stilte

voor de storm. Voila, vandaag is dus D-Day, maar geen teken van een nakende bevalling of iets dat daar op lijkt. Vrijdag hebben we een valse start gekend. Om half 9 ’s ochtends voelde ik duidelijk de “menstruatiepijnen” in mijn rug en dan krachtige samentrekkingen van de baarmoeder. Om 17h was het welletjes voor mij, deze samentrekkingen, nog niet echt krachtig te noemen kwamen wel regelmatig om de 5 minuten dus wij toch maar eens naar het ziekenhuis om eens te gaan horen. Ondertussen was heel de naaste familie op de hoogte en waren die net als ons zenuwachtig en vol spanning. De monitor toonde duidelijk dat er vanalles aan de gang was dat kon leiden tot de uiteindelijke arbeid en dus bevalling. Maar dat was buiten mijn zoon en lichaam gerekend. Om 20h viel de boel gewoon plat. Geen activiteit meer en een rustige baby… En wij dus terug naar huis. Teleurgesteld. Afgepeigerd. Vanmorgen moesten we op controle en daar hetzelfde nieuws, geen tekenen van een nakende bevalling. Een rustige baby die nog heel goed zit bij mama. Na gesprek met de gynaecoloog is besloten hem nog een week te geven om natuurlijk te komen maar als hij tegen vrijdag nog steeds geen zin heeft om te komen dan word ik ingeleid. Dus afwachten maar.

gynaecoloog

Vandaag was dus mijn laatste bezoekje aan de gynaecoloog voor 22 juni. Vandaag was een beetje een speciale dag want ik ging de uitleg krijgen van de bevalling en een bekken onderzoek etc etc. Dus ik was wel een beetje in spanning voor vandaag…
Spannend was het dus niet. Mijn babytje doet het prima, dat fameuze bekken onderzoek heeft denk ik net geen 30 seconden geduurd waarna ik te horen kreeg dat ik een goed wijd schaambeen heb en niet te veel bekkenbodem spieren en het hoofdje perfect is ingedaald en … dat was het dan. Voor de rest zit er niets anders op dan wachten tot 22 juni want mijn “sterrenkijker” (hij lag vandaag met zijn gezichtje naar mijn buik wat voor de bevalling niet zo goed is maar niet iets is om mij zorgen over te maken omdat mijn ventje nog rondhoost in mijn buik alsof het een racetrack is) ligt zo gezellig nog in mijn buik dat ik hem eerder niet moet verwachten. De gynaecoloog vertelde daarna doodleuk dat als de bevalling zal verlopen zoals mijn zwangerschap ik mij mag voorbereiden op een vlotte bevalling van ongeveer 16 uur (weeën, arbeid en persen inbegrepen) en dat ik best wachte tot ik regelmatige weeën had (om de 5 min) voor naar het ziekenhuis te komen.
Ik stel, naief als ik ben, nog een vraagje over die bekkenbodemspieren want ik begrijp het allemaal niet goed meer, ik dacht dat er veel hebben juist goed was voor de hele handel daar beneden omhoog te houden waarop hij lakoniek zei “bekkenbodemspieren, kweek die maar na je bevalling” (blijkbaar als je veel hebt paardgereden of gymnastiek hebt gedaan kan je nogal stevige bekkenbodemspieren hebben die als je moet bevallen moeilijk te ontspannen zijn en daarom is het dus beter “normaal” gespierd te zijn daar beneden).
Om maar te zeggen dat ik dacht dat er veel meer eieren gingen worden onder gelegd maar als alles goed is en goed gaat is er weinig te vertellen en dus zit ik hier nu een beetje verdwaasd dat het dus dit maar was. Des te beter uiteraard maar zo een beetje meer tamtam had leuk geweest 🙂
Dus 22 juni, here we come.

relax

na mijn pesthumeur van zaterdag en absolute “blouag” zondag ben ik tot het besef gekomen dat ik gewoon nog niet heb aanvaard dat ik zwanger ben en dat mijn lichaam nu eenmaal niet meer 100% doet wat ik ervan verwacht. Ik krijg gelukkig leuke tips van jonge mama’s die dit process al eens hebben doorgemaakt, wat het allemaal wat draaglijker maakt en enigszins relativeert. Het neemt niet weg dat ik het overall nog altijd niet leuk vind (zwanger zijn) maar aan de andere kant is het voelen van leven in je buik iets ongelooflijk verbazingwekkend elke keer opnieuw. Woensdag gaan we weer naar de gynaecoloog en dan is mijn dag weer goed. Dat kleine mirakel in mijn buik zien tuimelen zorgt voor een enorme boost. Ik bemerk een patroon in mijn humeur mbt de gynaecoloog bezoekjes. Meestal bereikt dat in de week ervoor een absoluut dieptepunt om daarna weer voor een aantal weken plaats ruimt voor een gevoel van lopen op wolkjes. Ik beloof leuke fotootjes 🙂
Dus nog 1 dag en ik ben weer om aan te spreken. Net op tijd want zaterdag trouwt mijn broertje 🙂

lichaam

20 weken zijn we nu ver. Gisteren zijn we nog eens bij de gynaecoloog geweest en die was weer content. De baby was goed gegroeid en is prachtig gemiddeld. Het is voor zekers ne jongen. Ik heb het nu met beide ogen gezien, het is er ene met kloten aan zijn lijf :-). Ik was ook “mooi” 2 kilo bijgekomen. Op 1 maand. Oké, de feestdagen zaten ertussen en mijn eetlust is een beetje verbeterd, maar 2 kilo!!! Ik ben er nog niet echt met verzoend. Ik ben op dat gebied über-vrouw, en bijkomen is des duivels. Zeker niet iets om opgetogen over te zijn. Ik vind mezelf nog niet “mooi” zwanger. Het lijkt nog steeds alsof ik een aantal kilo’s ben bijgekomen en niet dat ik zwanger ben. Ik heb vanmorgen nog eens de test met de “jeans” gedaan. Je weet wel, testen of je in die ene smalle jeans nog kan. Dat was wel positief, ik kreeg alleen de knop niet meer dicht, maar het heeft mijn onvrede niet weggenomen. Mijn borsten, die altijd klein en fijn waren, zijn nu nog gegroeid en ondanks zeer behoorlijke steun zien ze er wat saggy uit. Ik weet/hoop dat dit alles zich meestal na de zwangerschap netjes herstelt, maar op dit moment vrees ik er wat voor. Ik voel mij op mijn best als lichaam mijn hoofd volgt maar als er tussen die twee onenigheid is dan merk je dat ook aan mij. Dus, na de misselijkheid, de aanvaarding. Zwanger zijn, het is me wat…