zodat je babietje op zijn minst aan de vaste voeding is begonnen. Waarom niet tot 6 maanden, als ze zelfstandig kunnen zitten en rollen en beginnen kruipen zodat ze zich op zijn minst kunnen verplaatsen in de creche ipv overgeleverd te zijn aan de oppasser om hen te verleggen. Ik mag er nog niet aan denken. Ik heb er in Duitsland nog met gelachen, vandaag vind ik het jammer dat we het niet hebben: vrouwenparkeerplaatsen, niet omdat we niet kunnen parkeren maar je hele hebben en houden uitladen met naast je een idioot die zich zo goed als tegen je wagen heeft geparkeerd is niet alles.
Dus als kinderen zo belangrijk zijn en zo waardevol zijn en belangrijk etc waarom hebben we er dan zo weinig aandacht voor hun omgeving en ook de omgeving van de ouders? Zouden er niet wat minder ADHD kindjes in de klas zitten als mama en papa niet voor dag en dauw in de file moeten gaan staan om op een uur te starten met werken en ’s avonds in allerhande opvang moeten blijven omdat mama en papa in de file naar huis zitten? zouden er niet minder leerstoornissen zijn, minder obese kindjes, minder eenzame kindjes? Waarom vergeten we wat we zelf belangrijk vonden tijdens onze kindertijd? Is het geen tijd om aan de alarmbel te trekken?

aftellen

nog 1 week en dan zijn we weg. Ik kijk er echt naar uit Het wordt een echte roadtrip door Europa en ik verheug me erop nog eens langer dan 1 week weg te zijn van huis. 3 volle weken, ik kan het bijna niet geloven.
De laatste week is emotioneel heel zwaar geweest. Door mijn werk kom ik veelvuldig in contact met senioren en bejaarden. Sommige in goede gezondheid maar jammer genoeg ook mensen in slechte toestand. Wanneer je dan deze mensen hebt leren kennen, is het toch steeds moeilijk wanneer je afscheid moet nemen. Deze week heb ik van twee kranige dames afscheid genomen. Ik ben oprecht blij voor hen dat ze zo snel nog zijn mogen gaan. Het maakt je bewust van de eindigheid van het leven en laat je nadenken over wat je echt wil. Mijn ventje en kinderen. Niets zo verschrikkelijk dan alleen sterven. Dus ik wil veel kids en mijn ventje zodat ik, als ik sterf, omringt kan zijn door alle mensen die ik graag zie en dat er toch iemand voor mij opkomt en voor mij zorgt. Dus be prepared. Het zal meer dan 1 zijn 😉