(t)huis

nog twee weken, dan gaan we op verlof, naar centerparks. Een week weg uit ons huisje dat af en toe te klein wordt voor ons hectische leven. Het is een huisje met sauna geworden zodat we ’s avonds nadat Daan in bed ligt wij ook nog wat kunnen genieten.
U weet al dat wij gestart zijn met een bouw, dat heeft uiteraard een reden. Niemand verhuist zomaar, het is een nogal omslachtige tijdrovende bezigheid. Ons huisje is eigenlijk mijn huisje. Een bouwval officieel gekocht in maart 2005, ik was toen 24. Een avontuur was het zeker. Mijn ouders hebben het moeten strippen van alle overtollige ballast want ik had in die periode ergens op een feestje een vreemde val gedaan en mijn pols zwaar gebroken, resultaat 2 maanden plaaster. Het huisje, op 500 meter van mijn ouders (zeker niet de bedoeling, eerder toevallig) ging mijn thuishaven worden, mijn eigen eilandje. Mijn bachelorette. Ik zag het helemaal zitten. Ergens rond die periode maakte mijn toenmalige bereisde Nederlandse vriend het uit omdat hij een huis kopen en verbouwen nogal kleinburgerlijk vond. He could just go and F**K himself. Ik vond het een enorme stap naar volwassenheid en ik snakte naar mijn eigen ruimte waar ik volledig mezelf kon zijn. Twee jaar lang verbouwde ik met mijn mama en papa dit huis. De benedenverdieping is helemaal open op de berging en WC na, met open metalen trap en superstrakke keuken zonder fontonten. Den boven bestaat uit een badkamer, dressing en grote open slaapkamer met glazen overloop om zoveel mogelijk licht in het huis te brengen. Het was bedoeld om me, myself and I te huisvesten. En dan gebeurt er wat gebeurt op zo’n momenten, de vent van mijn leven wandelt mijn leven in. Ik heb in dit huisje nooit alleen gewoond. Hier waren vanaf dag 1 twee bewoners. En het was perfect. Tot Koen zelfstandige werd en daarna Daan kwam. Dit is geen huis om veel thuis te zitten, dit huis verdraagt geen overtollige rommel zoals ongelezen Knacks, babyhulpboeken, speelgoed, bureau’s met boeken en rekeningen en organisatie, fotokaders met Daan, dozen Nutrilon in de keuken enz. Vandaan blijft er van de open ruime boven niets meer over en hebben we dankzij Ikea en serieuze organisatie drie ruimtes die leefbaar zijn en praktisch maar geen uitbreiding meer verdragen. Dus bouwen wij. Niet zo heel ver hiervandaan. In een nieuwe wijk in een doodlopende straat met relatief grote tuin. Lekker kleinburgerlijk. En hoezeer de muren hier soms op me afkomen, het idee van verhuizen naar die wijk in die doodlopende straat waar kindjes vrij kunnen rondlopen gives me the creeps. Is dat het nu? waar is het grote avontuur dat mij te wachten stond? Gaat het daar eindigen? geraak ik er ooit nog weg en ga ik dat nog willen? ga ik er spijt van krijgen? Waarschijnlijk niet want het gaat een supercool huis worden maar het is minder spannend dan 6 maanden Australie, of 2 jaar naar Denemarken of Boston te verhuizen. Ik was vroeger zo spannend en nu voel ik me soms zo saai. En dat allemaal omdat ik wou vertellen dat ik uitkijk naar vakantie.

btw de film “motherhood” met Uma Thurman sucks bigtime.

Advertenties

Vogel

Dr. Vogel, dat was de man achter het boek waar mijn moeder al haar huis-tuin-en-keuken recepten/wijsheid haalde om mij en mijn broertje doorheen onze talloze verkoudheden, griepjes, groeipijnen, enz te helpen. Dit vaak met goede gevolgen voor de gezondheid maar minder voor onze sociale omgang. Een van de methodes om verstopte neuzen te verhelpen was met je neus in een kop warm water met zeezout te hangen en het water op te snuiven. Zeer effectief ware het niet dat mijn moeder me dat te pas en te onpas liet doen, vriendinnetjes, nichtjes en neefjes in de buurt, waardoor ik tot op vandaag nog te horen krijg, “ja u ma liet u zeewater opsnuiven”, gevolgd door gegiechel. En ik herinner me dan de pijnlijke momenten en zie mezelf weer zitten aan de keukentafel die toen net iets te hoog was om goed met mijn neus in die kop te kunnen hangen, broebelend en sniffend in het zoute water mijn neus en sinussen verwensend en ook een beetje mijn moeder. Maar ik ben erachter gekomen dat ze het al die jaren al bij het rechte eind had. Met mijn neusoperatie, die vrij pijnlijk was en is, mag ik mijn neus voorlopig niet snuiten. Vervelend want mijn neus zit vol bloedkorsten, snot, brol, enz. Wat geven ze je mee van de kliniek? inderdaad zout water om je neus met door te spuiten. Slikken is de boodschap, je maag kan het wel aan en ik kan na 4 dagen reeds vrij ademen. In de toekomst dus geen gesnif meer voor mij alhoewel ik wel die kop zeewater veilig ga inruilen voor kant en klaar zeewater met applicatieflacon uit de apotheek. Maar hierbij weer een les voor mij hoe moeders na 20 jaar gelijk krijgen in hun toegepaste methodes 🙂