zwemmen

Zoals zovelen zijn ook wij met vakantie. Na een mega drukke periode was het nodig om even volledig tot onszelf te komen.
Veel hebben we niet gedaan. Wat zand gaan eten aan de Belgische kust, speel afspraakjes voor Daan en veel en lekker gegeten. Genoten van vrienden en familie. Enfin, zoals het moet.
Jammer genoeg komen aan alle schone liedjes een einde en zit mijn (eerste deel van mijn) verlof er bijna op. Donderdag is het zover.

Om alsnog de verlof leuk te laten eindigen besloot ik vannamiddag met de jongens te gaan zwemmen samen met mijn beste vriendin. (Alleen zie ik dat nog steeds niet zitten).
Zoals altijd gaan we in het kinderbadje zitten, en met de verlof periode zit dat aardig vol. Allemaal kindjes van Daan zijn leeftijd vrolijk spattend in het water. Er steekt er eentje uit, op zich een schattig manneke maar nogal wild, als in veel te wild, en stout. Andere kindjes duwen (er huilden er al twee) niet kijken waar hij loopt. Enfin, De moeder doet alsof haar neus bloedt. We zetten ons er wat verder van weg, ik heb nog een baby bij. Maar wat moest gebeuren gebeurde, hij viseerde op een moment Daan die op een trap van de glijbaan staat en wiens broek hij naar beneden aan het trekken is en Daan aan het wankelen brengt. Het laatste waar ik zin in had was een geschaafde Daan dus ik spring op met een beetje gezonde paniek en roep luid “helaba dat doen we niet hé” Ge weet wel, hetgeen de moeder al een hele tijd had moeten doen. De moeder komt aangelopen, en ik ga ervan uit dat zij ook heeft ingeschat dat het manoeuvre van haar zoontje gevaarlijk was en dat hij daarop zal worden gewezen. Nee hoor, ik word uitgescholden en afgedreigd dat als ik nog één keer op haar kind roep dat ze mij wel eens zal aanpakken en dat het maar kinderen zijn en dat mijn kind ook wel zo’n dingen zal doen. Euh excuseer. Dat bad zit VOL met kinderen en er is er maar EEN dat zo bruut en wild is. Dat ligt het mijn inziens niet aan de kinderen.

En dat brengt mij tot hetvolgende.
Natuurlijk zijn kinderen maar kinderen. Maar kinderen hebben grenzen nodig. Om te leren dat niet alles zo maar kan. En dat mevrouw en haar kind van “zuiderse” afkomst waren en dat het kind werkelijk alles ongestraft mocht maakte dat de hele meute ouders rond het zwembad haar meer dan scheef bekeken.
Het jammere van dit alles is dat zij er niets van leert, en het kind nog minder. Nu niet en later ook niet. Want als dat jongetje later groot is en niet zomaar zal alles mogen wat hij wil, dan krijg je ook maar een gefrustreerd kind, en dan kan hij mee op de hoop met alle andere allochtone jongens. En wiens schuld is dat? Blame it on the mother.
Kort door de bocht, Misschien wel. Het moest me gewoon van het hart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s