relax

na mijn pesthumeur van zaterdag en absolute “blouag” zondag ben ik tot het besef gekomen dat ik gewoon nog niet heb aanvaard dat ik zwanger ben en dat mijn lichaam nu eenmaal niet meer 100% doet wat ik ervan verwacht. Ik krijg gelukkig leuke tips van jonge mama’s die dit process al eens hebben doorgemaakt, wat het allemaal wat draaglijker maakt en enigszins relativeert. Het neemt niet weg dat ik het overall nog altijd niet leuk vind (zwanger zijn) maar aan de andere kant is het voelen van leven in je buik iets ongelooflijk verbazingwekkend elke keer opnieuw. Woensdag gaan we weer naar de gynaecoloog en dan is mijn dag weer goed. Dat kleine mirakel in mijn buik zien tuimelen zorgt voor een enorme boost. Ik bemerk een patroon in mijn humeur mbt de gynaecoloog bezoekjes. Meestal bereikt dat in de week ervoor een absoluut dieptepunt om daarna weer voor een aantal weken plaats ruimt voor een gevoel van lopen op wolkjes. Ik beloof leuke fotootjes 🙂
Dus nog 1 dag en ik ben weer om aan te spreken. Net op tijd want zaterdag trouwt mijn broertje 🙂

zwanger

20/10

jawel, het is zover. We zijn zwanger. Maandag 13 oktober was D-day en er kwam niets, en dinsdag nog steeds niets, en dinsdag avond zei de test: 2 streepjes en dus is het zover. Volgende week gaan we de eerste keer naar de gynaecoloog. Onze ouders waren, begrijpelijk, door het dolle heen. Jammer genoeg is het zo dubbel geluk. Je wil het langs de ene kant uitschreeuwen dat het zover is, maar aan de andere kant kan er in die eerste 3 maanden nog zoveel mislopen dat het beter is dat je de circle of friends best wat beperkter houdt zodat je geen communique moet gaan uitzenden op het moment dat er iets niet gaat zoals het moet. Ook om ethische discussies te vermijden. Wat onze keuze is voor ons kind is niet perse dezelfde die anderen zouden maken en ik vind dat je dan ook met twee, zonder de mening van derden, die beslissing moet kunnen nemen. Ondertussen blijven we raad krijgen hoe we het moeten doen en waar je het beste bevalt. Een van Koen zijn tantes is vroedvrouw en die heeft me op het hart gedrukt in Antwerpen te bevallen. We gaan er zeker eens een kijkje nemen omdat de filosofie me wel aanstaat.

Ondertussen heb ik me al fel moeten inhouden niet naar de eerste babywinkel te lopen en leuke pakjes in te slaan. Ik tracht nog even geduldig te zijn. We zitten in de 6de week dus het is allemaal nog heel pril. Maar verbazingwekkend genoeg is het embryo ondertussen al een rijstkorrel groot en deze week krijgt het al alles dat ervoor gaat zorgen dat het later kan zien en praten en horen. Het ontstaan van leven is werkelijk een mirakel.

embryo 3mm groot

embryo 3mm groot

24/10

Zwanger zijn is geen lachertje. Dat misselijk zijn is er echt teveel aan. Gisteren hele dag mottig. ’s avonds razende honger. Jammer genoeg heeft de quiche er letterlijk 5 minuten ingezeten en dan is hij er onverteert weer uigekomen. Met als gevolg dat ik terug honger had maar nu niets meer durfde eten. Gevolg daarvan, spinning head en een beetje weak in de benen zodat het sporten naar een andere keer is verschoven. Maandag zien we de gyn. Ik ben benieuwd naar zijn advies ed.

27/10

er klopt een hartje. Vandaag zijn we voor de eerste keer naar de gynaecoloog geweest en hebben we onze eerste foto meegekregen. Eigenlijk ging dat vrij vlotjes. ik had gedacht dat je een hele uitleg ging krijgen maar niet dus. We zijn binnengekomen, hij keek op zijn chart, wist al dat ik niet rookte en wat de uitslag was van mijn vorig bloedonderzoek, verschoot ervan dat we er al zo snel zaten en gebood mij mezelf te ontdoen van under garment en even plaats te nemen op de tafel. En daar was het, een vruchtzak en een klein plekje dat flikkerde, de vrucht en een hartslag. 3 mm 🙂 de volgende weken zijn cruciaal. Binnen 6 weken mogen we teruggaan en weten we of alles in orde is. Spannend.

10/11

the kid wants carbs! Ik verdik van koolhydraten, dat is mijn ding. Zolang ik eraf blijf is alles goed en mooi maar carbs kill my weight. Dus tracht ik zo weinig mogelijk ervan te eten. Veel groenten, fruit en eiwitten maar geen brood, pasta, rijst, … . Maar sinds vorige week schreeuwt mijn lichaam om carbs. Het wil niet meer functioneren zonder. En dus geef ik toe, aan hamburgers, ijsjes, sandwishen met boter en gekookte hesp, koffiekoeken met rozijnen. Ik ben nog nooit zo verzadigd geweest. Elke hap is gewoon hemels en wordt gevolgd door een gelukzalige hmpff. Nu ben ik dus aan het proberen een evenwicht te vinden. 1 keer per dag koolhydraten. De rest van de dag, fruit, soep, groenten. Fingers crossed dat mijn kindje mee wil werken aan ons gezond voedingspatroon…

14/11

een nieuwe bh, dat werd dringend. Dus vandaag had ik even tijd op de middag om samen met Koen in Bornem langs te gaan voor een persoonlijke approach bij de lingerie winkel. Ik vond dat wat advies hier op zijn plaats was. En ik had gelijk. Ik had nooit deze maat eruit gekozen maar hij past perfect. Ik ben op minder dan 2 maanden tijd van een 75B naar een 80D gegaan. De C was te klein… 2 maten!!! echt, ik wil nog niet weten waar dit gaat eindigen!

19/11

Maandag heb ik mijn baas ingelicht dat ik in verwachting ben. Ik moest het doen, ik lijk bij wijlen op een levend lijk, missellijk, kou, moe. Ik leek permanent ziek. Nu krijg ik felicitaties. Wat een beetje raar is. Het voordeel is dat ik gisteren naar huis kon rijden, een uur afkappen en daarna met nieuwe energie aan het werk kon. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo moe ben geweest. Als ik mocht en het sociaal aanvaard zou zijn dan zou ik me bij wijlen gewoon in het midden van de kantoor vloer willen neervlijen en een dutje doen. Maar dat kan niet natuurlijk… 😦 Ze zeggen dat het eerste trimester het zwaarste is en ik hoop echt dat ik hierna terug een beetje energie krijg. Ik ben niets meer waard.

3/12

Magie. Dat is het. Gisteren zijn we voor de tweede keer naar de gynaecoloog geweest. SPANNEND. Maar wat ons te wachten stond heeft letterlijk onze stoutste dromen overtroffen. Zoals jullie weten ben ik een zenuwpees en waardoor mijn bloeddruk hoger was dan normaal. Toen de gynaecoloog binnenkwam, ging die gewoon zitten, zei “dit gaat een beetje koud aanvoelen”, en poef daar was ons babytje, compleet met twee armpjes, twee beentjes, een neusje, een mooi rond hoofdje, een poepje. En Koen en ik maar staren en staren. We wisten niet wat ons overkwam. En ondertussen de gynaecoloog maar vrolijk door. Maar wij hadden enkel nog oog voor het zeer beweeglijke mirakel. Het is volgens de gynaecoloog een “ze”. En “ze” zwaaide al naar mama en papa. Ik denk dat we sinds gisteren pas echt door hebben dat we zwanger zijn…

het is een meisje

5/6

Voila, bij wijze van sinterklaas cadeautje krijgen jullie van ons dit fantastische nieuws te lezen.