vervolg

Omdat we eerlijk en openhartig zijn over al onze probleempjes, willen we jullie het vervolg van onze efforts om ons ventje een rustiger leven te doen leiden niet besparen:

1. Geen van de twee flessen konden ons ventje bekoren, integendeel. Het is nog niet zo erg geweest als vandaag. Ons manneke heeft bijna de hele dag gezeurd van de pijn. Ik heb de flessen promt terug gebracht naar de apotheek en ben hem terug eten aan het geven met de Avent fles. Hij krijgt dan wel wat lucht binnen maar hij verslikt zich tenminste niet of, zoals met de andere fles, zuigt zich niet verloren (er is enkel een speen voor pasgeborenen op de markt en niet voor gevorderde drinkers)
2. De tut wordt met gemengde gevoelens onthaald
3. Ik ben nu op zoek naar SAB Simplex van Pfizer, voorgeschreven door de kinderarts maar zo goed als niet te krijgen in Belgie… Gelukkig wel in al onze omringende landen. Ik heb nu een apotheek online gevonden, gevestigd in Duitsland, die dit zou verkopen, hopelijk werkt het. Het middel zou het schuim elemineren in de maag voor het dus in de darmpjes gaat en volgens een collega van mijn man is het echt een wondermiddel. Thumbs up want ons ventje ziet echt af en het is nog zo’n schatje als hij 5 minuten geen last heeft.

(ge)fles(t)

de ene fles is de andere niet…
Vandaag zijn we naar de kinderarts geweest. Kwestie van alles eens te laten controleren en wat advies te krijgen. De kinderarts heeft ons verteld dat we niet het makkelijkste baby’tje hebben. Daan is inderdaad overgevoelig voor prikkels en een zeer nieuwsgierig ventje. Dat wil zeggen dat hij dan ook snel overprikkeld is of aan de andere kant snel verveeld is en dus steeds nieuwe prikkels wil. Eénzelfde houding te lang is dus niet genoeg. Bij Daan wil dat zeggen dat hij elke 5 minuten iets anders wil… Vermoeiend vooral voor mama en ook wat voor papa. Daarnaast heeft hij veel last van krampjes van de vele lucht die hij hapt tijdens het eten. We hebben de raad gekregen een andere fles te gebruiken. Wij dachten dat we er goed aan hadden gedaan de flesjes van Avent te gebruiken omdat die vertellen dat deze ideaal zijn om te switchen tussen borst en fles, ons aangeraden door de lactatiedeskundige van het ziekenhuis. Maar blijkbaar is de speen niet geschikt voor alle kindjes, zeker niet voor onrustige gulzige drinkers zoals Daan met een klein mondje en ingetrokken onderlipje. Dus kregen we het merk Dodie mee of Dr. Browns. Die Dr. Browns zijn splinternieuw met speciaal ventiel in ter voorkoming van krampjes etc.
Maw, de ene fles is de andere niet en de ene baby is de andere niet. Dus thumbs up voor Dodie en Dr. Brown. We zijn beide flessen aan het proberen en aan het kijken welke de beste is.

We hebben ook advies over de fopspeen gekregen omdat ons ventje ook daar niet altijd even gelukkig met is. Vandaag gebruiken we de Difrax combi, je moet op een gegeven moment kiezen en die platte tutten die speekt hij gewoon terug uit. Van de kinderarts kregen we het advies van een oldfashion speen te gaan halen omdat dat voor baby’tjes als Daan goed in de mond zou worden genomen en het die zijn die ze in het ziekenhuis gebruiken bij prematuurtjes of echt ontroostbare babies.

Het ziet er niet uit maar hier een fotootje van Daan met old fashion speen (90 cent bij de bandagist)

old fashion fopspeen

rough

We tellen vandaag 23 weken, nog exact 121 dagen te gaan en ons zoontje ziet het levenslicht. Ondertussen maakt hij er een sport van het leven van zijn mama langzaam om te toveren in een levende nachtmerrie. Ik ben busted. Letterlijk. Mijn gezicht is mega droog ondanks de massa creme dat ik erop smeer, mijn vingers en benen zijn aan het vollopen met vocht. (ringmaat +2, laarzen gaan van de ene op de andere week nog amper toe) ik heb het nu permanent warm alsof er iemand de verwarming met 5 graden heeft verhoogt met als gevolg dat ik mij te pletter zweet en kledij maar 1 dag kan dragen. Afgezien van bovenstaande heeft mijn zoontje mij dag en nachtritme nog niet overgenomen en vindt hij het leuk om ’s nachts allerhande acrobatische trukken uit te halen die mij uit mijn slaap houden. Het gevolg, een pesthumeur en krampen in mijn kuiten. Al dat gelukkig zwanger zijn, my ASS. Er is absoluut niets leuk aan. Te bedenken dat dit in de boeken mijn meest energieke en leuke periode moet zijn… Ik hou mijn hart vast van wat nog moet komen…