bevallen

tussen de soep en de patatten schrijven we snel dit blogje.
hij is al vaak geschreven in mijn hoofd maar tijd vinden tussen het voeden van zoon nr2, extra aandacht voor zoon nr1, onze bouw, het huishouden en alle andere dingen des levens is moeilijker dan initieel verwacht.

So what happened?

Dinsdag 23 augustus ging B(evallings)-day zijn. Een weekje vroeger dan voorzien gingen we hem laten komen. De grenzen van pijn lijden waren voor mij al lang overschreden en de opluchting was dan ook groot dat het eindelijk zo ver was.
om 8h checken we netjes in, ik krijg een gel en een uur later een baxter. So far so good. Hoe goed je ook mag voorbereid zijn, er zijn toch altijd details die je “mist”.
Zo’n baxter geeft je “valse” weeën, die aanvoelen als weeën maar pas “echte” weeën worden als je eigen lichaam het overneemt. En zolang je lichaam niet overneemt, krijg je ook geen epidurale. Tot ’s middags hebben ze de baxter opgevoerd maar geen teken van bevallen whatsoever.
En toen kwam de gynaecoloog met de hoofdvroedvrouw een “klapeke” doen.
Ik had twee opties, terug naar huis of forceren, zijnde vliezen breken en hopen dat het goed komt met als slechtste uitkomst een spoedkeizersnede.

Ze kunnen dat dus afbreken. Daar was ik niet op voorbereid. Ik was er van uitgegaan dat eens in gang gezet er no way back was en dat ik ’s avonds mijn boeleke in mijn armen zou hebben. Niet dus. All you ladies out there, u bent bij deze geïnformeerd.
Dikke krokodillentranen van mijnentwege en wijle terug naar huis. Een spoedkeizersnede zag ik zo niet zitten.

Ik zou vrijdag terug op controle komen, want het zou kunnen dat door de baxter die ik had gehad dat mijn lichaam spontaan zou doorzetten.

En jawel, de weeën van dinsdag bleven komen, dinsdag nacht, woensdag in de dag, …
en dus wij woensdag avond terug naar het ziekenhuis om daar te horen dat, jawel, ik weeën had maar dat ik er nog een nachtje op mocht gaan broeden om nog wat meer opening en verweking en verstrijking etc te bekomen.

Donderdag ochtend, na nog een nachtje afzien, had ik zin om de gynaecoloog een “goei saflet” te verkopen maar die bleef wijselijk nog even uit de buurt.
De weeën waren goed maar niet goed genoeg maar de baarmoederhals was bijna verstreken en ik had 3cm.
Ik krijg terug een baxter en zing het zonder epidurale uit tot 11h. Ondertussen heb ik het gevoel dat mijn benen zich aan het los maken zijn van mijn bekken. De vroedvrouw  checkt nog eens hoever ik zit en dat is bedroevend. Gelukkig is mijn lichaam wel mee deze keer en de eerste 4cm zijn altijd de zwaarste.
Op dat moment beslissen we voor epidurale, opdrijven en vliezen breken. Nu is er geen weg meer terug.
En vanaf dan gaat het relatief snel. Ik kan terug lachen. Onze vroedvrouw Els, het achternichtje van mijn man, neemt met spijt in het hart om 2h afscheid van ons maar laat ons in de goede zorgen van een andere vroedvrouw die mij nog snel even onderzoekt en tot grote vreugde van Els constateert dat het daar zeer goed is opgeschoten.

Nog geen half uur later krijg ik gevoel in mijn voeten alsof de epidurale niet meer werkt en ook het gevoel “uiteen” te gaan. Letterlijk.
Ik roep de vroedvrouw die even voelt en dan maar onmiddellijk de gynaecoloog erbij haalt. Ik tracht in allerijl mijn man te bereiken want die was net even weg.

en nog geen half uur later en 10 keer persen was hij er. Mauro, 3kg700 op 25 augustus 2011 om 15h13 geboren, 50.5cm. Voorzien van alles, huilend van de honger op de wereld gekomen. Heeft zich vastgehangen aan mijn borst en is er het daaropvolgende uur niet meer afgekomen.

Ondertussen zijn we al bijna 2 weken verder en zijn wij stilaan aan het wennen met 4 in huis te zijn. De borstvoeding verloopt zeer goed, Daan reageert ook heel goed op zijn broertje en slaapt gelukkig door de nachtelijke huilmomenten van zijn broertje door.

En ik ben echt blij dat hij er is, de bekkeninstabiliteit is niet verdwenen maar wel een pak minder pijnlijk. In vergelijking met de thuiskomst met Daan is het deze keer “a walk in the park”. Niet teveel babytranen, geen roze wolk maar realistische verwachtingen hoe het er hier aan toe ging gaan. 4h ’s nachts vind ik het moeilijkste moment van de dag, al de rest red ik wel.

We zijn ook al 10kg zwangerschapskilo’s kwijt, nog 5 te gaan, maar dat komt wel met de tijd.

hier is hij dan

 

Advertenties

inleiden

Jaja, hier zitten we dan, thuis, achter mijn PC, met een rib die straks onder de druk van zoon nr2 nog uit mijn lijf schiet.

Inleiden op 39 weken. Mij verlossen van de pijn. Dat was het plan. Vandaag gingen we zoon nr2 in onze armen koesteren. Maar zo werkt dat dus niet.

Ik had wel gelezen dat inleiden als de baby er nog niet klaar voor was niet mogelijk was maar ik was ervan uitgegaan dat in wanneer ze dan toch beslissen van in te leiden er dan ook op het einde een babietje kwam.
Maar niet dus. Vanmiddag om 13h na 5h contracties kwam het harde verdict dat de contracties kunstmatige weeën waren die niet overgingen in door het lichaam zelf opgewekte weeën en dat er twee opties waren.
Optie1: ik naar huis en het nog wat aanzien
Optie2: de boel forceren, nog meer weeopwekkers, vliezen breken en dan misschien kans op een spoedkeizersnede als het niet loopt zoals het moet.

Optie1 zag ik niet zitten maar optie2 nog minder. Mentaal was het echt een zware dobber.
Dit is niet echt de zwangerschap van mijn dromen geweest en vandaag was een beetje een mentale drempel. Als ik vandaag haalde dan had ik echt voor mezelf al alle limieten van pijn en vermoeidheid overschreden. Maar kleine man in mijn buik zit gewoon té goed. En dus zijn we bij deze die limieten nog iets verder aan het trekken. Ik hou in gedachten alle chronisch zieken, mensen die kanker aan het bevechten zijn, ongeneeslijk zieken, mensen in oorlogsgebied, … zij zien af, ik heb in de nabije toekomst het vooruitzicht een klein mirakel in mijn armen te mogen houden.
Dus vermannen we ons nog maar eens en zijn we nog maar eens een illusie armer. De natuur laat zich van geen kanten opjagen. Ook deze kleine man niet.

Den eerste is al een heel karakter en zoals het er naar uitziet wordt de tweede net dezelfde. Het worden hier nog pittige discussies 🙂

 

stilte

voor de storm. Voila, vandaag is dus D-Day, maar geen teken van een nakende bevalling of iets dat daar op lijkt. Vrijdag hebben we een valse start gekend. Om half 9 ’s ochtends voelde ik duidelijk de “menstruatiepijnen” in mijn rug en dan krachtige samentrekkingen van de baarmoeder. Om 17h was het welletjes voor mij, deze samentrekkingen, nog niet echt krachtig te noemen kwamen wel regelmatig om de 5 minuten dus wij toch maar eens naar het ziekenhuis om eens te gaan horen. Ondertussen was heel de naaste familie op de hoogte en waren die net als ons zenuwachtig en vol spanning. De monitor toonde duidelijk dat er vanalles aan de gang was dat kon leiden tot de uiteindelijke arbeid en dus bevalling. Maar dat was buiten mijn zoon en lichaam gerekend. Om 20h viel de boel gewoon plat. Geen activiteit meer en een rustige baby… En wij dus terug naar huis. Teleurgesteld. Afgepeigerd. Vanmorgen moesten we op controle en daar hetzelfde nieuws, geen tekenen van een nakende bevalling. Een rustige baby die nog heel goed zit bij mama. Na gesprek met de gynaecoloog is besloten hem nog een week te geven om natuurlijk te komen maar als hij tegen vrijdag nog steeds geen zin heeft om te komen dan word ik ingeleid. Dus afwachten maar.