projectplanning

deze heb ik van de week doorgestuurd naar de collega’s die net als ik project planning doen.
Ze lagen strijk, maar lachten ook een beetje groen. De realiteit is jammer genoeg vaak niet ver weg…

Advertenties

werk

Ik heb veel werk. Op zich is dat niet zo erg. Ik hou ervan te weten wat je te doen staat als je naar je werk vertrekt. Ik vind dat zo’n dagen niet nutteloos mogen voorbijgaan, anders had ik ze liever met Daan doorgebracht. Maar teveel werk is niet goed. En op één of andere manier ben ik in een situatie terechtgekomen, na amper 4 maanden, waar ik nu al teveel werk heb. Tegen dat ik klaag over teveel werk moet er al iets grondig misgaan. Maar door allemaal projecten te hebben, die in dezelfde periode moeten worden opgestart, maar waar de voorbereiding door derden maar povertjes is gebeurd en de personen die mij moeten ondersteunen ook teveel werk hebben of dringend nog achterstallig verlof moesten opnemen van vorig jaar zit ik dus nu wel met de gebakken peren. En dat vind ik niet leuk want ik hou niet van half werk en ook niet van openstaande issues. En door dat teveel werk begint mijn lijst van half werk en dus openstaande issues te groeien en dat is uiteindelijk nefast voor het resultaat. Morgen ingrijpen is de boodschap. Hmpfff, zo geen zin in het gesprek…

werken

Jawel, ik ga vanaf morgen terug aan de slag. Ik ben wel zenuwachtig. Ik lig er al een paar nachten wakker van en nu is Daan natuurlijk ook nog snipverkouden en lekker hangerig waardoor mijn moederhart morgenvroeg nog meer gaat breken als ik zal moeten vertrekken. Het is nog even spannend geweest want je zult dat altijd zien, wanneer je toezegt op een job, dan vallen de andere sollicitaties met bakken uit de lucht. Maar uiteindelijk ben ik bij mijn oorspronkelijke keuze gebleven.
Uiteindelijk moet ik zeggen dat deze 7 maanden met Daan ongelooflijk zijn geweest en ik ben blij dat ik verplicht thuis zat. Maar dat kan je alleen maar achteraf weten. Het is vooral louterend geweest. Ik had tijd nodig om mijn pre-Daan te verzoenen met mijn post-Daan. De twee waren niet zo’n goede vrienden in het begin maar nu hebben ze alletwee hun plaats gevonden. Ik heb moeten leren dat mama zijn en Daan ongelooflijk graag zien samen gaat met wie ik daarvoor was, maar ook dat er compromissen moeten worden gesloten en dat ik nu weet dat ik alleen maar kan leven met een compromis waar Daan de belangrijkste doorslaggevende factor is en dat dat niet erg is maar heel normaal. Ik besef dat ik veel zal missen maar ik reken erop op de belangrijke momenten bij mijn gezin te kunnen zijn.

jobhunt

Sinds oktober ben ik terug beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Een mooie opportuniteit om eens wat langer uit te kijken naar “de job van mijn leven” en eens te kijken wat er allemaal van aanbod is op die arbeidsmarkt. (even eerlijk, terug op de arbeidsmarkt zijn is niet altijd een pretje omdat als mensen vragen wat je doet, je moet antwoorden “werkloos”, dan krijg je toch zo een blik van “ah ja” en je ziet ze dan vanalles denken. Daarnaast ben ik iemand die zichzelf in haar gedachten altijd projecteert als “werkende” vrouw, nooit als moeder of avonturier of sporter of … . Thuiszitten is voor mij dan ook een soort “straf” omdat ik iets niet goed zou hebben gedaan. Ik vind/vond het ook heel oneerlijk omdat ik toch een universitair diploma heb en daarna nog veel heb bijgestudeerd. Mij was altijd verteld dat als je goed studeert een goede job je als het ware in je schoot zou worden geworpen. Maar de realiteit is dat een “goede job” voor de ene iets anders betekent dan voor de andere. Soit dit terzijde)
Het is dan wel crisis, vacatures blijken er voldoende. Ik heb dan ook al voor een aantal vacante posities gesolliciteerd. Ik volg daarbij netjes de regels van de kunst. Ik zet ook mijn netwerk in en mijn linkedIn. Ik ga naar jobbeurzen, ben vrank en rechtuit en vraag bedrijven aldaar op de man af of ze echt op zoek zijn naar iemand of gewoon er staan voor bekendheid.
Dan begint het pas. En nu komt uiteraard waarom dit blogje wordt geschreven. Geen van die bedrijven heeft de beleefdheid gewoon iets terug te laten weten. Dus ik stoute schoenen aan, gebeld naar die bedrijven, weet hun HR departement vaak amper dat een ander departement vacatures heeft openstaan, wie er naar de jobbeurs is gestuurd. Soit, ik heb het daarbij niet gelaten, ik ben blijven bellen en mailen en uiteindelijk krijg je dan zo’n stomme standaardmail met “uw profiel past niet…”. What the FFFFF. Mijn profiel past wel, mijn ervaring past wel, cfr. wat hun eigen mensen zeiden op de jobbeurs. Het is alsof ze te lui zijn mij uit te nodigen voor een gewoon gesprek.
Ik vind dat dit getuigt van weinig respect voor een eventuele werknemer en/of klant. Want als ik solliciteer voor bvb Belgacom, dan kan ik ook klant zijn en dan is dit een zeer negatieve ervaring.
Dat bedrijven klagen dat ze niet het juiste personeel vinden is omdat ze zelf niet goed zoeken. Als ze zelf niet eens de moeite doen om iets terug te laten weten, wat verwachten ze dan van hun werknemers…

werk

Dus ik ben zwanger en ik werk. Tot 6 maanden geleden was ik een jonge actieve carrière gerichte vrouw die van aanpakken wist en haar deel van de wereld had gezien. Sinds die buik er is bijgekomen, zijn die voorgaande 28 jaar blijkbaar in het collectieve geheugen van menig een verdwenen en ben ik eensklaps “zwanger” geworden. Het is het enige dat mij nog definieert. Die buik. Mijn baas had al vroeger laten weten dat hij zwanger en toestanden niet zo tof vindt maar dan weer, het is nen baas, als die mochten kiezen dan was werkvolk gewoon een ja-knikkende robot. Dus ik was ervan uitgegaan dat dat mijn harde werk van het voorbije jaar, mijn constructieve inzet voor het bedrijf, mijn engagement etc. alsook mijn vooruitziendheid, aangegeven wil om verder te blijven werken tot 12 juni en na mijn zwangerschapsverlof terug te beginnen zonder ouderschaps- of borstvoedingsverlof toonden dat ik van goede wil was, het echt goed meen met mijn job en het bedrijf niet zomaar in de steek laat. Maar dat blijkt dus niet het geval te zijn. Het aantal idiote opmerkingen over mijn zwangerschap begint zo stilaan de spuitgaten uit te lopen en ik begin het echt enerverend te vinden. Op zo’n momenten is het ook duidelijk dat het nog echt een mannenwereld is en dat merites in het verleden niet meer tellen eens je als vrouw bewust kiest om kindjes op deze planeet te zetten.

Zoals elke morgen luister ik, op weg naar het werk, naar Thomas staat Op op StuBru. Net voor 9 uur, zodat er zeker geen tijd meer over was om te reageren, kwam er daar een dame van Unicef doodleuk verkondigen dat al die werkende mama’s toch maar niets is want onze kindjes moeten daardoor vroeger naar de creche en dat is niet goed voor hen. Dus pleitte ze voor het verlengen van het bevallingsverlof en ouderschapsverlof zonder jobverlies (je job moet dus voorbehouden blijven voor jou). Duidelijk een dame met een baas die dat wel ziet zitten dat zwanger zijn enzo. Want hoe mooi het ook klinkt en hoe fantastisch het ook zou zijn, veel bazen (mannen en vrouwen) vinden zo’n zwangere werknemer maar niets. En hoe je het ook draait of keert, het is altijd de vrouw die zwanger is. Dus gelijkheid is in deze nogal moeilijk te bepleiten. Zelf ben ik er niet 100% uit maar ik weet en besef 1 ding, zonder vrouwen die voor kinderen kiezen wordt je bevolking almaar grijzer en grijzer en komen er geen extra werkkrachten voor de toekomst bij, kan je je cultuur niet verder zetten, is er een belangrijk sociaal netwerk tussen mensen dat wegvalt, heb je geen nieuwe creatieve breinen meer die kunnen groeien en oplossingen bedenken voor tal van problemen. Dus ipv meewarrig naar zwangere vrouwen te kijken, zouden werkgevers ze beter in hun armen sluiten want zij zijn degenen die aan het zorgen zijn voor later.