inleiden

Jaja, hier zitten we dan, thuis, achter mijn PC, met een rib die straks onder de druk van zoon nr2 nog uit mijn lijf schiet.

Inleiden op 39 weken. Mij verlossen van de pijn. Dat was het plan. Vandaag gingen we zoon nr2 in onze armen koesteren. Maar zo werkt dat dus niet.

Ik had wel gelezen dat inleiden als de baby er nog niet klaar voor was niet mogelijk was maar ik was ervan uitgegaan dat in wanneer ze dan toch beslissen van in te leiden er dan ook op het einde een babietje kwam.
Maar niet dus. Vanmiddag om 13h na 5h contracties kwam het harde verdict dat de contracties kunstmatige weeën waren die niet overgingen in door het lichaam zelf opgewekte weeën en dat er twee opties waren.
Optie1: ik naar huis en het nog wat aanzien
Optie2: de boel forceren, nog meer weeopwekkers, vliezen breken en dan misschien kans op een spoedkeizersnede als het niet loopt zoals het moet.

Optie1 zag ik niet zitten maar optie2 nog minder. Mentaal was het echt een zware dobber.
Dit is niet echt de zwangerschap van mijn dromen geweest en vandaag was een beetje een mentale drempel. Als ik vandaag haalde dan had ik echt voor mezelf al alle limieten van pijn en vermoeidheid overschreden. Maar kleine man in mijn buik zit gewoon té goed. En dus zijn we bij deze die limieten nog iets verder aan het trekken. Ik hou in gedachten alle chronisch zieken, mensen die kanker aan het bevechten zijn, ongeneeslijk zieken, mensen in oorlogsgebied, … zij zien af, ik heb in de nabije toekomst het vooruitzicht een klein mirakel in mijn armen te mogen houden.
Dus vermannen we ons nog maar eens en zijn we nog maar eens een illusie armer. De natuur laat zich van geen kanten opjagen. Ook deze kleine man niet.

Den eerste is al een heel karakter en zoals het er naar uitziet wordt de tweede net dezelfde. Het worden hier nog pittige discussies 🙂

 

Advertenties

wakker

5h30 Daan zeurt ons wakker (grmphfff, ’t is zaterdag) Papa gaat naar beneden, maakt een beetje pap. Daan drinkt deze in één ruk leeg. Soest een beetje tegen mama en valt terug in slaap. Super. Hmmm. Zzzzzz.
5h40 Daan moet hoesten, er zitten was slijmpjes vast. En daar kwam de pap. Helemaal over mama heen, in mijn haar, mijn lijf, over Daan heen, heel het bed vies.
5h43 Mama in douche met Daan, bed afgetrokken, proper laken erop, Daan proper pakje. Papa springt ook snel in de douche, dan is het hele gezin lekker fris gewassen. Ik leg me terug even op bed met Daan. En hij moet weer even hoesten en daar is het vervolg van de pap. Over mama en het verse laken. Ik spurt naar de badkamer en daar volgt het laatste van de pap… over de badkamervloer, de mat, de glazen douche wand. Daan in douche met papa, mama trekt opnieuw lakens af. Ruimt de badkamer wat op
6h gezin 2 keer gedoucht, geen extra lakens meer. Tijd voor op te staan dus.
Was insteken, Daan terug een beetje eten geven, Grey’s Anatomy kijken met Daan. Wat werken in de tuin, …
12h Daan terug eten en hij verslikt zich en we did that thing from this morning all over again…
En nu is het dus 13h20 en ik heb het gevoel dat het al vijf uur is of zo. En ik wil nu ook een dutje doen…
En dan vragen mensen zich af waarom koppels met kinderen zo weinig nog buiten komen ’s avonds. Wel omdat die om tien uur ’s avonds al een dubbele dagshift erop hebben zitten en dat wanneer zij weggaan ’s avonds zij de volgende dag opnieuw die shift moeten draaien en niet tot elf uur kunnen uitslapen.

spoed

Vanavond was het dan “all hands on deck”. Na drie dagen hoge koorts en geen verbetering in Daan zijn welzijn zijn we vanavond naar spoed gereden (omdat de consultatie voorbij was). Na bloed onderzoek en urineonderzoek is een infectie vastgesteld, waarschijnlijk zijn oortjes. Ja zo’n avondje spoed. ’t is weer iets anders he…

WTF!

Drie weken aan het werk. Drie weken met een dikke snotvalling. 10-tallen pakjes zakdoekjes opgesnoten. Een Daantje dat 4 tandjes doorkreeg. Buikgriep kreeg aka vettige kaka pampers en projectiel kotsen. De agenda’s hopeloos door mekaar geraakten en er elke dag moest gezocht worden naar een oplossing. Koen die nu ook geveld is door buikgriep. Manden strijk die bleven opstapelen. Eten in de koelkast dat slecht werd door gewoon geen tijd om het op te eten. Sinds half 6 ben ik op en wakker en bezig. Nu ben ik moe. Gelukkig is er nog mijn mama die voor mij naar de winkel is gegaan. Dat zag ik echt niet meer zitten.
Life, ‘tis soms effe afzien