Bekkeninstabiliteit

Hier lig ik dan weer, gelukkig met een tablet. Stilaan mijn enige vorm van communicatie nog met de buitenwereld. Nee, het gaat niet goed met mij. Dat is een understatement. Door de bekkeninstabiliteit heb ik ondertussen permanent pijn. Ondanks de goede zorgen van de osteopaat/kinesist, af en toe een pijnstiller, blijft de pijn aanhouden en verergeren. Enkel neerliggen zorgt voor minder druk op het bekken en dus het minste pijn. Mijn linker been weigert dienst wat zorgt voor (achteraf bekeken) hilarische situaties waar ik, wanneer ik mij in een onbewaakt moment nog eens heb gehurkt, op handen en voeten moet kruipen naar de dichts bijzijnde tafel of stoel om mij recht te hijsen. Een trap opgaan, neer gaan zitten in de auto, eens achter mijn pc zitten, het wordt steeds moeilijker en pijnlijker.

10 augustus heb ik mijn (hopelijk) voorlaatste afspraak met de gynaecoloog. Voorlaatste omdat ik hoop dan de datum voor mijn bevalling te horen te krijgen.
Het is zoeken naar de gulden middenweg tussen mijn welzijn en het welzijn van mijn baby. Die gaat er niets aan hebben een depressieve, fysiek uitgeputte moeder te hebben die haar 40 weken uitdoet. Het huilen staat mij deze dagen sowieso al nader dan het lachen. Dus bijt ik nog even op mijn tanden, 38 weken, daar doen we het voor.

10/08/2011
Nog 14 dagen afzien en dan persen we die handel eruit 😉

Ziek

We hebben het weekend dan toch overleefd… Ik voelde me vorige week niet echt in mijn sas en onzen Daan voelde dat maar al te goed. Als mama zich niet goed voelt dan voelt het hele gezin zich niet 100%. En boy oh boy. Tegen zaterdag middag had ik 39° koorts en zweette ik mij letterlijk te pletter. Toen na twee Dafalgans en 5 uur diepe slaap om middernacht mijn koorts piekte tot 39,5° besefte ik dat er iets goed mis was. We hebben er de volgende dag de dokter van wacht bijgehaald die er op stond te kijken gelijk nen hond op een zieke koe. Het waren wat teveel symptomen bij elkaar en hij vond het wat moeilijk om een diagnose te stellen. Het kon Mexicaanse Griep zijn maar ook een borstontsteking of misschien iets met mijn baarmoeder. Ik was er in ieder geval niet gerust in. Dus wij naar spoed. Daar hebben ze duidelijk vastgesteld dat het geen Mexicaanse griep was maar wel een infectie van waarschijnlijk mijn borst. Echt 100% uitsluiten konden ze niet maar daar die pijn deed en er rood uitzag zal het dat wel zijn… Een paar dafalgans later en een gestarte antibiotica kuur is mijn koorts gezakt en ben ik terug helder bij geest. Strakjes moet ik terug op controle om te kijken of de infectie verbetert of niet. We zullen zien.

oldie

but not a goldie. Gisteren is het verdict over die vervelende pijn in mijn buik gevallen. Nothing with the baby, it’s alive and kicking. Het zijn mijn spastische darmen die tot voor de zwangerschap onder controle waren maar die nu met die hele hormonale verandering het noorden kwijt zijn en vol lucht zitten. Ik ben alvast geruster dat het dat maar is, langs de andere kant is het wel verdomd vermoeiend die zeurdende pijn. Ik heb nu extra vezels gekregen om de interne werking terug in gang te krijgen. Die buikpijn is mee de oorzaak van het slechte slapen en alles bij mekaar kon ik dus niet anders dan me belabberd voelen. Ik heb een paar daagjes platte rust gekregen om terug op positieven te komen om daarna met hernieuwde moed de 5de maand aan te vangen. Ik zie het weer helemaal zitten.

pfff

op dit moment staan de tranen in mijn ogen en voel ik me echt alleen op de wereld. Ik ga terug zagen maar dit zwanger zijn is echt niet wat ik had gedacht wat het ging zijn. Mijn onderbuik doet zo pijn de hele tijd, alsof er niet genoeg plaats is voor mijn kindje. Het voelt alsof hij uiteen wordt gerokken. Ik ben nog steeds doodmoe en de misselijkheid is nog steeds niet verdwenen. Ik dacht, ik bel naar de gynaecoloog voor wat informatie, blijkt hij deze week met vakantie te zijn. Ik vraag me nu echt af, stel dat er echt iets moest mis gaan, bij wie je dan terecht moet. Volgende consultatie ga ik toch effe wat vraagjes stellen mbt beschikbaarheid. Ik hoop echt dat het beter gaat worden en er een periode van “happy pregnant” staat aan te komen want op deze manier denk ik niet dat ik het nog 5 maanden volhoud om werk en sport en vrije tijd te blijven combineren. Ik heb gezocht op het internet naar uitleg waar die pijn vandaan komt maar dan kom je alleen maar horror verhalen tegen. Een bevriende kinesist sprak over de ligamenten van mijn bekken maar dat zou volgens hem al zeer vroeg zijn dat ik daar last van heb. Nu weet ik het dus niet meer. Strakjes gaan zwemmen. Ik hoop dat het wat verlichting brengt…

dus

zwanger dus… Ok, ik ga eerlijk toegeven, ik had het een ietsie pietsie romantischer voorgesteld. Zo meer ‘oermoeder’ gevoel. Gelukzalig 1 zijn met mijn buik en baby. Maar tot nu toe is er weinig leuks aan en dat is een understatement. buiten de klote vermoeidheid, verschrikkelijke slapeloosheid, misselijkheid, het feit dat ik mijn smaak volledig kwijt ben heb ik nu ook nog migraine aanvallen, het gevoel dat ik door een truck ben overreden en dat ik 100 jaar oud ben. Mijn buik doet vaak echt pijn van de spieren die aan het rekken zijn. Ik durf amper te niezen of mijn neus te snuiten. Zwanger dus… het is voorlopig nog geen pretje…