Vakantie

Het is alweer voorbij, 2 weken Spaanse zon.

Dit jaar gingen we voor de nostalgie reis. Dwz dat mijn ouders, mijn broer en zijn eega en mijn eega, zonen (geboren en ongeboren) en ikzelf naar het zuiderse Nerja trokken waar mijn broer en ik toch wel enkele belangrijke stappen in het volwassen worden hebben genomen.
De studio waar we vroeger verbleven was voor een troep van 7 net iets te klein (je kon er vroeger al amper slapen met 4) dus zochten we (en vonden) een geweldig huisje op een bergflank met privézwembad, a room with a view, 400m van het strand (of op 20 m maar dan moest je de verticale verplaatsing er ook bijnemen, van zeeniveau naar het huisje was ongeveer 100m) en de weg naar beneden kwam vlak uit aan onze favoriete strandbar AJO waar je voor 6 euro Paëlla a volonté kon eten.

We hebben daar gedaan wat we altijd deden: een hele dag hangen op het strand, paëlla en salade AJO eten zodat we er voor de komende 10 jaar weer tegen kunnen, alle kleine winkeltjes met prulletjes bezocht, bij de Bar Rodondo tapas gaan eten, naar El Pata Negra voor onze chique avond uit (waar Daan, die al een hele week braaf om 20h was gaan slapen uiteraard geen oog wou dichtdoen waardoor we altijd met 5 aan tafel zaten ipv met 6), ontbijt met spek en eieren, naar Frigiliana, naar Granada, naar de Cuevas de Nerja. Nostalgie all-over 🙂

Op reis gaan met familie is gezellig maar ook altijd een beetje een risico. Je ouders zijn nog steeds jouw ma en pa die jou al 30 jaar kennen. Maar ik hebt nu zelf een gezin, een echt gezin met man en vrouw en kind en baby onderweg. In dat nieuwe gezin, mijn eigen gezin, heb ik mijn eigen persoonlijkheid verder kunnen ontwikkelen op de manier dat ik dat zelf wou en daar zitten al eens wat kantjes tussen die mijn ouders niet onmiddellijk leuk vinden. De onvermijdelijke dag zonder woorden is er zeker geweest maar, in vergelijking met 2 jaar geleden (frankrijk, Daan 8 weken, ik helemaal op van de stress van het nieuwe moederschap), was deze verlof “a walk in the park” waarvan iedereen echt heeft genoten. Het Spaanse huisje, overvloedige drank (niet voor mij) en eten, de nostalgie en Daan hebben daar zeker toe bijgedragen.

Dat Daan van water hield, dat wisten we al maar dat het zo’n waterkieken was… geen zwembad of zee te koud of te warm of hij zat erin. In bad gaan ho maar, maar de zee en golven en springen van de kant in het zwembad. Hij moest en zou erin zitten. Bij wijlen kwamen we ogen tekort om onze vent permanent in het oog te houden. Vorig jaar in Frankrijk sprong die er zonder boe of ba in, zonder bandjes met ons nog aan de kant. En denkt ge dan dat hij ne schrik opdoet. In geen geval. Direct eruit en terug erin. Conclusie: maken dat die zelf kan zwemmen!

Onze terugkomst was jammer genoeg in mineur daar ik de laatste dagen veel last had van mijn buik. Bij thuiskomst hebben we dan ook niet geaarzeld om even naar de monitor te gaan en daar bleek dat mijn pijnlijke buik, regelmatige harde buiken waren. Harde buiken op 30 weken bij een tweede zwangerschap is zeker niet abnormaal maar wel als ze pijnlijk en regelmatig zijn. Dus weeënremmers, die zorgden ervoor dat de harde buiken niet meer regelmatig kwamen maar ik bleef maar pijn hebben. Eindconclusie: bekkeninstabiliteit en een baarmoeder die mijn blaas verpletterd en dus bij “aandrang” een extra dimensie geeft aan de constant zeurende pijn. Rust en kalmte zullen mij redden. Waarschijnlijk heeft de laatste trip naar het Alhambra het hele zootje wat geforceerd. Een weekje rust zou het allemaal wat moeten verhelpen.
Nietemin was het toch even schrikken. 30 weken is echt nog te vroeg. Jammer genoeg heb ik dus wel een voorsmaakje gekregen van wat mij over 10 weken voor de tweede keer te wachten staat. Ik ga toegeven dat ik het toch wel wat vergeten was. Maar je lichaam vergeet dat niet!

nog een paar kiekjes

 

 

Advertenties

verlof

We nemen even afscheid voor een week of drie. Even terugplooien op onszelf, de wijde wereld in. Wat eten, wat lezen, wat slapen, maar vooral genieten van nog eens lekker lang samen zijn met drie.

So long everybody

vakantie

Ik heb er enorm naar vakantie toe geleefd. Mijn hoofd zit zo vol dat er niets meer bij kan. Morgen zijn we weg voor een week en ik hoop dat de zuiderse zon en zee mijn lichaam en geest kan verkwikken. Dus even geen updates op de blog maar ik beloof daarna eens zo veel verhalen.

Leven

Montenegro dus. We zijn ondertussen een kleine week thuis en het went nog steeds niet. Alles is wel hetzelfste en mijn huisje voelt vertrouwd aan maar er ontbreekt iets. Ik weet dat vakantie een zeer ongewone periode is. 2 of 3 weken lang verplicht/beloof je jezelf dat je aan niets moet denken. Je laat alles achter zoals het is, en bij thuiskomst vind je een status quo. Alsof die vakantie niet heeft plaatsgevonden. Enkel nog wat foto’s en een bruin kleurtje bewijzen dat je er echt vantussen bent geweest anders zou je het niet eens geloven dat je bent weggeweest. Dus zeggen dat je terug op vakantie wil is een beetje liegen want niemand wil dat zijn leven op hold wordt gezet. toch kan je lessen trekken uit je vakantie. Koen en ik hebben er vaak stil gestaan bij de manier waarop we vandaag leven en hoe we in de toekomst verder willen. Het moet toch mogelijk zijn iets trager te leven. Iets intesiever te genieten en niet alles snel snel te moeten doen. Sinds ik terug ben slaap ik slecht, is mijn neus weer verstopt, heb ik weer pijnlijke spieren. Nochtans zou dit niet mogen als je beseft dat we terugkomen van drie weken op de grond slapen. Het is een moeilijk debat over welke prijs je bereidt bent te betalen voor comfort, luxe en dit leven. Stilaan begin in echter te beseffen dat de prijs misschien te hoog is en het tijd is voor een andere manier van leven.

geur

Geuren kunnen soms zo herkenbaar zijn. Net als muziek kunnen ze herinneringen terugbrengen die je was vergeten. De geur van bepaalde kuisproducten is onmiskenbaar verbonden aan het huis van mijn meme alsook de geur van seringen. De geur van kaal bier met kelders en cantussen. De geur van weed met mijn studententijd en de geur van het kuisproduct in de WC van het rusthuis in Waver met Frankrijk… Inderdaad, elke keer ik naar het toilet ga (en ik ga veel naar het toilet) moet ik aan Frankrijk denken. De geur van het kuisproduct is dezelfde als de geur van de kuisproducten van de campings, wegwc’s,chambre d’hôtes…. Het is een beetje vreemd maar het is aangenaam naar het toilet gaan in Waver 🙂

nederland

De Amsterdamse walletjes in Turkije. Met open mond hebben we er naar staan kijken. Je moet je hetvolgende voorstellen, je bent in Turkije, je wandelt wat rond en geniet van de artificiele Turkse cultuur, bewondert het mooie landschap dat doorkruist wordt door een oranje windmolen. Zo’n echte hollandse oude molen. Tot daar aan toe. Je brein is dat nog volop aan het verwerken terwijl je je een weg baant over een keienstrand en je voeten zo probeert te plaatsen opdat het niet teveel zou pijn doen. Tot links naast je een hotel opdoemt dat een volledig replica is van Amsterdam. Walletjes, riviertjes, bootjes, in traditionele klederdracht gestoken Turkse meisjes (de Turken in Nederland moesten het eens weten), broodjes kroket en Nederlandse animator die op de tonen van Frans Bauer door de micro aankondigd dat het zo dadelijk Aerobics is. We hebben gefronst, naar elkaar gekeken, zijn door het hotel doorgewandeld en waren blij dat we op Amsterdam Centraal (jawel er was een fake peron en station) konden afstappen in Turkije.

vakantie

Nog een dagje en we zijn ermee weg. Een weekske vluchten, even weg met z’n tweeën. Ik heb het nodig. Een kleurtje opdoen, wat zwemmen en mij wat laten verzorgen. Ik kijk er echt naar uit.

Het is een bewogen week geweest. Ik moest nog een examenopdracht afwerken, Koen had nog massa’s te doen, er waren nog kleine klusjes die moesten worden gedaan, enz.
Daarnaast was het op het werk super druk en een bewogen week.
Er is een akkoord bereikt over St-Niklaas en daar moesten ook nog een aantal inlichtingen voor worden ingelicht.
Kortom, we wisten wat doen.

Nu ga ik mijn PC afsluiten en vertrekken naar mijn ventje.

Ik zal aan jullie denken vanuit Turkije.