one

voila, vandaag zijn we exact 1 week verder. 1 week met mijn kleine ukkepuk die hier tijdens het bloggen op mijn arm ligt te slapen…
Voor al die toekomstig mama’s daarbuiten, hierbij mijn persoonlijke ervaringen van deze eerste week:

(ondertussen zijn we 1 week en 1 dag, bloggen met baby op arm was een beetje te ambitieus, tegen dat ik dan eindelijk wou beginnen bloggen was hij wakker, wou hij eten, niet meer slapen, was mama op van de stress enz.)

Weeën: volgens mij een uitschuiver van moeder natuur. What the f***k!!! Bij mij ging het dus als volgt: om half 10 duidelijk gezeur in onderrug en gezeur in buik. Wij naar het ziekenhuis om even aan de monitor te gaan hangen en te gaan kijken of het al arbeid was of nog voorweeën (ik had de vrijdag ervoor als eens generale repetitie gehad dus wist dat het beide kanten kom opgaan, of het zette door of het valt volledig stil). Dus wij aan de monitor, het waren al stevige weeën maar nog geen “arbeid”. 1 cm ontsluiting. Dus wij terug naar huis om te gaan “sudderen”. Om 1 uur lagen we goed en wel in ons bed, om 2 uur waren ze daar, de “echte” weeën. Man man, ik wist niet waar ik het had. Ondertussen had ik er dus al 4,5uur weeën opzitten. Wij terug naar het ziekenhuis, daar bleek dat het inderdaad goed begonnen was. 3 cm opening, afwachten of het goed vooruit ging gaan. Bleek dat de materniteit van het ziekenhuis vol zat waardoor wij midden in de nacht nog van ziekenhuis zijn moeten veranderen. Gelukkig ging onze vroedvrouw mee alsook gynaecoloog waardoor wij van de verhuis eigenlijk geen last hebben gehad. Buiten de autorit waarbij ik bijna de gordel heb doorgebeten van de pijn. Om 5 uur had ik nog steeds maar 3cm ontsluiting en zat ik op de grond achter mijn bed met mijn nagels in de handvaten van het bed. De vroedvrouw, met wie we op voorhand een lang gesprek over natuurlijk bevallen hadden gehad, stelde op dat moment zelf epidurale voor want dit ging ik niet trekken. Ik had namelijk wat ze noemen “kanon weeën” alsook een “weeënstorm”, maw keihard keihevig, geen ademruimte.
Na die epidurale zag ik het allemaal weer zitten.
Vandaar dat ik dus vind dat het echt een uitschuiver is van moeder natuur. Ik had in geen 100 jaar die baby er nog kunnen uitpersen had ik nog 7 uur zo een pijn geleden.
Aan de andere kant is het waar wat ze zeggen, je kan de pijn niet echt beschrijven, ik ben ook al vergeten hoe het juist zeer deed, alleen weet ik nog dat ik echt heb afgezien.

Bevalling: fluitje van een cent, in minder dan een half uur lag mijn zoontje in mijn armen zonder scheur of wat dan ook. Ik bedank hiervoor de gyn en vroedvrouw want die hebben een enorm goede begeleiding gedaan.

Dag 0: ik en zoon waren volledig van de wereld. Hij besefte nog niet tegoed dat hij geboren was en ik besefte nog niet goed dat ik was bevallen. Was prima dag. Alles komt zowat op je af, het eerste bezoek, eerste borstvoeding, eerste kakje, het gebeurt maar je bent er niet echt bij. Ik zat in zo’n heerlijke roes. Voor het bezoek dat toen is langsgeweest was dat ook leuk want ze mochten van mij toen allemaal mijn zoontje eens vasthouden. Hij besefte het niet en ik was zo enorm trots dat ik het niet erg vond.

Dag 1: nog steeds roes maar al wat minder, ondertussen 48 uur wakker, de eerste tranen wellen op. Plots besef ik dat ik mama ben geworden en it strikes me like lightning. Ik word helemaal overwelmd met gevoelens waar ik het bestaan niet vanaf wist. Mijn zoon!!!
Dag 1 is ook de dag van de startende stoelgang die moeilijk verloopt. Gehuil om rommelende darmkes, gelukkig is er de truk met de thermometer waar de vroedvrouwen even keuteren om hem stoelgang te doen maken. Salvation is free.
Borstvoeding geven is geen makkie. Ik begrijp niet zo goed hoe zoiets natuurlijk zo moeilijk kan gaan. 37 vroedvrouwen en 38 technieken later is mijn zoon helemaal de kluts kwijt en starten we de lange lijdensweg van cup feeding, met een strootje, terug aan de borst. Met als resultaat dat tegen ’s avonds mijn zoon 38 graden koorts heeft, geel ziet van een te hoge billirubine en onmiddellijk ORS water moet krijgen, mijn afgekolfde melk met een papfles krijgt binnen gegoten en onder de zonnebank moet. Het moment dat ze hem meenemen voor bloed af te nemen (mijn man gaat mee met onze zoon) stort mama volledig in. Plots besef ik dat ik hem nooit of te nimmer weer kwijt wil en dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik zie op dat moment mijn man nog liever dan ooit voor het geschenk dat hij me heeft gegeven.

Dag 2: we zetten door met de borstvoeding en cup feeding. Het gevolg is een zeer onrustige Daan die het van zodra hij besteft dat hij honger heeft, het op een krijsen zet waarvan elk moederhart zou breken. Het zijn lange dagen en lange nachten. Ze noemen hem op de gang een leeuwke.

Dag 3: elke dag boeken we een succesje. de stoelgang verloopt al vlotter, er volgen goede natte pampers, mama en papa worden bedreven in het geven van een badje en ochtendverzorging. De adrenaline houdt me ’s nachts en overdag in een opperste staat van paraatheid. ik kan mijn Daantje niet loslaten en hij ligt dan ook het merendeel van de dag bij me op de borst wat een zalig gevoel is. We besluiten een dagje langer te blijven dan voorzien om nog wat steun en hulp te krijgen met de borstvoeding. Ondertussen is de melkproductie goed op gang en kolf ik de meeste voedingsmomenten af om mijn kleine ukkepuk vervolgens met de cup te voeden. Hij wil niet mee aan de borst.
Deze kersverse mama heeft last van de babyblues en laat haar eigen mama langskomen om haar te soothen. Ik vind babyblues volledig verkeerd gekozen want ik vind het niet aanvoelen als de blues. Het zijn gewoon massa’s gevoelens die je overspoelen waar je geen blijf met kan. Ik huil die avond onbedaarlijk in de armen van mijn man die met veel liefde mijn tranen droogt en mij lekker knuffelt.

Dag 4: laatste dag met de veilige rode knop in de buurt. Ik voel me absoluut nog niet klaar om naar huis te gaan, aan de andere kant verlang ik naar mijn eigen bed. We rommelen wat op, zetten door met de borstvoeding en cups en ergeren ons mateloos aan de cups omdat het mijn zoontje elke keer van streek brengt. Die avond beslissen we samen om het ons zelf en onze zoon iets makkelijker te maken en vragen om flesjes. Twee voedingsmomenten later zijn mama en zoon veel meer relax. Hoe hem terug aan de borst krijgen is een zorg voor later. Eerst eten dan denken.

Dag 5 tot nu: Naar huis in maxicosi, wat een onhandig ding. Daan is NOT HAPPY. We rijden onmiddellijk naar de osteopaat om eens te kijken of hij ergens spanningen heeft zitten en daarom niet aan de borst zit. Een half uur later is die kleine van ons precies niet meer de onze. Hij is helemaal relax en drinkt bij de osteopaat al eens aan de borst. Mama en papa zijn dolgelukkig. Ondertussen hebben we onze flesjes van Avent die drinken tragen doen gaan waardoor hij meer moeite moet doen om melk te drinken aan de fles dan aan de borst. Het begint hem stilaan te dagen. Met de hulp van een vroedvrouw aan huis en tepelhoedjes drinkt hij sinds vandaag al zijn voedingen volledig aan de borst. Het weer zit ons nog niet mee en de boel is plakkerig en messy maar mama en papa zijn trots op hun zoon. Ik ben nog niet opgewassen voor het ontvangen van bezoek of met hem een wandelinkje te doen. Dat is dan maar voor volgende week. Stap voor stap, nen dag met ne keer. Het is niet makkelijk.

Advertenties

4 gedachtes over “one

  1. Goh dit doet mij helemaal terugdenken aan de geboorte van Fiona een jaar geleden: die bevalling waar je niet weet wat je overkomt, en dan zo’n klein babyke die ook niet goed weet wat hem overkomt, 100 adviezen voor borstvoeding, stress… maar het betert allemaal, zodra je het gewoon wordt. Maar het is inderdaad eventjes wennen.

  2. Blijven volhouden! Bij mijn eerste kindje was het ook moeilijk om de borstvoeding goed te krijgen maar eens dat het lukt is het echt geweldig. En als troost, bij een tweede gaat dat veel beter.
    Gefeliciteerd met het zoontje!

  3. welkom bij de club 🙂
    en het wordt echt wel beter
    (daar kan alleen wel wat tijd overgaan)

  4. 🙂 blijven ervoor gaan he! ik ben blij dat jullie gelukkig samen thuis zijn. Trek je maar niet teveel aan van het bezoek enzo — daar is later nog tijd genoeg voor. Nu is het tijd voor jullie 3!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s