spoed

Het is me mijn weekje wel geweest vorige week.

Op woensdag werd ik voor de eerste keer tante. Lotte, de dochter van de zus van mijn man, zag die dag het levenslicht.

Bij dat soort gebeurtenissen hoort natuurlijk doopsuiker waarvan Daan zich stiekem van had tegoed gedaan. Het was daarnaast ook behoorlijk druk en warm in het ziekenhuis. We waren dan ook niet verbaasd toen we ’s avonds het avondmaal en de chocolade terugzagen.
Jammer genoeg bleek het niet te gaan over zich “ziek-eten” maar over buikgriep want twee dagen later gaf hij nog steeds alles over.
Dus vrijdag trekken we naar het St-Vincentius naar spoed omdat ze dan onmiddellijk kunnen bloed trekken ed om te kijken hoe het ermee is. Daan drinkt flink een ORS brouwsel met bananensmaak en met wat goede raad en moed mogen we terug naar huis. Oef… of toch niet. Want thuis geeft Daan terug alles over, ook na het krijgen van Motilium. We bellen opnieuw met het ziekenhuis en die vragen ons van asap terug te komen. Zijn waarden waren al niet goed en waren nog gezakt.
Het wordt een baxter aka wondermiddel. Want de volgende dag is Daan al een heel stuk beter. Na nog een dagje observatie wordt besloten dat hij klaar is om naar huis te gaan. Deze keer geen terugval meer.

Het slachtoffer:

En dus was dat onze eerste kennismaking met de dienst Pediatrie van het St-Vincentius Ziekenhuis in Antwerpen. Waar we een schitterende service hebben gekregen.

Advertenties

griep

Zomergriep, Daan heeft zomergriep. Jahaa, de meteorologische kalender zegt dat het vanaf 1 juni zomer is. Ik weet echter dat de echte zomer op 21 juni begint. Ik heb ooit, in 1989, meegedaan aan een tekenwedstrijd “teken een tekening over de maand waarin je verjaart” en ik tekende mezelf en mama papa en broer aan het strand in Ile d’Oleron. En ik won. En toen was er ruzie in de klas. Want ik tekende vakantie en zomer en in juni was het nog geen vakantie en zomer. Maar mijn mama had mij verteld dat ik verjaarde in de zomer. En vroeger waren de regels over tot 30 juni naar school gaan iets minder streng en vertrokken wij al eens vlak na mijn verjaardag voor de goeie koop. Dus jahaa, ik verjaar in de zomer.
Dus wij naar die prijsuitreiking en daar riepen ze mijn naam af. Deur Van De Vyver. Deur!! Die moesten ook gedacht hebben dat mijn ouders goed hadden gesnoven in de sixties. Deur… (schrijf dewi even op papier en je ziet de vergissing maar dan nog, DEUR!!!) dus ik blijf braaf zitten. Nog eens Deur Van De Vyver. Ik dan maar naar voren (ik was in 1989 9 jaar…) en dan maar stilletjes in de micro. Ik heet Dewi. Nee, dat was ook geen succes. Toen had die organisatie het helemaal niet meer.
Om maar te komen op het feit dat dus Daan zomergriep heeft, en dus geen winter-, lente- of herfstgriep. Als het maar een naam heeft zeker…

sexy

Mijn lief vindt mij sexy, goed voor mij. Ik kan hem wel begrijpen, niets zo mooi als een naakt zacht vrouwenlichaam. En vooral als je het dan elke dag kan aanschouwen. Maar tussen wat hij vindt en ik voel zit er een wereld van verschil. Want ik kan dan misschien sexy zijn voor hem, en misschien mij wel sexy kleden. Me sexy voelen, het is alweer even geleden. Niet dat ik mezelf niet mooi vind of zo maar wees eerlijk, als je een hele dag met een zieke baby waar het snot uitloopt hebt rondgelopen, doodop bent, geen tijd hebt gehad om even in de douche te springen en dan midden in de nacht nog eens moet opstaan omdat die zieke baby verzorging nodig heeft dan is er niet veel sexy meer aan. Dan is het enige dat ik nog voel numbness en een sterk verlangen naar een nachtje doorslapen in een lekkere zachte flanellen pyama…

spoed

Vanavond was het dan “all hands on deck”. Na drie dagen hoge koorts en geen verbetering in Daan zijn welzijn zijn we vanavond naar spoed gereden (omdat de consultatie voorbij was). Na bloed onderzoek en urineonderzoek is een infectie vastgesteld, waarschijnlijk zijn oortjes. Ja zo’n avondje spoed. ’t is weer iets anders he…

WTF!

Drie weken aan het werk. Drie weken met een dikke snotvalling. 10-tallen pakjes zakdoekjes opgesnoten. Een Daantje dat 4 tandjes doorkreeg. Buikgriep kreeg aka vettige kaka pampers en projectiel kotsen. De agenda’s hopeloos door mekaar geraakten en er elke dag moest gezocht worden naar een oplossing. Koen die nu ook geveld is door buikgriep. Manden strijk die bleven opstapelen. Eten in de koelkast dat slecht werd door gewoon geen tijd om het op te eten. Sinds half 6 ben ik op en wakker en bezig. Nu ben ik moe. Gelukkig is er nog mijn mama die voor mij naar de winkel is gegaan. Dat zag ik echt niet meer zitten.
Life, ‘tis soms effe afzien

ziekjes (3)

Onze kleine man doet het niet zo denderend 😦 Hij wil niet veel eten, is doodmoe maar kan niet slapen zonder twee beschermende armen om hem heen, en dat aerosollen en doorspuiten van zijn neusje zijn niet zijn meest favoriete momenten van de dag. En ik denk dat hij ook wat last heeft van zijn buikje omdat hij enorm veel kaka pampers heeft en ik denk dat mama het sinds vandaag ook heeft zitten… Kiezen tussen je huilend kindje of zelf naar het toilet, het blijft moeilijk. Tot nu toe alles nog in evenwicht :-s