duckling

Zaterdag had ik schoolreunie. Van het 6de leerjaar. Wij waren een niet zo grote groep. 2 klasjes van ongeveer 15 kinderen waarvan de helft kwam opdagen gesteund door wederhelft en enkelen al met kinderen. Er werden oude schoolfoto’s en poezie albums bijgehaald en er werd hartelijk gelachen om onze hartewensen en droomberoepen. Mij viel op dat ik in het vakje ‘wat ik later wil worden’ heel vaak ‘verpleegster’ heb ingevuld, iets wat ik niet had verwacht daar mijn verste herinnering van droomberoepen zich in de sfeer van architect/advocaat bevindt. Dus verpleegster en als hartewens een nieuwe fiets. Niet rijk worden of kindjes krijgen maar gewoon simpel een nieuwe fiets. Ik moest er hartelijk om lachen omdat dat vandaag tevens mijn wens is, een goede degelijke fiets bezitten. Ik heb ook geleerd dat ik toen al, op 10jarige leeftijd, vriendschap en loyaliteit hoog in het vaandel droeg. Een stukje in een poezie album herinnerde me aan een turbulente periode als kind. De dood van de vader van een vriendin en het verraad van mijn toenmalige vriendin voor de vriendschap van de ander. Hoe ik als kind in het boekje niet schrijf over mijn lievelingseten maar neerschrijf hoe ik me voel, hoe ik het tracht te begrijpen wat er is gebeurd en waarom. Ik werd er zelf even stil van. Zo jong en al zo worstelen.

Wat ik nog heb geleerd is dat je eendjes hebt en lelijke eendjes. Als je de schoolfoto’s van het 6de leerjaar erbij haalt dan zie je dat de meesten hun trekken al hadden en eigenlijk hetzelfde zijn gebleven. Sommige trekken wat scherper en meer uitgesproken maar in de fond hetzelfde.
Ik was als kind wel mooi maar mijn adolescente jaren waren met vallen en opstaan. Tanden die weerbarstig naar voren kwamen, mijn neus die zich als eerste in mijn gezicht manifesteerde als volgroeid. Een lichaam tussen twee periodes gewrongen en een mode die niet goed wist wat ze met die tussengeneratie aanmoest (bewijslast foto 6de leerjaar: twaaljarigen met kid cool, oilily, … aan, foto 2de middelbaar: iedereen met oversized bouwvakkershemden aan en slecht geknipte carrekes). Maar ik moest nog groeien. Vandaag kijk ik terug en zie dat ik met ouder te worden alleen maar meer in mijn lichaam ben gegroeid. Een beetje als goede wijn, te vroeg geschonken komt hij niet tot zijn recht. Hetzelfde geldt voor mijn vriendin Leen. Ook voor haar zijn de jaren goed geweest zodat ze vandaag een moderne jonge mooie mama is. Nu we zelf voor het moederschap staan is misschien dat nog de beste “wijsheid” die we in ons achterhoofd moeten houden voor onze dochters later als ze groot zijn. Soms moet je de tijd zijn werk laten doen, tijd brengt soms het beste in je boven.

Advertenties

Een gedachte over “duckling

  1. Ik ben ontroerd over dat klein stukje over mezelve 😉 Ik zie een leuke toekomst voor ons beiden als intelligente en trendy mama’s (allé ik ga mijn best doen om dat te bereiken…met al die luiers, flesjes, badjes…durf je nogal snel de slons uit te hangen, hihi)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s