schooldag

Het zijn hier al hectische, emotionele (voor de mama dan) en spannende dagen geweest. Na de feesten komt nu voor Daan de grote stap. Naar school. Daan wou vorige donderdag niet meer naar de creche. Ha nee hé mama, de creche is voor kleine kindjes, Daan wil naar school… Zo klein en al zo bijdehand. En dus vanmorgen was het zover. Ipv lekker lang met 4 in bed liggen, moest iedereen opstaan om 7h (ik weet het, nog steeds niet héél vroeg). Kleren aan, tanden poetsen, eten… Onze timing klopte tot 7h30 en dan zakte ze een beetje in elkaar omdat we het “schoenen aan, jas aan” iets hadden onderschat alsook de wandeling naar de schoolpoort. Maar we zijn er net op tijd geraakt. 8h40. Daan was niet onder de indruk. Hij vergat zowaar mij een kus te geven. Ik ben er nog zelf moeten achter lopen. Juf An kon hem ook niet onmiddellijk boeien, maar wel het strijkijzer, gereedschap, de kassa van het winkeltje. Ik kreeg nog een schot onder mijn gat van mijne man omdat ik wat lang aan het venster stond te draaien om nog een glimps van mijn zoon op te vangen maar het was tevergeefs. Hij was al lang weg naar speelgoed dromen land.
Nu Mauro nog durven loslaten in de creche en dat is het voor mij even genoeg emotionele rollercoaster… tot februari, wanneer ik terug aan de slag ga…

bevallen

tussen de soep en de patatten schrijven we snel dit blogje.
hij is al vaak geschreven in mijn hoofd maar tijd vinden tussen het voeden van zoon nr2, extra aandacht voor zoon nr1, onze bouw, het huishouden en alle andere dingen des levens is moeilijker dan initieel verwacht.

So what happened?

Dinsdag 23 augustus ging B(evallings)-day zijn. Een weekje vroeger dan voorzien gingen we hem laten komen. De grenzen van pijn lijden waren voor mij al lang overschreden en de opluchting was dan ook groot dat het eindelijk zo ver was.
om 8h checken we netjes in, ik krijg een gel en een uur later een baxter. So far so good. Hoe goed je ook mag voorbereid zijn, er zijn toch altijd details die je “mist”.
Zo’n baxter geeft je “valse” weeën, die aanvoelen als weeën maar pas “echte” weeën worden als je eigen lichaam het overneemt. En zolang je lichaam niet overneemt, krijg je ook geen epidurale. Tot ’s middags hebben ze de baxter opgevoerd maar geen teken van bevallen whatsoever.
En toen kwam de gynaecoloog met de hoofdvroedvrouw een “klapeke” doen.
Ik had twee opties, terug naar huis of forceren, zijnde vliezen breken en hopen dat het goed komt met als slechtste uitkomst een spoedkeizersnede.

Ze kunnen dat dus afbreken. Daar was ik niet op voorbereid. Ik was er van uitgegaan dat eens in gang gezet er no way back was en dat ik ’s avonds mijn boeleke in mijn armen zou hebben. Niet dus. All you ladies out there, u bent bij deze geïnformeerd.
Dikke krokodillentranen van mijnentwege en wijle terug naar huis. Een spoedkeizersnede zag ik zo niet zitten.

Ik zou vrijdag terug op controle komen, want het zou kunnen dat door de baxter die ik had gehad dat mijn lichaam spontaan zou doorzetten.

En jawel, de weeën van dinsdag bleven komen, dinsdag nacht, woensdag in de dag, …
en dus wij woensdag avond terug naar het ziekenhuis om daar te horen dat, jawel, ik weeën had maar dat ik er nog een nachtje op mocht gaan broeden om nog wat meer opening en verweking en verstrijking etc te bekomen.

Donderdag ochtend, na nog een nachtje afzien, had ik zin om de gynaecoloog een “goei saflet” te verkopen maar die bleef wijselijk nog even uit de buurt.
De weeën waren goed maar niet goed genoeg maar de baarmoederhals was bijna verstreken en ik had 3cm.
Ik krijg terug een baxter en zing het zonder epidurale uit tot 11h. Ondertussen heb ik het gevoel dat mijn benen zich aan het los maken zijn van mijn bekken. De vroedvrouw  checkt nog eens hoever ik zit en dat is bedroevend. Gelukkig is mijn lichaam wel mee deze keer en de eerste 4cm zijn altijd de zwaarste.
Op dat moment beslissen we voor epidurale, opdrijven en vliezen breken. Nu is er geen weg meer terug.
En vanaf dan gaat het relatief snel. Ik kan terug lachen. Onze vroedvrouw Els, het achternichtje van mijn man, neemt met spijt in het hart om 2h afscheid van ons maar laat ons in de goede zorgen van een andere vroedvrouw die mij nog snel even onderzoekt en tot grote vreugde van Els constateert dat het daar zeer goed is opgeschoten.

Nog geen half uur later krijg ik gevoel in mijn voeten alsof de epidurale niet meer werkt en ook het gevoel “uiteen” te gaan. Letterlijk.
Ik roep de vroedvrouw die even voelt en dan maar onmiddellijk de gynaecoloog erbij haalt. Ik tracht in allerijl mijn man te bereiken want die was net even weg.

en nog geen half uur later en 10 keer persen was hij er. Mauro, 3kg700 op 25 augustus 2011 om 15h13 geboren, 50.5cm. Voorzien van alles, huilend van de honger op de wereld gekomen. Heeft zich vastgehangen aan mijn borst en is er het daaropvolgende uur niet meer afgekomen.

Ondertussen zijn we al bijna 2 weken verder en zijn wij stilaan aan het wennen met 4 in huis te zijn. De borstvoeding verloopt zeer goed, Daan reageert ook heel goed op zijn broertje en slaapt gelukkig door de nachtelijke huilmomenten van zijn broertje door.

En ik ben echt blij dat hij er is, de bekkeninstabiliteit is niet verdwenen maar wel een pak minder pijnlijk. In vergelijking met de thuiskomst met Daan is het deze keer “a walk in the park”. Niet teveel babytranen, geen roze wolk maar realistische verwachtingen hoe het er hier aan toe ging gaan. 4h ’s nachts vind ik het moeilijkste moment van de dag, al de rest red ik wel.

We zijn ook al 10kg zwangerschapskilo’s kwijt, nog 5 te gaan, maar dat komt wel met de tijd.

hier is hij dan

 

borstvoeding

3 weken al is mijn kleine ukkepuk… Ongelooflijk hoe snel dat vooruit gaat. Ik heb wel een beetje uitgekeken naar deze 3 weken kaap. Hij is nu al wat steviger, er zit al wat meer ritme en systeem in en ik versta hem ook steeds beter en beter. Vanmorgen hadden we het wat moeilijk. Om 6 uur al wakker (jawel dat zijn wij hier niet gewoon) en zeuren tot 8 uur, tot mama hem in een heerlijk warm badje heeft gestopt, hem heeft gemasseerd met lekkere olie en daarna dicht bij haar op de borst heeft genomen in een draagdoek. En toen was het stil. Hij heeft nog 2 keer gegeten maar voor de rest is het nog steeds stil.
Ik vind borstvoeding nog steeds een gedoe. Daan neemt geen tepel in zijn mond. Dat zachte vel is er wat teveel aan. Dus geeft mama de borst met van die tepelhoedjes. Dat gaat vlot, soms zo vlot dat het er gewoon uitloopt maar toch is het een gedoe. De vroedvrouw is langsgeweest en heeft mij verzekerd dat ik niet meer tussendoor hoef te kolven om zeker te zijn dat ik genoeg eten heb. Gewoon Daan aanleggen en alles komt in orde. Hij woog vanmorgen 4kg en meet 55cm. Ik heb in dat boekje van K&G gezien dat hij voor zijn lengte op P50 zit (wat blijkbaar gemiddeld is) maar voor zijn gewicht op P25 wat een beetje laag is… Terwijl ik net vond dat dat gigantisch is. Op 2 weken tijd 600gr bijkomen! Ik kan dat kind toch moeilijk nog meer eten geven. Ik heb nu soms al het gevoel dat ik hem overvoed. Daan geeft niet over, die spuugt gewoon de melk terug uit als hij genoeg heeft. Het is allemaal een beetje verwarrend. Het is ondertussen een heel ventje geworden en ik ben er trots op. Ik ben nu aan het aftellen tot mijn vriendin hier is met haar ukkepuk zodat we samen effe kunnen gaan wandelen.
Gisteren ben ik met de andere vriendinnen nog eens iets gaan drinken en dat deed echt deugd. Ik heb op zo’n momenten absoluut geen behoefte om over baby’s te praten. Ik was zo content om nog eens over werkproblemen en het “grote mensen leven” te praten. Ik moet zeggen dat ik dat wel mis. Ik voel mij er wel een beetje schuldig over. Het lijkt dan alsof ik niet gelukkig ben met mijn zoontje. Terwijl dat uiteraard wel zo is maar ik voel dat ik na het verschonen van 10 pampers, het geven van 8 voedingen en het stimuleren van mijn zoontje om mijn vingers vast te grijpen, oogcontact met me te zoeken, te laten kijken naar zijn nieuwe mobiel etc., ik ook nood heb aan wat stimulans en een goed gesprek. Het ding is ook dat ik graag vertel over Daan en onze avonturen, maar dat ik vaak niet op zoek ben naar goedbedoelde raad of advies. Ik moet gewoon soms mijn ei kwijt over heel dit gebeuren, en niets anders. Het is allemaal wat, zo’n zoon in je leven…

Daan 3 weken

Daan 3 weken

vestimentair

Dus, nu we weten dat het een jongen is (allé, enige voorzichtigheid is toch geboden, ge weet maar nooit) ben ik zo een beetje aan het uitkijken voor stoere jongenskledij en ik ben teleurgesteld. Voor meisjes is er vandaag een gigantische ruime keuze van keileuke baby en kinderspulletjes. Allemaal lekker retro en funcky. Voor jongens blijft het bij de klassieke jeans en floere broek met geruit hemd. Ik vind dat mijn zoon ook recht heeft op leuke funky stoere kledij. Let the quest begin!

leven

Het leeft en heeft al een eigen willetje. Jawel, tijdens de apotheose van Falstaff vond mijn zoon het hoog tijd van zich voor de eerste keer te laten voelen. Ik zou het niet onmiddellijk vlinders in de buik noemen maar eerder bubbeltjes die ploppen. Ik had wat last van mijn broek van dat lange zitten tijdens de opera en had dan maar discreet de knopen losgemaakt om wat ruimte te geven aan mijn dikker wordende buik. En dat deed duidelijk deugd voor meer dan één partij. Verder heeft die zoon van mij het nog steeds niet begrepen op de nachtrust van zijn mama en ondertussen ook zijn papa want als mama een hele nacht wakker ligt dan wordt die daar redelijk cranky van. De voorbije drie nachten heb ik letterlijk elk half uur gezien. Vannacht was a blessing. Ik heb enkel half één, half vier en half zes gezien voor ik uit mijn bed moest… Dit gecombineerd met het feit dat je sowieso al vermoeid bent tijdens je zwangerschap, maakt dat ik er een beetje bijloop als een zombie met verstand op nul. Soit, het baby’tje is gezond en dat is wat telt he!

boy

Het was effe slikken vandaag. Het was ons maandelijks bezoekje aan de gynaecoloog vandaag en ik moet eerlijk zijn, ik vind dat zeer spannend. Na vorige keer weet ik wat ik mag verwachten en het is ongelooflijk om zoveel leven in je buik te mogen aanschouwen. Zeker nu dat ik nog niets zelf voel. Alles loopt zoals het moet lopen dus wat dat betreft alles dik in orde. Bij wijze van grapje vraag ik aan de gynaecoloog hoe het zit met het geslacht van ons meisje, waarop hij doodleuk effe draait met zijn echografiestick en een duidelijk piemeltje laat zien. Zijn antwoord:”ze heeft blijkbaar een geslachtsverandering ondergaan :-)” Een zoon, een jongen, een toekomstige hartenbreker… Een probleem, we hebben nog geen naam. Over meisjesnamen waren we het onmiddellijk eens maar jongensnamen blijken moeilijker dan gedacht. Gelukkig hebben we nog even tijd om inspiratie op te doen. Het belangrijkste is dat het groeit als kool en dat mama en papa, nu bekomen van de schok, helemaal klaar zijn voor een zoontje.