werk

Dus ik ben zwanger en ik werk. Tot 6 maanden geleden was ik een jonge actieve carrière gerichte vrouw die van aanpakken wist en haar deel van de wereld had gezien. Sinds die buik er is bijgekomen, zijn die voorgaande 28 jaar blijkbaar in het collectieve geheugen van menig een verdwenen en ben ik eensklaps “zwanger” geworden. Het is het enige dat mij nog definieert. Die buik. Mijn baas had al vroeger laten weten dat hij zwanger en toestanden niet zo tof vindt maar dan weer, het is nen baas, als die mochten kiezen dan was werkvolk gewoon een ja-knikkende robot. Dus ik was ervan uitgegaan dat dat mijn harde werk van het voorbije jaar, mijn constructieve inzet voor het bedrijf, mijn engagement etc. alsook mijn vooruitziendheid, aangegeven wil om verder te blijven werken tot 12 juni en na mijn zwangerschapsverlof terug te beginnen zonder ouderschaps- of borstvoedingsverlof toonden dat ik van goede wil was, het echt goed meen met mijn job en het bedrijf niet zomaar in de steek laat. Maar dat blijkt dus niet het geval te zijn. Het aantal idiote opmerkingen over mijn zwangerschap begint zo stilaan de spuitgaten uit te lopen en ik begin het echt enerverend te vinden. Op zo’n momenten is het ook duidelijk dat het nog echt een mannenwereld is en dat merites in het verleden niet meer tellen eens je als vrouw bewust kiest om kindjes op deze planeet te zetten.

Zoals elke morgen luister ik, op weg naar het werk, naar Thomas staat Op op StuBru. Net voor 9 uur, zodat er zeker geen tijd meer over was om te reageren, kwam er daar een dame van Unicef doodleuk verkondigen dat al die werkende mama’s toch maar niets is want onze kindjes moeten daardoor vroeger naar de creche en dat is niet goed voor hen. Dus pleitte ze voor het verlengen van het bevallingsverlof en ouderschapsverlof zonder jobverlies (je job moet dus voorbehouden blijven voor jou). Duidelijk een dame met een baas die dat wel ziet zitten dat zwanger zijn enzo. Want hoe mooi het ook klinkt en hoe fantastisch het ook zou zijn, veel bazen (mannen en vrouwen) vinden zo’n zwangere werknemer maar niets. En hoe je het ook draait of keert, het is altijd de vrouw die zwanger is. Dus gelijkheid is in deze nogal moeilijk te bepleiten. Zelf ben ik er niet 100% uit maar ik weet en besef 1 ding, zonder vrouwen die voor kinderen kiezen wordt je bevolking almaar grijzer en grijzer en komen er geen extra werkkrachten voor de toekomst bij, kan je je cultuur niet verder zetten, is er een belangrijk sociaal netwerk tussen mensen dat wegvalt, heb je geen nieuwe creatieve breinen meer die kunnen groeien en oplossingen bedenken voor tal van problemen. Dus ipv meewarrig naar zwangere vrouwen te kijken, zouden werkgevers ze beter in hun armen sluiten want zij zijn degenen die aan het zorgen zijn voor later.

Advertenties

Een gedachte over “werk

  1. Als ik zo’n dingen hoor of lees, ben ik toch blij dat ik in ’t onderwijs sta. Van mijn directrice een welgemeende proficiat, oprechte interesse gedurende de zwangerschap en ouderschapsverlof bijna een evidentie (als je dat zelf wil uiteraard)… Alleen ouders laten soms eens horen dat ze het niet zo leuk vinden dat de juf halverwege het jaar verdwijnt, maar dat kan ik nog wel begrijpen. En de leerlingen, maar da’s wel vleiend natuurlijk… iets anders dan een nukkige baas 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s