Wijvenweek: mening

Een mening dat hebben we hier wel. Over zowat alles. Geleerd thuis aan de keukentafel tijdens het avondeten. Geen mening hebben dat kon niet. Je kon bij ons niet onverschillig antwoorden dat het je eigenlijk geen reet deed en je er bijgevolg geen mening over had. Bij ons werd over alles gediscussieerd en bijgevolg werd er ook geeist dat je over alles nadacht en daar dan ook een mening over vormde.
Dit heeft geleid tot toch wel enige gezonde interesse in het politieke spel waarvoor ik me van mijn 18 tot mijn 26 heb ingezet. We spreken 1998 als ik mijn eerste stappen zet bij de Jong VLD. Iemand had me opgemerkt toen ik voor mijn mama campagne aan het voeren was en introduceerde mij aldaar. Niet lang daarna zou ik nationaal penningmeester worden, daarna communicatieverantwoordelijke en daarna Nationaal Voorzitter. Het liberalisme draag ik nog steeds een zeer warm hart toe. Ik geloof nog steeds in een afgeslankte overheid die zich focust op haar kerntaken. Ik geloof nog steeds dat de meeste mensen het beste voor zichzelf kunnen zorgen en daarvoor geen overheid nodig hebben. Ik geloof nog steeds in het activeren en positief benaderen van mensen en mensen voor hun verantwoordelijkheden plaatsen in plaats van hangmatten te creëren waar niemand nog uit wil en vooral iedereen in wil. Ik geloof dat de zwakken in onze maatschappij moeten worden geholpen en ondersteund maar steeds met wederzijds respect zodat deze zich ook nuttig kunnen voelen in onze maatschappij enz.
Ik heb er sterke meningen op na gehouden, en ik ben voor vele van die meningen en standpunten destijds op de vingers getikt geweest. Achteraf is gebleken dat ik vaak gelijk had maar dat de tijd er nog niet rijp voor was en mijn “stijl” niet de juiste was om dat soort standpunten “gematigder” over te brengen.

Bovenstaande kadert mijn frustratie en mening over onderstaande:

Nee ik ben geen Vlaams Nationalist, ook geen separatist, ik hou van de Belgische driekleur en onze tweetalige hoofdstad maar vandaag en morgen en overmorgen stem ik N-VA omdat ik de PEST heb aan de kl**tz*kken die vandaag in de wetstraat zitten. Geloof ik dat de N-VA tabula rasa kan maken met alles en dat daar alles netjes en proper zal verlopen. Neen, absoluut niet, maar ze zijn nog niet compleet gecorrumpeerd door de macht, nog niet compleet machtsgeil en ze hoeven zich niets aan te trekken van zere tenen als ze maatregelen moeten terugschroeven want ze hebben ze zelf niet in het leven geroepen.

De wetenschap dat de partij waarvoor ik op de barricades heb gestaan, dat ik gewerkt heb voor Verhofstadt en hem heb geloofd in zijn betoog en als ik dan zie wat voor een puinhoop hij ons heeft achtergelaten dat vervult mij met afschuw en bijna haat. Vooral omdat hij en zijn vriendjes Dewael, De Gucht, Daems, Tommelein, Van Quickenborne, Somers, Ceysens, De Clerq, De Croo,… allemaal goed hun zakken hebben gevuld, landgoeden hebben verzameld in Toscane en omstreken waarvan de gewone sterveling in dit pokkeland alleen maar kan van dromen. Dat ze cadeau’s hebben uitgedeeld die ze beter hadden gespaard, dat ze niets maar dan ook niets hebben veranderd aan de logge en zware structuur van dit land. Nog heb ik er hartzeer van. Om nog maar te zwijgen van al die andere idioten van de andere partijen aka Gennez, Leterme, Stevaert, … met de noorderzon verdwenen naar betere oorden.

Als er vandaag een vroegere kennis mij aanspreekt over terug in de politiek gaan dan val ik stil. Het is als de scene uit het laatste boek van Twilight, als Bella vampier wordt. Vanbuiten ijzig kalm, geen vuiltje aan de lucht, maar vanbinnen brand ik compleet op. Ik ben zo razend kwaad op de politiek dat ik het gewoon niet meer kan opbrengen mij er terug voor te engageren. Ik zou alleen maar kunnen schoppen en slaan.

Dus N-VA je hebt mijn stem. Gewoon omdat dat het enige is dat ik nog kan doen om mijn stem te laten horen.
Voor de rest blijk ik netjes mute en doe ik hier thuis mijn ding, was opplooien, eten koken, huis opruimen, werken, spelen met de kindjes. Dat helpt om dat vuur wat te blussen. Maar vandaag, met het schrijven van deze mening is het weer helemaal opgelaaid.
Kwestie van masker af kan dit tellen. Ik denk dat het de eerste keer is dat ik zo openhartig over mijn gevoelens over de politiek heb gecommuniceerd. En dan direct voor zo’n bende. Maar het is het waard denk ik dan, dat u een eerlijke echte mening te lezen krijgt.

politiek

Ik heb lang getwijfeld om hier dit te schrijven. De kans dat ik mij niet juist uitdruk, de kans dat ik verkeerd word begrepen is groot. Maar aan de andere kant, vrijheid van meningsuiting dragen we hier in dit kleine gedeelte op aarde nog redelijk hoog in het vaandel en dus waag ik mij toch aan deze blog.

De aanleiding van dit schrijven zijn de gebeurtenissen in Noorwegen maar de frustratie leeft al langer.
Wat in Noorwegen is gebeurd is verschrikkelijk, laat me daarover duidelijk zijn. Zoveel families die door de dood van een jong kind worden geraakt, is teveel tragedie om als mens te begrijpen.

Ik ben alleen niet overtuigd dat we onze pijlen mbt schuld enkel moeten richten op Anders Behring Breivik en diens gedachtengoed. Ja hij heeft het gedaan. Laten we met z’n allen een psychologisch profiel opstellen, het internet afschuimen naar nog zo een paar gekken die dergelijke onzin verkopen en dan steken we die collectief in een hokje, benoemen dit hokje als “rasistisch, islamofoob, krankzinnig, nationalistisch, patriotistisch”.
Laten we dan ook met z’n allen, normale mensen die zich eens laatdunkend uitlaten over de multiculturele samenleving dat hokje voorhouden. Als je dat zegt dan ben je zoals Andres. Voila, opgelost. Dan kunnen we nu verder onze ogen sluiten.

Dat is wat er nu gebeurd. De politiek, de media, de gevestigde macht, is bezig dit voorval in hun voordeel uit te spelen. Het zal, net als 9/11, aangegrepen worden om minder populaire, maar nu duidelijk noodzakelijk geworden maatregelen, door te voeren die de politieke macht alleen maar vergroot en onze privacy, democratische verworvenheden, vrijheid, gelijkheid etc stilletjes maar zeker afkalven tot er niets meer over is.

De reacties op de VRT waren niet mis. Hoe vaak is er niet gezegd dat  Anders Behring Breivik nationalistisch was. Nationalistisch gedachtengoed. Ha ja, uiteraard, we hebben in België ook zo’n partij, voor de VRT enkel in Vlaanderen, de N-VA, jaja, ook NATIONALISTISCH. Gelukkig zitten ze niet meer aan de onderhandelingstafel. Stel je voor, zo’n stel gekken zoals dien Andres. Weer een mening, een groep mensen uitgesloten. Enkel denken zoals zij (politiek, media) is toegelaten.

Ben ik paranoïde? Ik dacht het niet zo, ik vond dat de reacties op Maingain zijn wens voor een corridor naar Brussel dezelfde toon hadden mogen hebben als de menige reacties op de eisen van de N-VA, maar Maingain wordt door andere machten beschermd dus daar reageren we dan maar niet op. Die is nl. niet nationalistisch maar Belgicist. Da’s iets anders hé. Die mag wel aan de onderhandelingstafel. Mee het zoveelste gedrocht uit de Belgische geschiedenis opbraken waar dan u en ik met z’n allen voor mogen betalen. Didier Bellens zal niet moeten betalen, die zijn geld zal wel veilig zitten voor de Belgische fiscus en anders kan hij het nog op een akkoordje gooien of eens bellen naar Elio Di Rupo.

Het komt allemaal op hetzelfde neer. Onder het mom van democratie, gelijkheid, broederlijkheid, draait men ons een rad voor de ogen. Blindelings trappen we van de ene uitgezette val in de andere. Een niet limitatieve lijst van een aantal valletjes uit de Belgische politiek die wij blijven slikken…

*Van dienstencheques die steeds meer moeten kosten, want populair (stel u voor) en daarmee bevoordelen we de middenklasse (WTF, oorspronkelijk zijn dienstencheques in het leven geroepen voor ZWARTWERK in de lagere loonklasse tegen te gaan), dus nu laten we die middenklasse daar meer voor betalen (?! way to go government
*energiecertificaten waar we nu met z’n allen voor moeten opdraaien (hebben die dat dan niet berekend op voorhand, eens over nagedacht?)
*belastingaftrekposten die jaarlijks veranderen, naargelang de bevoegde minister die nog eens wil scoren. Het verzet tegen flattax is nog zo’n rad dat hiermee samenhangt. Want u en ik hebben misschien op het einde van de maand nog een centje over om dat ene vakje pensioensparen op ons belastingsformulier in te vullen, maar laat u niet in de luren leggen, als je geen aftrekposten kan invullen dan betaal je op het einde van de rit. De netto belastingsbetaler in dit land is de ondergrens van onze maatschappij. Niet de “sterkste” schouders zoals “men” dat zo graag poogt te zeggen. Die echte “sterke” schouders, hun geld dat wordt via grote venootschappen en notionele aftrekposten netjes bijgehouden. Flattax zou daar iets aan kunnen veranderen maar dat zou te eenvoudig zijn.
*hoge lasten op arbeid. Uw werkgever betaalt voor u evenveel als voor een freelancer. Als je dan mag kiezen, neem je dan liever iemand vast in dienst die je amper nog kan buitengooien, of werk je dan met een freelancer, die veel minder kost om aan te werven en buiten te gooien. You do the maths. Als vakbonden en politiek serieus zouden zijn over “iedereen aan het werk krijgen” dan had men al lang de lasten op arbeid verlaagt.
*brugpensioen en langer werken: terwijl men ons doodslaat met het gezeik over werken tot 65j vergeet men wel een paar fundamentele dingen te melden. 1) om een volwaardig pensioen te krijgen kan men werken tot 65 of een loopbaan van 45 jaar afwerken. Indien men vroeger op pensioen (moet) gaan dan is dat een gedeelte van die 45 jaar. 2) terwijl u en ik beseffen dat we waarschijnlijk lang gaan moeten werken, keurt Milquet zonder verpinken brugpensioen vanaf 50jaar goed. 50 jaar he, als die beginnen werken zijn op 20j en 80j worden dan hebben die 30jaar gewerkt om 50jaar van de staat te leven!!! Dat kan toch niet?!
*asiel en migratie: leg mij eens uit waarom wij in hemelsnaam een asiel en migratie wetgeving hebben? Ik begrijp heel goed dat mensen naar hier komen en een beter leven zoeken. Wel, ofwel geven we die mensen dan gewoon de kans om een beter leven te zoeken en stellen we daar voorwaarden aan ofwel stoppen we met hypocriet te zijn, zorgen we voor een snelle en in de tijd gelimiteerde procedure en sturen we terug wat volgens de regels niet onder asiel thuishoort. Ik ben altijd voor open grenzen geweest. Open grenzen maar wel geregulariseerd in die zin dat je bvb eerst hier een aantal jaar moet LEGAAL werken om dan recht te hebben op de rechten die een land biedt. Dat is overal anders maar ik vind, eerst de plichten en dan de rechten, en dat geldt niet alleen voor immigranten maar voor iedereen! En als we ons daar al eens aan houden, dan zouden er veel minder conflicten zijn tussen mensen want dan voelt de ene groep die alleen maar plichten vervult zich niet de hele tijd in het zak gezet door die groep die alleen maar leeft van de rechten.
*…

En dat laatste puntje brengt mij dan meteen weer tot bij Noorwegen en de grote schuldige van het drama.
Mijns inziens is de grote schuldige “de politiek”. En ik mag dit zeggen omdat ik mij als student hier ook heb voor geëngageerd. Ik ben compleet gedesillusioneerd geweest. Ik heb gezien met lede ogen hoe de grootste idioten als “puppets on a string” het parlement in werden gegooid om te vermijden dat er nog maar enige competentie in het parlement zou zitten dat gebruike zou kunnen maken van deze parlementaire macht.
Op zich een nobel iets, mensen die zich willen inzetten voor de maatschappij, voor het welzijn en de welvaart van alle mensen.
Politiek betekent echter ook macht en daar knelt het schoentje. Er is op zich niets mis met macht an sich, als deze juist en correct en enkel binnen de functie van de politicus wordt aangewend. Maar zo werkt het niet, zo werkte het nooit.
Wat de laatste decennia steeds meer is opgevallen is dat politiek maar denkt aan één enkel iets, en dat is om de politiek.
We wijzen de vriendjespolitiek in Griekenland en Italië wel met de vinger om te vergeten dat het hier niet veel anders is. Integendeel, wij pretenderen dat het niet zo is, daar zijn ze er tenminste eerlijk over.
Al 2 federale verkiezingen op rij stemmen de Vlamingen voor een oplossing van het communautaire conflict mbt de ONGRONDWETTELIJKE samenhouding van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde*.
We stemmen voor een vereenvoudigd België, een verantwoordelijk België, één dat zijn rechten en plichten nakomt, een land waar we profitariaat van de staat met de vinger wijzen en graag vooruit willen komen, met zijn allen. We stemmen voor een oplossing mbt criminaliteit in Brussel, een oplossing voor daklozen, een oplossing voor de multiculturele samenleving, huisvuilophaling, treinen die op tijd rijden, minder files, meer geld op onze bankrekening, goed onderwijs voor onze kinderen, tijd voor onze kinderen op te voeden, ruimte om te ondernemen, de vrijheid om te leven, gelijkheid voor iedereen!!! en niet voor enkelen.
We stemmen tegen banken crisissen, brugpensioen op 50, corruptie, fraude, sjoemelen, incompetentie, gefoefel in de marge, gezeik op tv, gebrek aan daadkracht.
En wat krijgen we elke dag op ons bord, het tweede.
En dan verschieten ze ervan dat er gekken rondlopen die de feiten plegen die ze plegen.
En dat niemand nog geld geeft voor de verschrikkelijke humanitaire ramp in de Hoorn van Afrika.
Dat mensen hun vertrouwen in politiek, democratie ed kwijtgeraken.
Maar dat heeft de politiek enkel en alleen aan zichzelf te danken.
Want door weer eens dezelfde citroen leeg te knijpen loopt men alleen het risico dat die citroen straks ook effectief leeg is en dan blijft er niets meer over.
Door doof en blind te blijven voor de problemen van de multiculturele samenleving, voedt men de onderhuidse wrevel die er leeft.
Door de ogen te sluiten voor militaire regimes in Afrika voedt men de apathie die er heerst mbt de voedselcrisis in de Hoorn van Afrika, we geven al 30jaar geld en NIETS is er veranderd, niets.
Door de ogen te sluiten voor de regimes in Noord-Afrika en deals te sluiten met tirannen, dictators, Berlusconi’s, Poetins, Kadaffis, zorgt de politiek ervoor dat ze geen haar beter is dan hen.
En dan ben je als burger nog maar op één ding aangewezen, en dat is jezelf. En als je een beetje geluk hebt zoals wij, dan wordt je hier geboren, in West-Europa, of Amerika, en met wat chance blijf je onder de radar en kan je een relatief ok leven lijden, niets te uitbundig, gewoon met de tent een op vakantie, een huisje opknappen en met wat goede vrienden en familie is het dan allemaal wel draaglijk.
En als je pech hebt dan woon je nu in Somalie, of Libië, of Rusland, … .
We denken dat we veilig zijn voor dat soort toestanden maar het is door onze apathie en plantrekkerij dat we niets anders doen dan blijven in de de val trappen die voor ons is gezet. We zullen misschien niet sterven van de honger, maar onze vrijheid van meningsuiting is al langer in gevaar. De stap naar een regime zoals in Rusland is sneller gezet dan we denken.
PS: opdat dit geen gigantisch epistel zou worden, stop ik hier met schrijven. Ben ik onvolledig, ja, daar ben ik mij van bewust. Ben ik soms ongenuanceerd, zeker. Ben ik een gefrustreerde burger, ja zeker en vast, maar ik doe mijn deel van de plicht en neem mijn deel van het recht en voorlopig is dat in evenwicht en lukt het me om een soort “peace of mind”-state te hebben en denk ik niet na over een of andere aanslag op een top-politieker uit de Belgische politiek. En de volgende verkiezingen stem ik opnieuw op de
N-VA, niet omdat ik het eens ben met alles wat ze zeggen of omdat ik vind dat ze uitzonderlijk getalenteerd politiek personeel hebben, maar gewoon omdat ik het beu ben dat er met mijn stem geen rekening wordt gehouden.

Het voortbestaan van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is actueel geworden door een uitspraak van het Grondwettelijk Hof van België. Dit arrest kwam tot stand na verzoekschriften van Hugo Vandenberghe, Herman Van Rompuy en Carl Devlies, de v.z.w. Nieuw-Vlaamse Alliantie, Geert Bourgeois, Frieda Brepoels, Danny Pieters, Ben Weyts, Gerolf Annemans, Bart Laeremans, Roland Duchatelet, J. Van den Driessche, e.a. Dat hof (toen nog Arbitragehof geheten) oordeelde in een arrest in 2003 dat de huidige indeling van België in kieskringen onhoudbaar is.[2] Daar waar elders in België de kieskringen overeenkomen met de provincies, is dat in Vlaams-Brabant en Brussel niet het geval. Dit vormt een onaanvaardbare ongelijkheid. Het Hof gaf de politiek tot de volgende federale verkiezingen, die gepland stonden voor 24 juni 2007, de tijd om de kwestie op te lossen, anders zouden de verkiezingen ongrondwettelijk zijn.

De Vlaamse partijen zagen in het arrest steun voor hun eis tot splitsing van de kieskring. De Franstalige partijen benadrukken dat het Hof nergens een splitsing oplegt en zien ook een terugkeer naar de oude arrondissementele kieskringen als mogelijke oplossing, zodat BHV toch behouden kan blijven.

Op 13 november 2007 liet Marc Bossuyt – de nieuwe Nederlandstalige voorzitter van het Grondwettelijk Hof – verstaan in een interview dat – volgens zijn interpretatie – de volgende federale verkiezingen na 2007 niet grondwettelijk zijn zonder regeling voor het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde.[3][4]

:-/

Ok, ik moet het hier toegeven, het pikt. Harder dan ik had gedacht. De laatste politieke campagne die zelf heb meegedaan was in 2006. De uitkomst was toen super, de lange messen die erop volgden iets minder. Met de verkiezingen van 2007 was ik nog te boos over alles wat er was gebeurd dat het mij gewoon niet kon schelen. In 2008 en 2009 was er de job en de zwangerschap en de geboorte van mijn zoontje. Maar nu, nu is er absolute verslagenheid als ik zie wie vandaag het politieke toneel vult. Geen gedurfde campagnes, geen naïve idealen, maar gewone absolute ondermaatse middelmatigheid met discussies over issues die er morgen niet meer gaan toe doen als we met z’n allen zullen mogen opdraaien voor de bruggepensioneerden op 52 jaar, de milieu problematiek, ons dichtslibbend wegennet, onze steeds meer toenemende regelgeving die maakt dat verenigingen niets meer willen organiseren, onze bedrijven kreunen en nieuwe investeerders wegblijven, etc. Geen enkel innoverend idee, geen realiteitszin niets meer van dat.
Ja het doet pijn, maar ik kan het nog niet opbrengen om terug te proberen verandering te brengen in de achteruitgang. Mijn kleine cocon met die twee lieve schatten is op dit moment te belangrijk om achter te laten voor het algemene goed. Vandaag ben ik egoïstisch. Maar toch pikt het een beetje…

Nog eentje uit de oude doos, ik in debat met Bart De Wever, Vera Dua, Pieter De Crem, Louis Tobback en Joris Van Hauttem http://www.politics.be/duiding/611/

kiessysteem

Je hebt een blog, waarom gebruik je hem dan niet om je frustratie van je af te schrijven, zei mijn lief.
En voila, hier zitten we dan weer. U ziet, ik was een echte, zo één van die naïeve soort die dacht dat door juist te handelen en geen loze beloften te doen maar gewoon te zeggen waar het op stond, dat mensen wel naar je gingen luisteren en dat je dan in de politiek wel kon groeien en in het parlement geraken, op eigen kracht, op kracht van ideeën, op kracht van doen. Niet dus want ik zit hier en zij die destijds hielen hebben gelikt en naar de mond hebben gepraat zitten daar dus ik heb aan het kortste eind getrokken.
Maar dat wil niet zeggen dat ik al die ideeën kwijt ben.
Daarom wil ik het hier even hebben over mijn idee over ons kiessysteem en werking van het parlement en partijen.

1. de lijsten
begrijpt u waarom we lijsten met opvolgers en effectieven moeten hebben? ik niet, naar mijn mening moet iedereen die opkomt gewoon op 1 lijst staan en gewoon naargelang aantal stemmen in het parlement zetelen.
Een aantal onder u die ook al enige politieke kennis hebben zouden kunnen opwerpen dat dat nefast is voor de jongeren maar laat u niet in de luren leggen door zo een politieke prietpraterij, als er al jongeren in het parlement komen dan is dat niet dankzij opvolgerslijsten. Wat dan nog meer van belang zal zijn is, dat men zal moeten zetelen in het parlement voor dewelke lijst hij/zij opkomt. Dat maakt dat stemkanonnen niet op allerhande lijsten kunnen voorkomen om dan vervolgens te blijven zitten waar ze zaten of aan postjes hopping te doen.
Daarnaast is het ook belangrijk om de verdeling van de lijststem af te schaffen. Ik vind dat de lijststem wel mee de overwinnaar van de verkiezingen mag bepalen en zelfs het aantal zetels maar dat deze geen invloed mag hebben op onze uitgebrachte voorkeurstem. Dit maakt dat voorkeurstemmen nog harder gaan doorwegen en dat we dan eindelijk rechtstreeks verkozenen in het parlement gaan hebben.

2. rol van het parlement vs rol van de partij
Het parlement heeft een controlerende functie. Deze moet de regering controleren op haar werking. Deze functie wordt vandaag ingevuld door de oppositie maar de partijen in de meerderheid in het parlement vervullen die functie helemaal niet en laten het “op een akkoordje gooien” aan de partijvoorzitters en establishement van hun partij over. Vindt u dat logisch? Dat vaak niet verkozenen, of nog erger, ministers die voorzitters zijn, eigenlijk uitmaken wat u en ik van wetten ed moeten naleven en niet zij die wij hebben verkozen? Ik ben in deze voorstander voor het Nederlandse systeem waarbij er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen parlement en regering en tussen parlement en partij. Daar is het de fractievoorzitter van de verkozenen van een partij in het parlement die het hoge woord voert. De partijvoorzitter is een soort manager maar zeker geen politiek woordvoerder want niet verkozen. Er is daar ook een duidelijk onderscheid tussen de leden van een partij in het parlement en de leden van een partij in de regering. Vaak wordt eigen volk harder aangepakt over hun reilen en zeilen in de regering dan de andere partijen. En dat is naar mijn mening hoe het parlement, de regering en de partijen in verhouding met elkaar moeten staan. Dit brengt met zich mee dat politiek veel transparanter wordt en dat de eigenlijke macht van het volk zit waar het moet zitten, namelijk in het rechtstreeks verkozen parlement.

3. de mogelijkheid om over lijsten heen te stemmen
Ik vind het jammer dat ik maar op één partij mag stemmen tegelijkertijd. Want misschien vind ik in de ene partij wel iemand goed maar in de andere partij ook. En ik zou graag die beide personen willen kunnen verkiezen.

4. terug naar de arrondissementen
Ik heb beide kiessystemen van dichtbij meegemaakt en het arrondissementeel systeem had veel meer voordelen dan het provinciale systeem, afgezien van BHV.
Het maakte dat kiezers ook veel meer voeling hadden met hun mandataris en dat die ook meer energie kon steken in zijn arrondissement. Nu moet die mandataris, met zijn goede ideeën, heel de provincie afschuimen, en dus is die minder aanwezig in zijn eigen streek zodat de mensen aldaar hem minder kunnen aanspreken en voeling verliezen, terwijl hij zieltjes moet gaan proberen winnen in regio’s waar hij niet bekend is. Ik geloof dat meer streekgebonden mandatarissen ook meer betrokkenheid creëren.

5. geen cumul
sorry, maar je kan geen burgemeester en parlementsvoorzitter en voorzitter van een partij zijn. Er zijn maar 24 uren in een dag, dat is voor elke mens hetzelfde en daarvan breng je er minstens 6 van slapend door, en nog wat eten, en in de auto zitten, en lameren op café. Zoveel uren blijven er dan niet meer over om echt beleidswerk te doen. Naar mijn mening ben je minister and that’s it.

Voila, een pak frustratie minder, time for bed 🙂