anticipation

Sinds juli zijn we gestart met het proberen maken van een kindje. Vandaag was de derde keer dat het “raak” kon zijn. Maar het is het nog niet. Alhoewel ik weet en besef dat het maken van een kindje een lang proces kan zijn had ik verwacht binnen de drie maanden zwanger te zijn. De voorbeelden in mijn omgeving zijn legio, iedereen die ik ken was zwanger na max. drie keer proberen. Wij hebben blijkbaar wat meer kansen nodig. Vanmorgen heb ik voor de eerste keer een predictor gebruikt. Gewoon voor de fun want mijn maandstonden zijn regelmatig als een klok en ik had ook gewoon kunnen wachten tot nu. Het wachten op het streepje moet hetzelfde gevoel zijn dat een kind voelt wanneer het met Sinterklaas naar beneden mag om te kijken of er cadeautjes liggen. Ik weet het niet 100% zeker omdat Sinterklaas bij ons niet echt een bedoening was, de eerste keer dat er bij ons thuis een schoen is gezet was ik al 13jaar, de leeftijd waarop de meesten weten dat “hij” niet bestaat.
Maar daar stond ik dus vanmorgen met Koen te wachten op de streepjes. Maar er kwam er maar één. Met een lach en een grap was de eerste teleurstelling snel weg maar toch blijft het even hangen. Soms vragen andere vrouwen me of ik geen spijt heb dat we het hebben aangekondigd dat we gingen proberen voor een kindje omdat nu iedereen weet hoe lang het gaat duren etc. Maar dat heb ik niet omdat ik er nu openlijk over kan praten.
Ik leer vandaag bij dat ik wederom mijn lichaam niet kan plannen en dat van mij kennende zal ik op het meest onmogelijke moment zwanger worden en zijn. De geschiedenis toont dat ik enkel iets voor heb wanneer het echt ECHT niet de moment is.  
Afwachten wat het volgende maand geeft.

spannend

Nu begint het echt wel te korten. Nog 3 keer slapen en voor de daarop volgende minstens 9 maanden hoef ik niet meer elke dag aan de pil te denken. Ik kijk er eigenlijk wel wat naar uit. zo even onbezonnen aan mijn ochtend beginnen zonder te denken aan dat pilletje. Niettegenstaande ik zeer gelukkig ben dat de pil bestaat. Het heeft mij een zeer onbezorgde adolescentie bezorgd.

Dus baby’s. Ik kan het soms nog niet echt goed geloven dat we de stap gaan zetten. Ondertussen zijn er al wel wat vriendinnen zwanger en bevallen en loopt dat allemaal vlot en normaal. Toch is het nog iets surreeel dat binnen dit en ten vroegste 9 maanden er een baby uit mij gaat komen. Een volmaakt minimensje klaar voor zijn rit op deze wereld. Het is een echt wonder en mirakel dat uit de samensmelting van twee microscopisch kleine zaadjes een volledige mens groeit in een zak water. daarom alleen al ben ik blij vrouw te zijn dat ik dat echt mag meemaken.

Spannend