2012

HappyNewYear

 

Het zit er bijna op. 2012 was een hobbelig jaar, eentje waar ik terug startte met werken na de geboorte van een tweede kindje, waar ik terug een balans moest zoeken tussen de “werk-ik” , “mama-ik” en “sociale-ik”, een jaar waar ik mijn lijf terug kreeg na de spreekwoordelijke stamp onder mijn kont van oa. annelyse en terug begon met lopen en ondertussen al 320km op de teller heb staan. We verhuisden dit jaar na een lange slepende afwerkperiode (die nog steeds ongoing is). Ik veranderde ook van werk dit jaar. Twee keer, eerst een interne herpositionering, een leuke uitdaging die ik graag had verder gezet mits meer ondersteuning vanuit het bedrijf zelf maar that was not gonna happen. Ik heb gesolliciteerd bij een klein maar groots bedrijf Flow Pilots en daar ben ik nu aan de slag. Het najaar is daardoor een pak hectischer geworden dan initieel ingeschat.

Als ik het zo bekijk, kan 2013 er alleen maar beter op worden, de babies worden kleuters, de verhuis hebben we gehad, de conditie wordt alleen maar beter, de job krijg ik steeds meer onder de knie.
bye bye 2012, welkom 2013, wij zijn er klaar voor.

HAPPY NEWYEAR!!!

Advertenties

Verhuis(2)

Voila, we wonen hier nu een week. Mijn oude huisje, dat ik samen met mijn papa, mama en af en toe een stel vlijtige helpers heb gerenoveerd, is vrijdag verkocht. Bij het ondertekenen van de akte kon ik het nog droog houden maar toen de kopers vertrokken en ik alleen achter bleef voor het ontvangen van de cheque kwamen de tranen. De notaris moest erom lachen, die had me 7 jaar eerder ook al eens tranen zien laten toen ik het kocht. Ondertussen zat ik er al voor de derde keer, ook de koop van de grond van ons huidige huis deed hij. Tranen dus.
Het waren een hele boel gemengde gevoelens. Afstand doen van het laatste stukje “ik” om volledig “wij” te worden was voor een vrijgevochten ziel als ik toch even slikken. Niet dat ik niet de rest van mijn leven bij mijn lief wil blijven maar toch, het pikte. Ook afscheid nemen van een andere toekomst die ik voor ogen had toen ik het kocht. Ik was overtuigd dat de man van mijn dromen niet bestond en dat ik maar beter goed voor mezelf kon zorgen. Het huisje was ook aldus gebouwd en niet voorzien op man en twee kinderen. Afscheid nemen van ‘mijn’ dorp, mijn groene dorp waar ik nog steeds zo van hou. Afscheid van mijn vogeltjes in de nestjes rondom het huis en onder de dakpannen, van dicht bij mama en papa wonen.
Gelukkig had de koopster aka mijn vroegere buurvrouw, die het huis kocht voor haar moeder, gezorgd voor champagne en hapjes, had mijn mama ook nog een flesje koud staan en mijn broer nog wat pintjes. Gelukkig dat ik niet moest rijden toen. Het nam de scherpe kantjes van het verdriet weg.
Nu is het tijd om van het ‘nieuwe’ huis een thuis te maken. Doos per doos wordt weggewerkt, lamp voor lamp geïnstalleerd, foto’s worden omhoog gehangen en zo voelen we ons hier steeds beter en beter in ons sas. Maar het is toch even wennen, meer dan ik had gedacht.

Verhuis

’t is hier al een paar weken stillekes op deze blog maar dat komt omdat er hier heel hard gewerkt is (en nog steeds) om van onze “werf” een thuis te maken. De voorbije weken ben ik dan ook nog eens ziek geweest dus het was hier een gekkenhuis.
Maar het is dus gelukt!!! We zijn verhuisd!!! Met dank aan Oma en Opa, Wim, Griet, Antje, Enza en Manu die ons hebben geholpen de oversteek te maken. Afgezien van een paar nog niet uitgepakte dozen, sokketjes zonder lamp, een garage vol brol zijn we erin geslaagd om op 3 dagen het hier “thuis” te maken. Nu nog twee weken zonder internet maar dan zijn we er terug.