Baaldag

Onzen Daan had er vandaag echt geen zin in! Het kind kan nog niet stappen laat staan kruipen maar hij kan wel al met het verkeerde been uit bed stappen. De hele dag was hij hangerig, wou hij enkel op mijn arm zitten. Ik ben kapot, mijn armen en benen doen gewoon pijn van het vele rondwandelen en vastpakken. Daarnaast is mijn poging om naar mijn grootmoeder (Daans overgrootmoeder) te rijden volledig in het water gevallen. Hij haat zijn autostoel. Als ik hem daarin zet dan begint hij geheid te krijsen. Van relax vertrekken is er geen sprake. Het oa. de reden dat ik al 6 weken niet alleen buiten kom met Daan. Hij wil niet liggen in zijn draagwieg en niet in de autostoel. Enkel de draagzak vindt hij ok. Ik hoop echt dat het betert. Gelukkig begint hij stilaan zijn wipper leuk te vinden maar het is nog niet van harte.
Nog een uurtje en dan eten en dan slaapritueel en hopelijk morgen een beter dagje…

Advertenties

2 gedachtes over “Baaldag

  1. Ken je het boek ‘Oei, ik groei’? Dat gaat over de ontwikkelingssprongen die baby’s maken. Bij Klaas hebben we dit nog bijna niet boven gehaald, hij is zo gemakkelijk, heeft hoogstens een ‘iets minder’ dagje. Maar Thijs kon je bijna gelijk zetten op het boek. Bij elke sprong had hij gegarandeerd lastige dagen. En dat waren dan idd. dagen waarop je niets beter kon doen dan hem pakken (lees: de hele dag in de draagdoek). Niet altijd gemakkelijk, maar eens je je daarmee verzoent (en weet waardoor het komt), ook niet onoverkomelijk. Nu heb ik soms spijt dat ik Klaas niet wat meer ‘draag’, omdat hij er zo niet om vraagt. ’t Is zo zalig, zo’n baby’tje op je buik.
    De sprong die baby’s maken rond 6 weken, herinner ik mij bij Thijs als één van de ergste. Hij heeft toen enkele dagen héél vaak aan de borst gelegen en verder sliep hij op mijn buik. Maar dan ineens kunnen ze veel meer en wordt het weer gemakkelijker.
    Als je dat boek graag eens leent, kom maar af. Wij hebben er veel aan gehad. En verder: maak het hem zo vertrouwd mogelijk, dicht bij jou. Ze zeggen niet voor niets: 9 maanden in de buik, 9 maanden op de buik en dan op weg naar zelfstandigheid. En geloof me: die van ons is soms wat te zelfstandig nu 😉

  2. Ik kan An’s woorden alleen maar beamen. De eerste 6 weken met een baby kunnen ze wat mij betreft afschaffen en die hongerdagen op 6 weken al helemaal. Maar hij lacht ondertussen, en dan heb je tenminste al een beetje een reactie tussen al dat krijsen door. En als alles een beetje gaat zoals het hoort, dan kan het vanaf nu alleen maar (stapje voor stapje) beter gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s