bevallen

tussen de soep en de patatten schrijven we snel dit blogje.
hij is al vaak geschreven in mijn hoofd maar tijd vinden tussen het voeden van zoon nr2, extra aandacht voor zoon nr1, onze bouw, het huishouden en alle andere dingen des levens is moeilijker dan initieel verwacht.

So what happened?

Dinsdag 23 augustus ging B(evallings)-day zijn. Een weekje vroeger dan voorzien gingen we hem laten komen. De grenzen van pijn lijden waren voor mij al lang overschreden en de opluchting was dan ook groot dat het eindelijk zo ver was.
om 8h checken we netjes in, ik krijg een gel en een uur later een baxter. So far so good. Hoe goed je ook mag voorbereid zijn, er zijn toch altijd details die je “mist”.
Zo’n baxter geeft je “valse” weeën, die aanvoelen als weeën maar pas “echte” weeën worden als je eigen lichaam het overneemt. En zolang je lichaam niet overneemt, krijg je ook geen epidurale. Tot ’s middags hebben ze de baxter opgevoerd maar geen teken van bevallen whatsoever.
En toen kwam de gynaecoloog met de hoofdvroedvrouw een “klapeke” doen.
Ik had twee opties, terug naar huis of forceren, zijnde vliezen breken en hopen dat het goed komt met als slechtste uitkomst een spoedkeizersnede.

Ze kunnen dat dus afbreken. Daar was ik niet op voorbereid. Ik was er van uitgegaan dat eens in gang gezet er no way back was en dat ik ’s avonds mijn boeleke in mijn armen zou hebben. Niet dus. All you ladies out there, u bent bij deze geïnformeerd.
Dikke krokodillentranen van mijnentwege en wijle terug naar huis. Een spoedkeizersnede zag ik zo niet zitten.

Ik zou vrijdag terug op controle komen, want het zou kunnen dat door de baxter die ik had gehad dat mijn lichaam spontaan zou doorzetten.

En jawel, de weeën van dinsdag bleven komen, dinsdag nacht, woensdag in de dag, …
en dus wij woensdag avond terug naar het ziekenhuis om daar te horen dat, jawel, ik weeën had maar dat ik er nog een nachtje op mocht gaan broeden om nog wat meer opening en verweking en verstrijking etc te bekomen.

Donderdag ochtend, na nog een nachtje afzien, had ik zin om de gynaecoloog een “goei saflet” te verkopen maar die bleef wijselijk nog even uit de buurt.
De weeën waren goed maar niet goed genoeg maar de baarmoederhals was bijna verstreken en ik had 3cm.
Ik krijg terug een baxter en zing het zonder epidurale uit tot 11h. Ondertussen heb ik het gevoel dat mijn benen zich aan het los maken zijn van mijn bekken. De vroedvrouw  checkt nog eens hoever ik zit en dat is bedroevend. Gelukkig is mijn lichaam wel mee deze keer en de eerste 4cm zijn altijd de zwaarste.
Op dat moment beslissen we voor epidurale, opdrijven en vliezen breken. Nu is er geen weg meer terug.
En vanaf dan gaat het relatief snel. Ik kan terug lachen. Onze vroedvrouw Els, het achternichtje van mijn man, neemt met spijt in het hart om 2h afscheid van ons maar laat ons in de goede zorgen van een andere vroedvrouw die mij nog snel even onderzoekt en tot grote vreugde van Els constateert dat het daar zeer goed is opgeschoten.

Nog geen half uur later krijg ik gevoel in mijn voeten alsof de epidurale niet meer werkt en ook het gevoel “uiteen” te gaan. Letterlijk.
Ik roep de vroedvrouw die even voelt en dan maar onmiddellijk de gynaecoloog erbij haalt. Ik tracht in allerijl mijn man te bereiken want die was net even weg.

en nog geen half uur later en 10 keer persen was hij er. Mauro, 3kg700 op 25 augustus 2011 om 15h13 geboren, 50.5cm. Voorzien van alles, huilend van de honger op de wereld gekomen. Heeft zich vastgehangen aan mijn borst en is er het daaropvolgende uur niet meer afgekomen.

Ondertussen zijn we al bijna 2 weken verder en zijn wij stilaan aan het wennen met 4 in huis te zijn. De borstvoeding verloopt zeer goed, Daan reageert ook heel goed op zijn broertje en slaapt gelukkig door de nachtelijke huilmomenten van zijn broertje door.

En ik ben echt blij dat hij er is, de bekkeninstabiliteit is niet verdwenen maar wel een pak minder pijnlijk. In vergelijking met de thuiskomst met Daan is het deze keer “a walk in the park”. Niet teveel babytranen, geen roze wolk maar realistische verwachtingen hoe het er hier aan toe ging gaan. 4h ’s nachts vind ik het moeilijkste moment van de dag, al de rest red ik wel.

We zijn ook al 10kg zwangerschapskilo’s kwijt, nog 5 te gaan, maar dat komt wel met de tijd.

hier is hij dan

 

Advertenties

slaap

Ik ben zo moe. Echt doodop. Alhoewel Daan zijn best doet de nachten meestal door te slapen, zijn de onderbroken nachten een echte hel. Gisteren is hij tot drie keer toe wakker geworden met een verstopt neusje, wat uiteraard zielig is voor hem, maar ik kon het niet trekken. Ik was zo moe en afgepeigerd. Gelukkig zag manlief het wel zitten voor telkens uit bed te komen. Maar om 5 uur wou Daan ook nog eens eten, dus mama ook uit bed, pap gaan maken, maar het was niet van harte. Op zo’n momenten twijfel ik dan ook aan mezelf, of ik wel een goede mama ben. Want voor zo’n kleine “nudger” heb je toch alles over. Maar het lukt mij niet altijd. Het moe zij is soms zo totaal overheersend dat het mij niet in staat stelt om zelfs gewoon maar te ontspannen. Vannacht was een goede nacht en dat scheelt echt een pak. Ik denk dat hij het door had dat mama even moest slapen. Maar toch, een hele zwangerschap door is de focus op de bevalling maar ik was en ben nog altijd niet voorbereid op wat erna komt. Wat het met je doet, wat de fysieke last is. Ik had het graag geweten

vliegen

Ze beginnen te bevallen gelijk vliegen, alleen ik moet nog wachten… Alles staat klaar. De mooie wieg die mijn mama heeft gemaakt beneden als pronkstuk, boven de familiewieg van de kant van mijn vriend. Ik heb vandaag mijn kast terug eens bekeken mbt normale kledij, heb de zwangerschapskledij al wat uitgesorteerd, de geleende stukken mogen bijna terug naar rechtmatige eigenaars. Alle knuffels hebben ondertussen ook een wasbeurt gekregen en mijn valies staat nu echt klaar. De enveloppen zijn voorzien van postzegels en etiketten, de suikerbonen zijn klaar, de lijsten allemaal nog eens gecheckt, de laatste gesprekken met de vroedvrouw die mij gaat begeleiden (soort achternicht/tante van mijn vriend) zijn achter de rug. Het is dus echt de laatste rechte lijn. Nog 9 dagen en dan ben ik op mijn uitgerekende datum. Spannend!!!