(t)huis

nog twee weken, dan gaan we op verlof, naar centerparks. Een week weg uit ons huisje dat af en toe te klein wordt voor ons hectische leven. Het is een huisje met sauna geworden zodat we ’s avonds nadat Daan in bed ligt wij ook nog wat kunnen genieten.
U weet al dat wij gestart zijn met een bouw, dat heeft uiteraard een reden. Niemand verhuist zomaar, het is een nogal omslachtige tijdrovende bezigheid. Ons huisje is eigenlijk mijn huisje. Een bouwval officieel gekocht in maart 2005, ik was toen 24. Een avontuur was het zeker. Mijn ouders hebben het moeten strippen van alle overtollige ballast want ik had in die periode ergens op een feestje een vreemde val gedaan en mijn pols zwaar gebroken, resultaat 2 maanden plaaster. Het huisje, op 500 meter van mijn ouders (zeker niet de bedoeling, eerder toevallig) ging mijn thuishaven worden, mijn eigen eilandje. Mijn bachelorette. Ik zag het helemaal zitten. Ergens rond die periode maakte mijn toenmalige bereisde Nederlandse vriend het uit omdat hij een huis kopen en verbouwen nogal kleinburgerlijk vond. He could just go and F**K himself. Ik vond het een enorme stap naar volwassenheid en ik snakte naar mijn eigen ruimte waar ik volledig mezelf kon zijn. Twee jaar lang verbouwde ik met mijn mama en papa dit huis. De benedenverdieping is helemaal open op de berging en WC na, met open metalen trap en superstrakke keuken zonder fontonten. Den boven bestaat uit een badkamer, dressing en grote open slaapkamer met glazen overloop om zoveel mogelijk licht in het huis te brengen. Het was bedoeld om me, myself and I te huisvesten. En dan gebeurt er wat gebeurt op zo’n momenten, de vent van mijn leven wandelt mijn leven in. Ik heb in dit huisje nooit alleen gewoond. Hier waren vanaf dag 1 twee bewoners. En het was perfect. Tot Koen zelfstandige werd en daarna Daan kwam. Dit is geen huis om veel thuis te zitten, dit huis verdraagt geen overtollige rommel zoals ongelezen Knacks, babyhulpboeken, speelgoed, bureau’s met boeken en rekeningen en organisatie, fotokaders met Daan, dozen Nutrilon in de keuken enz. Vandaan blijft er van de open ruime boven niets meer over en hebben we dankzij Ikea en serieuze organisatie drie ruimtes die leefbaar zijn en praktisch maar geen uitbreiding meer verdragen. Dus bouwen wij. Niet zo heel ver hiervandaan. In een nieuwe wijk in een doodlopende straat met relatief grote tuin. Lekker kleinburgerlijk. En hoezeer de muren hier soms op me afkomen, het idee van verhuizen naar die wijk in die doodlopende straat waar kindjes vrij kunnen rondlopen gives me the creeps. Is dat het nu? waar is het grote avontuur dat mij te wachten stond? Gaat het daar eindigen? geraak ik er ooit nog weg en ga ik dat nog willen? ga ik er spijt van krijgen? Waarschijnlijk niet want het gaat een supercool huis worden maar het is minder spannend dan 6 maanden Australie, of 2 jaar naar Denemarken of Boston te verhuizen. Ik was vroeger zo spannend en nu voel ik me soms zo saai. En dat allemaal omdat ik wou vertellen dat ik uitkijk naar vakantie.

btw de film “motherhood” met Uma Thurman sucks bigtime.

Advertenties

St-Niklaas (2)

Dus St-Niklaas. Voorlopig nog geen fotootjes maar we zetten ze van zodra we er hebben online. Om jullie toch al een beetje een idee te geven. Het is in een klein straatje achter het station waar vroeger allemaal kleine werkmanshuisjes stonden in de rij. Vandaag zijn vele van de werkmanshuisjes gerenoveerd en per 2 genomen om grotere huizen te bekomen. Onze toekomstige woning bestaat dus eigenlijk uit 2 kleine huisjes die totaal gerenoveerd zijn. De architect die dit heeft getekend is ook de eigenaar en heeft ook een aantal andere panden in de straat gerenoveerd zodat de straat een beetje één stijl heeft.

Het is opgedeeld in 4 verdiepen waarvan 1 een half verdiep is. Al deze verdiepingen zijn opengewerkt zodat ze het gevoel geven allemaal aan mekaar te hangen. je kan tot helemaal in de nok kijken als je beneden staat. De keuken is het centrale punt van het huis. Door de hoge dakvensters baadt deze volledig in het binnenvallende daglicht. Er is een aparte ruimte voor televisie te kijken en een apparte ruimte die als bibliotheek kan worden ingericht. Helemaal boven heb je twee toffe kinderkamers en een grote open ruimte voor een bureau. Het stadstuintje heeft een vijver en de schuttingen zijn vervaardigd uit natuurlijke materialen waar uitsparingen in zijn gemaakt voor vogelnestjes.

Hoe we hier zijn terecht gekomen. Wel, één van Koen zijn medestudenten is een bruisende vrouw van 50. Een ongelooflijke madam die al ongelooflijk veel heeft gezien en meegemaakt. Samen met haar man en zoon reizen ze de wereld rond. Samen zijn ze nu op een punt gekomen waar ze verder willen en naar het buitenland willen trekken. Ze had dit al eens laten vallen bij Koen. Nadat Koen daar eens was langsgeweest voor een opdracht van de MBA had hij honderduit verteld over het huis en hoe het ook mij zou bevallen. Dit alles nog zonder er bij stil te staan dat dit misschien wel ons huis kon worden. Tot zondag, we zijn toen op de koffie geweest. Ik ben onmiddellijk verliefd geworden op het huis. De lichtinval, de structuur, de indeling, de ruimte, alles! en Koen ook. En toen de vraagprijs net in ons budget viel was de beslissing snel genomen en hebben we dezelfde avond nog laten weten dat we geïnteresseerd waren en de dag erna kregen we een positief antwoord. Ik ben dus nu super gelukkig.

St-Niklaas

Ik kan het zelf amper geloven maar het ongelooflijke is gebeurd! WIj hebben ons droomhuis gevonden en (bijna) gekocht! Het ligt in St-Niklaas in een rustige buurt, het heeft een ongelooflijk mooi tuintje, is ongelooflijk inspirerend en voor de rest heeft het alles wat ons hartje begeert. We zijn helemaal in de wolken.
We verhuizen nog niet onmiddellijk dus je kan ons van de zomer nog in Hingene vinden. Maar eigenlijk kunnen we bijna niet wachten om te verhuizen. Het wordt de perfecte thuis voor ons en onze kindjes en het zal onze uitvalbasis worden voor al onze wilde plannen en avonturen.