PND

Het heeft een naam gekregen van de huisdokter. Een (gelukkig nog lichte) post-natale depressie. Ik dacht dat ik ziek was, pijn aan maag, darmen, spierpijnen, moe, doodmoe, altijd maar moe. Maar er is fysiek niets mis met mij. De andere symptomen heb ik de voorbije maanden rationeel genegeerd want ik vind het aanstellerij. Maar toen de dokter het luidop zei was het toch even slikken. 10% van de moeders krijgt het. Als ik alle blogs tel die ik volg, dan moest er wel eentje een PND hebben, ik had alleen mezelf niet meegeteld.

Nochtans heb ik veel meegemaakt wat het in de hand werkt. Wanneer heb je kans om PND te ontwikkelen:
1. een andere ingrijpende gebeurtenis valt samen met komst baby: job verliezen is een zeer ingrijpende gebeurtenis en is op zich al goed om in een depressie te belanden
2. hoge verwachtingen van het moederschap: ja die had ik, heel hoge verwachtingen. Ik zag mezelf als de übermoeder die een hele zomer lang met haar baby’tje in parken en op dijken ging gaan wandelen in het zonnetje. Viel dat even dik dik tegen. Niet alleen wou Daan niet in de wandelwagen, het was een verschrikkelijk warme zomer, te warm om buiten te komen. De borstvoeding ging van geen kanten, etc.
3. zelf iemand zijn met hoge eisen voor zichzelf: tja je persoonlijkheid is je persoonlijkheid he…

Via deze link kan je er nog meer over te weten komen.

Voorlopig krijg ik lichte anti-depressiva, niets zwaar, eerder een soort “upper” om niet verder weg te zinken. Ik sta niet meer op continu in huilen uitbarsten. Verder heb ik toffe gesprekken met een gespecialiseerd iemand, helpt osteopathie voor meer energie te krijgen en heb ik een paar uitstapjes gepland voor volgende week.

Het kan alleen maar beter worden.

En ja, ik heb heel hard getwijfeld of ik dit zou schrijven maar het leven is nu eenmaal niet enkel zonneschijn, er is soms ook regen. En daar moet je dan even door…

Advertenties

12 gedachtes over “PND

  1. Ik vind het alleszins heel knap en dapper dat je er toch over blogt. En goed ook. Het is inderdaad (harde) realiteit dat het niet altijd (zelfs misschien maar soms?) die grote roze wolk is. Depressie zit sowieso nog een beetje in de taboesfeer terwijl het wel realiteit van elke dag is en het iedereen kan overkomen.

    Soit, de eerste belangrijke stap is wéten wat er scheelt. Zover ben je al! Heel veel beterschap! Maar dat lukt jou zeker wel.

  2. Ik ben het volledig eens met Tamara (ik kan er nog weinig aan toevoegen).
    Het is inderdaad niet altijd een roze wolk en je job verliezen is zeker geen lachertje.
    Veel beterschap toegewenst!

  3. Dat je ermee naar buiten komt toont je sterkte. Het onder ogen zien is de eerste en veruit belangrijkste stap. veel sterkte.

  4. Oh ja, en wat ik nog wou zeggen. Ge hebt nog tijd genoeg om u übermoeder te voelen en neem het van mij aan … ge zult u der één voelen, ’t komt allemaal in orde.

  5. Gelukkig weet je nu wat het is. Van hier af aan kan het alleen nog maar beter worden. Heel sterk dat je het zo onder ogen durft zien en het op je blog zet. Misschien kan het je ook helpen om er in het vervolg nog een beetje over te schrijven. Voel je maar snel beter!

  6. Als je ’t al half zo goed doet als jij zou willen, zal het nog héél erg goed zijn! Je hoeft echt geen übermoeder te zijn… maar iets zegt me dat je dat zelf ook wel wéét, alleen moet het nog wat verder doordringen. Komt allemaal wel in orde. Laat je niet te veel onder druk zetten door wat anderen erover denken.

  7. Ik kan alle voorgaande commentaren alleen maar bijtreden! Neem alle tijd die je nodig hebt om nog meer in te zien dat je het fantastisch doet en dat die kleine mooie jongen heel gelukkig is met zo’n geweldige mama…

  8. veel goede moed toegewenst, je slaat er je wel door, dat weet ik zeker! Het moederschap is niet simpel, dat ondervind ik momenteel zelf aan den lijve. Veel beterschap!

  9. Beste Silmarven, ik heb al twee PND’kes gehad en begrijp maar al te goed waar je het over hebt.
    En veel meer kan ik niet meer schrijven want alles wat ik wou zeggen is al nekeer gezegd. En Annelyse heeft meer dan gelijk dat je nog jààren lang een echt moederke kunt uithangen, dat je zeker niet schuldig moet voelen en je concenteren op je herstel.
    En knap ja, dat je er over blogt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s