misselijk

Net nu ik echt begin te genieten van die dikker wordende buik en al dat leven in mijn buik (we tellen 29 weken), word ik terug geplaagd door een verschrikkelijke misselijkheid die vanuit het absolute niets toeslaat. Het vervelende is de kostneigingen maar dan niets in je maag hebben dat eruit moet/kan. Grrr. Ook is er één spierbundel vanachter opmijn rug die beslist heeft om zich tijdens het autorijden, lang neerzitten, lang rechtstaan, te laten kennen op een manier die absoluut niet aangenaam is voor deze toekomstige mama. T’is dat je er een ongelooflijk mirakel voor in de plaats krijgt want anders waren we al lang een uitgestorven ras. Zwanger zijn, het is en blijft geen pretje.

Advertenties

dus

zwanger dus… Ok, ik ga eerlijk toegeven, ik had het een ietsie pietsie romantischer voorgesteld. Zo meer ‘oermoeder’ gevoel. Gelukzalig 1 zijn met mijn buik en baby. Maar tot nu toe is er weinig leuks aan en dat is een understatement. buiten de klote vermoeidheid, verschrikkelijke slapeloosheid, misselijkheid, het feit dat ik mijn smaak volledig kwijt ben heb ik nu ook nog migraine aanvallen, het gevoel dat ik door een truck ben overreden en dat ik 100 jaar oud ben. Mijn buik doet vaak echt pijn van de spieren die aan het rekken zijn. Ik durf amper te niezen of mijn neus te snuiten. Zwanger dus… het is voorlopig nog geen pretje…

misselijk

De algemene misselijkheid is dan wel verdwenen, maar ze heeft plaats gemaakt voor een veel ergere onverwacht toeslaande en alle-energie-consumerende misselijkheid. Je rijdt gezwind naar het werk en ergens onderweg “BAM” slaat ze genadeloos toe. Zwarte sterretjes voor de ogen, al je eten komt naar boven, tranen lopen over je wangen en je voelt je instant hondsmoe. Het enige wat je met mij nog kan aanvangen is het tafel vegen want meer waard dan een vod ben ik niet meer. Nog 6 maand…

blijf

Pfff, ik weet met mezelf deze dagen geen blijf meer. Die misselijkheid die ging verdwijnen is er nog steeds en verschrikkelijker dan ervoor. ’s nachts wordt ik wakker gehouden door mijn blaas die permanent op springen staat en ik verlang naar vakantie. Naar Kerst en Nieuwjaar, naar de feesten. Naar winterwonderlands en skipakken. Mijn buikje toont al een beetje, het lijkt nu alsof ik permanent teveel gegeten heb. Op mijn menu staat met stip op 1 toast met smeerkaas, krisprols met kiri kaas, of sandwishen met boter en jonge kaas. Dat zijn drie variaties van kaas die er altijd inkunnen. Verder zijn appels en appelsienen top favorieten in de fruitregionen. En dan zoete dingen, appelmoes, brie met honing, rode kool met appeltjes, pate met ajuinconfituur ZALIG. Chocolade is ook lekker maar mijn voorkeur voor hartige dingen is niet helemaal weg, het wordt nu vooral gecombineerd met zoete dingen. Eten is moeilijk. Vroeger ging ik al eens de experimentele kant op maar vandaag is dat riskant, mijn maag kan dat niet zomaar meer aan. Ze protesteert bij het minste. Laatst had ik een lekkere spaghetti met verse groentjes klaargemaakt, ik had er helemaal zin, tot aan tafel, toen bleek dat maag een veto had gesteld met als gevolg dat de helft is blijven liggen. Dure affaire is dat. Nog 6 maanden en dan gaan we wat meemaken se 🙂