(t)huis

nog twee weken, dan gaan we op verlof, naar centerparks. Een week weg uit ons huisje dat af en toe te klein wordt voor ons hectische leven. Het is een huisje met sauna geworden zodat we ’s avonds nadat Daan in bed ligt wij ook nog wat kunnen genieten.
U weet al dat wij gestart zijn met een bouw, dat heeft uiteraard een reden. Niemand verhuist zomaar, het is een nogal omslachtige tijdrovende bezigheid. Ons huisje is eigenlijk mijn huisje. Een bouwval officieel gekocht in maart 2005, ik was toen 24. Een avontuur was het zeker. Mijn ouders hebben het moeten strippen van alle overtollige ballast want ik had in die periode ergens op een feestje een vreemde val gedaan en mijn pols zwaar gebroken, resultaat 2 maanden plaaster. Het huisje, op 500 meter van mijn ouders (zeker niet de bedoeling, eerder toevallig) ging mijn thuishaven worden, mijn eigen eilandje. Mijn bachelorette. Ik zag het helemaal zitten. Ergens rond die periode maakte mijn toenmalige bereisde Nederlandse vriend het uit omdat hij een huis kopen en verbouwen nogal kleinburgerlijk vond. He could just go and F**K himself. Ik vond het een enorme stap naar volwassenheid en ik snakte naar mijn eigen ruimte waar ik volledig mezelf kon zijn. Twee jaar lang verbouwde ik met mijn mama en papa dit huis. De benedenverdieping is helemaal open op de berging en WC na, met open metalen trap en superstrakke keuken zonder fontonten. Den boven bestaat uit een badkamer, dressing en grote open slaapkamer met glazen overloop om zoveel mogelijk licht in het huis te brengen. Het was bedoeld om me, myself and I te huisvesten. En dan gebeurt er wat gebeurt op zo’n momenten, de vent van mijn leven wandelt mijn leven in. Ik heb in dit huisje nooit alleen gewoond. Hier waren vanaf dag 1 twee bewoners. En het was perfect. Tot Koen zelfstandige werd en daarna Daan kwam. Dit is geen huis om veel thuis te zitten, dit huis verdraagt geen overtollige rommel zoals ongelezen Knacks, babyhulpboeken, speelgoed, bureau’s met boeken en rekeningen en organisatie, fotokaders met Daan, dozen Nutrilon in de keuken enz. Vandaan blijft er van de open ruime boven niets meer over en hebben we dankzij Ikea en serieuze organisatie drie ruimtes die leefbaar zijn en praktisch maar geen uitbreiding meer verdragen. Dus bouwen wij. Niet zo heel ver hiervandaan. In een nieuwe wijk in een doodlopende straat met relatief grote tuin. Lekker kleinburgerlijk. En hoezeer de muren hier soms op me afkomen, het idee van verhuizen naar die wijk in die doodlopende straat waar kindjes vrij kunnen rondlopen gives me the creeps. Is dat het nu? waar is het grote avontuur dat mij te wachten stond? Gaat het daar eindigen? geraak ik er ooit nog weg en ga ik dat nog willen? ga ik er spijt van krijgen? Waarschijnlijk niet want het gaat een supercool huis worden maar het is minder spannend dan 6 maanden Australie, of 2 jaar naar Denemarken of Boston te verhuizen. Ik was vroeger zo spannend en nu voel ik me soms zo saai. En dat allemaal omdat ik wou vertellen dat ik uitkijk naar vakantie.

btw de film “motherhood” met Uma Thurman sucks bigtime.

Advertenties

Leven

Montenegro dus. We zijn ondertussen een kleine week thuis en het went nog steeds niet. Alles is wel hetzelfste en mijn huisje voelt vertrouwd aan maar er ontbreekt iets. Ik weet dat vakantie een zeer ongewone periode is. 2 of 3 weken lang verplicht/beloof je jezelf dat je aan niets moet denken. Je laat alles achter zoals het is, en bij thuiskomst vind je een status quo. Alsof die vakantie niet heeft plaatsgevonden. Enkel nog wat foto’s en een bruin kleurtje bewijzen dat je er echt vantussen bent geweest anders zou je het niet eens geloven dat je bent weggeweest. Dus zeggen dat je terug op vakantie wil is een beetje liegen want niemand wil dat zijn leven op hold wordt gezet. toch kan je lessen trekken uit je vakantie. Koen en ik hebben er vaak stil gestaan bij de manier waarop we vandaag leven en hoe we in de toekomst verder willen. Het moet toch mogelijk zijn iets trager te leven. Iets intesiever te genieten en niet alles snel snel te moeten doen. Sinds ik terug ben slaap ik slecht, is mijn neus weer verstopt, heb ik weer pijnlijke spieren. Nochtans zou dit niet mogen als je beseft dat we terugkomen van drie weken op de grond slapen. Het is een moeilijk debat over welke prijs je bereidt bent te betalen voor comfort, luxe en dit leven. Stilaan begin in echter te beseffen dat de prijs misschien te hoog is en het tijd is voor een andere manier van leven.

aftellen

nog 1 week en dan zijn we weg. Ik kijk er echt naar uit Het wordt een echte roadtrip door Europa en ik verheug me erop nog eens langer dan 1 week weg te zijn van huis. 3 volle weken, ik kan het bijna niet geloven.
De laatste week is emotioneel heel zwaar geweest. Door mijn werk kom ik veelvuldig in contact met senioren en bejaarden. Sommige in goede gezondheid maar jammer genoeg ook mensen in slechte toestand. Wanneer je dan deze mensen hebt leren kennen, is het toch steeds moeilijk wanneer je afscheid moet nemen. Deze week heb ik van twee kranige dames afscheid genomen. Ik ben oprecht blij voor hen dat ze zo snel nog zijn mogen gaan. Het maakt je bewust van de eindigheid van het leven en laat je nadenken over wat je echt wil. Mijn ventje en kinderen. Niets zo verschrikkelijk dan alleen sterven. Dus ik wil veel kids en mijn ventje zodat ik, als ik sterf, omringt kan zijn door alle mensen die ik graag zie en dat er toch iemand voor mij opkomt en voor mij zorgt. Dus be prepared. Het zal meer dan 1 zijn 😉