handdoek

vandaag gooi ik de handdoek in de ring. Ik geef het borstvoeding geven op. Bedankt aan iedereen voor de aanmoediging maar we hebben met ons drietjes besloten dat dat het beste is. Daan is nooit verzadigd, eet zo vaak op een dag dat hij amper aan slaap toekomt en dus mama ook niet. Hem borstvoeding geven uit de fles lijkt een oplossing maar ik zie het kolven niet zitten. Ik voel me elke keer een uitgeperste citroen. Dus strakjes ga ik naar de apotheek voor zijn eerste voeding en gaan we zachtjes overschakelen. 1 voeding per dag naargelang mijn melkproductie. Ondertussen zijn we gestart met het inbakeren van Daan voor het slapen gaan wat een ongelooflijk effect heeft. Wij hebben het miracle blanket van Red Castle maar je hebt ook van puckababy een soort slaapzak. Ik vind het enerzijds jammer voor mijn ventje maar blijkbaar heeft hij het nodig want hij vindt het ook niet erg. Zolang hij maar lekker knus kan liggen is het ok voor hem.

moe

ik ben moe, doodmoe, zin om te huilen moe. Maar ik kan niet slapen overdag. Het is een vloek. Het is altijd zo geweest. Toen ik met mijn vriendin vroeger lange reizen maakte dan sliep die op de trein, in het vliegtuig, waar we maar moesten wachten of hangen. Hierdoor zag zij er over het algemeen meer uitgeslapen uit op foto’s dan ik. Maar ik was wakker, doodde mijn tijd destijds met sigaretten roken, boeken lezen, mij vervelen, onze reis voor de zoveelste keer nachecken, lezen over waar we naartoe gingen etc. En nu breekt het me dus weer zuur op. Want mama doodmoe is niet goed voor baby. En hij doet het nog zo voorbeeldig. Echt geen klagen. Vandaag heb ik een website gevonden www.inbakeren.nl die we wel een hele boel praktische informatie heeft gegeven. Ik had al gemerkt dat mijn ventje zichzelf nogal lang wakker houdt. Hierdoor is die doodmoe tegen dat hij moet eten en slaapt hij niet lang genoeg om echt uitgerust te zijn. Dus nu ben ik aan het proberen hem in te bakeren en hem daardoor sneller terug te doen inslapen. Niet teveel stimulansen meer, zacht praten, lekker knuffelen. Tot dusver nog geen echt succes maar we houden vol.

genieten

de trouw van mijn broertje is voorbij. Dat wil ook zeggen dat alle beslommeringen wat dat betreft achter de rug zijn. en dat betekent voor mij dat de countdown naar 22 juni echt begonnen is. Nu kan ik me 100% beginnen concentreren op kaartjes, kleedjes, suikerbonen, buggies, geboortelijsten etc. Ondertussen beweegt dat zoontje van mij (ons) bijna volcontinue. Ik vraag me soms af wanneer hij slaapt. Niet ’s nachts volgens mij want ik word ’s ochtends bekaf wakker. Het is ongelooflijk van zoveel leven in je buik te voelen. Gisteren zijn we nog een paar leuke kleedjes gaan halen. Je bent uiteindelijk maar een paar keer zwanger in je leven dus waarom dan niet in stijl zwanger zijn.

rough

We tellen vandaag 23 weken, nog exact 121 dagen te gaan en ons zoontje ziet het levenslicht. Ondertussen maakt hij er een sport van het leven van zijn mama langzaam om te toveren in een levende nachtmerrie. Ik ben busted. Letterlijk. Mijn gezicht is mega droog ondanks de massa creme dat ik erop smeer, mijn vingers en benen zijn aan het vollopen met vocht. (ringmaat +2, laarzen gaan van de ene op de andere week nog amper toe) ik heb het nu permanent warm alsof er iemand de verwarming met 5 graden heeft verhoogt met als gevolg dat ik mij te pletter zweet en kledij maar 1 dag kan dragen. Afgezien van bovenstaande heeft mijn zoontje mij dag en nachtritme nog niet overgenomen en vindt hij het leuk om ’s nachts allerhande acrobatische trukken uit te halen die mij uit mijn slaap houden. Het gevolg, een pesthumeur en krampen in mijn kuiten. Al dat gelukkig zwanger zijn, my ASS. Er is absoluut niets leuk aan. Te bedenken dat dit in de boeken mijn meest energieke en leuke periode moet zijn… Ik hou mijn hart vast van wat nog moet komen…

oldie

but not a goldie. Gisteren is het verdict over die vervelende pijn in mijn buik gevallen. Nothing with the baby, it’s alive and kicking. Het zijn mijn spastische darmen die tot voor de zwangerschap onder controle waren maar die nu met die hele hormonale verandering het noorden kwijt zijn en vol lucht zitten. Ik ben alvast geruster dat het dat maar is, langs de andere kant is het wel verdomd vermoeiend die zeurdende pijn. Ik heb nu extra vezels gekregen om de interne werking terug in gang te krijgen. Die buikpijn is mee de oorzaak van het slechte slapen en alles bij mekaar kon ik dus niet anders dan me belabberd voelen. Ik heb een paar daagjes platte rust gekregen om terug op positieven te komen om daarna met hernieuwde moed de 5de maand aan te vangen. Ik zie het weer helemaal zitten.

dus

zwanger dus… Ok, ik ga eerlijk toegeven, ik had het een ietsie pietsie romantischer voorgesteld. Zo meer ‘oermoeder’ gevoel. Gelukzalig 1 zijn met mijn buik en baby. Maar tot nu toe is er weinig leuks aan en dat is een understatement. buiten de klote vermoeidheid, verschrikkelijke slapeloosheid, misselijkheid, het feit dat ik mijn smaak volledig kwijt ben heb ik nu ook nog migraine aanvallen, het gevoel dat ik door een truck ben overreden en dat ik 100 jaar oud ben. Mijn buik doet vaak echt pijn van de spieren die aan het rekken zijn. Ik durf amper te niezen of mijn neus te snuiten. Zwanger dus… het is voorlopig nog geen pretje…

leven

Het leeft en heeft al een eigen willetje. Jawel, tijdens de apotheose van Falstaff vond mijn zoon het hoog tijd van zich voor de eerste keer te laten voelen. Ik zou het niet onmiddellijk vlinders in de buik noemen maar eerder bubbeltjes die ploppen. Ik had wat last van mijn broek van dat lange zitten tijdens de opera en had dan maar discreet de knopen losgemaakt om wat ruimte te geven aan mijn dikker wordende buik. En dat deed duidelijk deugd voor meer dan één partij. Verder heeft die zoon van mij het nog steeds niet begrepen op de nachtrust van zijn mama en ondertussen ook zijn papa want als mama een hele nacht wakker ligt dan wordt die daar redelijk cranky van. De voorbije drie nachten heb ik letterlijk elk half uur gezien. Vannacht was a blessing. Ik heb enkel half één, half vier en half zes gezien voor ik uit mijn bed moest… Dit gecombineerd met het feit dat je sowieso al vermoeid bent tijdens je zwangerschap, maakt dat ik er een beetje bijloop als een zombie met verstand op nul. Soit, het baby’tje is gezond en dat is wat telt he!

tijd

Het is dus zover. vanaf heden mag mijn koene ridder raak steken, als we er tijd voor vinden…

Tijd is zoiets onbestaand. Mijn neef is net terug van 3 maanden reizen zonder horloge. Ik weet nog goed hoe dat voelde. Een dag kon soms zo eindeloos lijken in positieve zin. Je starte vroeg met de zon op je heldere lege hoofd. Een hele dag voor de boeg waar niets moest en alles mocht. Je zag alle standen van de zon. Genieten van het vallen van de avond en de zwoele temperaturen die er in subtropische oorden heersen.

het is nu 17h19 en mijn dag is voorbij gevlogen. Ik ben sinds 6h30 op en sinds 8h non stop aan het werk. De hele dag is het echt vanalles geweest. Ik heb amper tijd gehad om te ademen. Ik ben doodop.
ik hoop nog genoeg energie bij mekaar te schrapen om binnen hopelijk een half uur huiswaarts te keren waar mijn studieboeken aan het wachten zijn op mij voor mijn examen maandag. ik heb zo het vage gevoel dat er niet veel van in huis zal komen.

Sporten is er deze week ook nog niet van gekomen. Dat ga ik er dit weekend proberen tussenproppen want zonder een uurtje lopen en crossen per week kom ik er niet.

en dus blijft er naast veel werken, studeren, sporten, kuisen, sociale verplichtingen, …, nog maar weinig tijd over om aan dat grootse project te starten.

nog een weekje en dan trekken we er voor een weekend tussenuit, en wie weet, misschien is het dan van de eerste keer raak

Dipje

Het is een te drukke week geweest. Dat trek ik niet. En dan heb ik een dipje zoals vandaag. Vanmorgen ben ik nog vlijtig opgestaan om met mijn nicht naar de sportclub te vertrekken maar in de sportclub was de kaars op. Geen fut meer om op de crosstrainer te stappen en me af te beulen voor kilo’s die er toch niet af willen. Op dat moment passeert de dame die het spel leidt en vraag ik of de les Body Balance relax is om mee te volgen. Zij verzekert me dat het wat lijkt op Yoga en dat je nadien zeer ontspannen bent. Ik besluit dat dit een goed alternatief is. In retrospect niet. Je moet een ongelooflijke kracht en lenigheid bezitten om al die oefeningen vlot mee te kunnen doen. Ik heb dus een uur mijn lichaam in onmogelijke posities liggen wringen. Tijdens dit wringen sta je een uur oog in oog met jezelf dankzij een reuzenspiegel die elke centimeter van je lichaam meedogenloos reflecteert. Alsof dat nog niet genoeg is, is het merendeel van de cursisten +40, vel over been en hyper lenig. Ik heb mij dan ook een uur opgewonden over al die madammen en hoe dat het komt dat ik met mijn 27 lentes lijk op een stramme pattattenzak alwaar zij op vliegende elfjes gelijken.

En dus nu een dipje. Volledig op. Nu ga ik in bad. Proberen fit te geraken. Vannacht doe ik nl. mee aan een dropping. Kwestie van timing gesproken…