lieve lezers van dit bescheiden blogje, ja ik schrijf af en toe (ongeveer 1 per blog) een dikke dt fout. Ik doe mijn best om er geen te schrijven en alhoewel ik redelijk begaafd ben, door mijn universiteitsjaren ben geraakt zonder bissen, slaag ik er maar niet in dt-loos te schrijven. Het is vaak door mijn enthousiasme, snel schrijven en meerdere dingen tegelijk doen dat de fouten erin sluipen. Dus taalpuristen, sorry als jullie bij het lezen van mijn blogje spontaan jullie haar willen uittrekken (jawel, ook jij lieve schat) maar er zullen altijd fouten in blijven staan. Maar op deze manier kunnen jullie je tevens elke keer verkneukelen over de fout die jullie hebben gevonden Dus, let the search begin!

Het gaat echt zoveel beter met mij. Nog niet helemaal 100% maar we gaan er komen. Het “voor mezelf zorgen” werpt zijn vruchten af. Alhoewel er nog niet veel is verandert mbt mijn situatie is er toch in mijn hoofd beterschap. Ik zie de dingen terug positiever in en heb terug hoop. Ik ben volop aan het solliciteren, heb terug zin om te gaan sporten en ik heb mezelf een autootje gekocht zodat ik eens weg kan rijden wanneer ik dat wil. Gisteren ben ik naar career launch geweest en ik voelde de “thrill” opnieuw om te gaan werken. Om opnieuw mij te storten op een job. Ik heb met een aantal zeer interessante bedrijven gepraat waar ik nu ook voor aan het solliciteren ben.
Daarnaast is Daan ook precies veranderd, je voelt dat hij een maandje ouder is, wat langer tevreden is met zijn speeltjes, heel graag bij mama is maar op een leuke manier en dat maakt alles ook wat plezanter. Mijn roze bril is alvast terug gelijmd. Nu de glazen nog en alles komt weer in orde

Ik ben gisteren/vannacht naar de premiere van NEW MOON:the twilight saga gaan kijken. Elke zoveel keer komt er een boeken/filmreeks voorbij die je gewoon moet hebben gelezen/gezien. Voor mij heeft de hele Twilight saga een dubbele betekenis. Ik heb al de boeken gelezen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Waarvan het grootste gedeelte in de twee weken in Frankrijk einde augustus. De boeken, een soort romeo en julliet met vampierensaus en happy ending, hebben mij in zekere zin geholpen door die eerste maanden mama zijn. De zwangerschap, vooral het 9 maanden niet onbezorgd eten en drinken, moe zijn, had mij een verdwaasd achter gelaten. Het was ook niet het sprookje geweest waarin ik had geloofd. Het was gewoon bikkelharde realiteit. Twilight was mijn sprookje, mijn ontsnappingsroute. Ik heb sprookjes nodig, ik wil geloven in magische werelden verborgen voor ons mensenoog, waar elfjes en feeën wonen en er goedaardige vampiers zijn die stapelverliefd worden op gewone mensen. Twilight is al dat, ingetogen verlangen, pure kalverliefde, geen geldzorgen of carriere keuzes, gewoon zijn wat het lot heeft uitgekozen voor jou. In een sprookje klopt het allemaal. Het echte leven is nu eenmaal geen momentopname van een jaar, het is een eindige aaneenschakeling van mooie momenten afgewisseld door periodes van kommer en kwel zonder magische wezens die je komen redden.
Dat alles om te zeggen dat ik zo blij ben dat ik de film heb gezien, blij ben dat ik de boeken heb gelezen en weet hoe het verder verloopt en prompt de soundtrack heb gedownload omdat die echt goed is.
Zo weerklinkt het sprookje Twilight een beetje in mijn eigen aaneengeschakeld sprookje…

Ik kan er niet over meespreken omdat Daan mooi zijn 40 weken heeft uitgezeten in mijn buik maar een prematuurtje krijgen is niet niks. Vriendinnen en nichtjes die een prematuurtje kregen (die het gelukkig allemaal vlot haalden) anders wel. Vooral het vinden van leuke spulletjes voor prematuurtjes bleek moeilijk te zijn. Omdat ze nog zo klein zijn lijken ze vaak te verdrinken in de “normale” babyspulletjes.
Daarom dit berichtje, om een hele leuke website die sinds gisteren online is, wat exposure te geven.

Koozi, staat voor Koesterende en OntwikkelingsOndersteunende Zorg, is opgericht door mama en verpleegster die veel ervaring heeft met prematuurtjes. Het is een webshop waar je leuke benodigdheden voor prematuurtjes kan vinden in zachte stoffen en leuke prints.

Verder staat de website ook nog vol informatie en is er een blog die je kan volgen enz.

Zeker de moeite om eens naar te kijken.

Niet alleen mama maar ook Daan had het de laatste dagen wat moeilijk… Niet willen eten, veel huilen en zeuren en ik maar temperatuur meten en pampers checken en eten aanbieden, wiegen voor dutjes omdat Daan enkel huilt voor de grote 3: vieze pamper, honger, moe.
Maar het was niets van dat alles. Gisteren was daar plots een tandje. Jawel, onze jonge vent heeft op 4 maand en half zijn aller eerste tandje doorgekregen. Vandaag is hij terug in zijn normale doen. Ne vrolijke ket als altijd

Het heeft een naam gekregen van de huisdokter. Een (gelukkig nog lichte) post-natale depressie. Ik dacht dat ik ziek was, pijn aan maag, darmen, spierpijnen, moe, doodmoe, altijd maar moe. Maar er is fysiek niets mis met mij. De andere symptomen heb ik de voorbije maanden rationeel genegeerd want ik vind het aanstellerij. Maar toen de dokter het luidop zei was het toch even slikken. 10% van de moeders krijgt het. Als ik alle blogs tel die ik volg, dan moest er wel eentje een PND hebben, ik had alleen mezelf niet meegeteld.

Nochtans heb ik veel meegemaakt wat het in de hand werkt. Wanneer heb je kans om PND te ontwikkelen:
1. een andere ingrijpende gebeurtenis valt samen met komst baby: job verliezen is een zeer ingrijpende gebeurtenis en is op zich al goed om in een depressie te belanden
2. hoge verwachtingen van het moederschap: ja die had ik, heel hoge verwachtingen. Ik zag mezelf als de übermoeder die een hele zomer lang met haar baby’tje in parken en op dijken ging gaan wandelen in het zonnetje. Viel dat even dik dik tegen. Niet alleen wou Daan niet in de wandelwagen, het was een verschrikkelijk warme zomer, te warm om buiten te komen. De borstvoeding ging van geen kanten, etc.
3. zelf iemand zijn met hoge eisen voor zichzelf: tja je persoonlijkheid is je persoonlijkheid he…

Via deze link kan je er nog meer over te weten komen.

Voorlopig krijg ik lichte anti-depressiva, niets zwaar, eerder een soort “upper” om niet verder weg te zinken. Ik sta niet meer op continu in huilen uitbarsten. Verder heb ik toffe gesprekken met een gespecialiseerd iemand, helpt osteopathie voor meer energie te krijgen en heb ik een paar uitstapjes gepland voor volgende week.

Het kan alleen maar beter worden.

En ja, ik heb heel hard getwijfeld of ik dit zou schrijven maar het leven is nu eenmaal niet enkel zonneschijn, er is soms ook regen. En daar moet je dan even door…

Daan en ik zijn vandaag gaan zwemmen samen met oma en dat was PLEZANT!!! Daan en ik (en oma ook) hebben er echt van genoten. t’ is een echt waterkieken. Van zodra hij het water voelde begon hij al te trappelen. De begeleidster van het babyzwemmen was ook gecharmeerd door zijn enthousiasme. Zij was trouwens ongelooflijk, zo rustgevend dat die dame was. Iemand die zo’n effect op mij heeft, straalt pas echt rust uit
Nadien dronk hij nog in het het complex zijn fles pap helemaal leeg om daarna als een blok in slaap te vallen. Thuis at hij dan nog eens zijn groentepap helemaal op en was voor de rest van de dag een super vrolijke vent.
Zeker voor herhaling vatbaar!

Mijn geheugen is toch niet meer wat het geweest is zenne. Ik kan gewoon mijn blog onderwerpen niet meer onthouden. Het gaat als volgt: ik lees iets, zie iets, denk aan iets, bedenk “cool, daar moet ik over bloggen, dat vind ik leuk en dat zouden andere mensen misschien ook willen weten, lezen, hun mening over delen”. Tegen dat ik dan aan mijn PC zit ben ik het gewoon vergeten, of weet ik de clue niet meer, of waarom ik nu net daarover wou bloggen. Het jammere ervan is dat ik dan eindig met leuke dingetjes over Daan te posten, wat wel leuk is, maar nogal eenzijdig. Dit is mijn blog, niet mama’s blog over Daan…
Alsnog toch een paar dingetjes die ik heb kunnen onthouden:
1. Zouden politici Knack lezen en soms eens beseffen dat wat daar staat vaak gewoon de waanzinnige waarheid is en dat ze zich zouden moeten schamen?
2. Dat het Parlement 13 oktober van start is gegaan en nu al terug met vakantie gaat en dat de presentatrice van Villa Politica daar niets over durfde te vragen aan Patrick Dewael (kamervoorzitter) om hem niet boos te maken: Kritische pers??? where are you, ha ja bij Knack, misschien moeten die eens een televisieprogramma maken
3. ik oude “recente” boekjes (knack) had meegenomen naar mijn kinesist omdat het meest recente magazine in de wachtkamer dateert van 2002 en hij net als ik mijn goed hart laat zien, zelf nieuwe knacks had gelegd
4. ik geïnvesteerd heb in een pantone kleurenboek omdat de kleur op mijn scherm nooit dezelfde is dan in druk, dat ik extra heb uitgekeken dat er een rgb of cmyk vermelding zou bijstaan, blijkt nu dat in die gids enkel een icoontje staat dat het kan omgezet worden in cmyk of rgb maar ze zeggen niet hoe. grrrrrr. Idioot die ik ben kijk ik uiteraard pas nu naar de website van pantone zelf om erachter te komen dat ze een pantone BRIDGE hebben, een kleurenboek met de cmyk en rgb kleur bij :-/ om mottig van te worden want dat grapke kost wat
5. mijn poetsvrouw haar hand heeft overbelast en ik dus vandaag heb moeten zelf kuisen, wat ik absoluut niet graag doe, maar ik ben een beetje compulsief en kan geen vuil zien liggen
6. ik DRINGEND het gras nog eens moet afdoen vooraleer er een minidorp in kan worden gesticht
7. ik iets moet vinden om de mollekes die in mijn aangemetste plantenbak zitten vriendelijk maar toch doortastend te verwijderen uit dien bak want die eten alle wortels van mijn groenhoudende plantjes op
8. mijn oleander dringend meer grond in zijn pot moet hebben
9. niet begrijp waarom mensen (zoals vanmiddag) perse 40 willen rijden als je 70 mag!!!
10. Al onze doopsuiker eindelijk de deur uit is
11. ik volop aan het solliciteren ben en dat ik gisteren mij bijna heb verslikt waar ik ben gaan solliciteren. Ik ga boos zijn als ik niet word weerhouden (ego), maar in geen honderd jaar daar ga werken. Van de 5 sollicitanten die waren weerhouden waren er maar 2 komen opdagen! waarvan mijn tegenkandidaat een man van in de 40 was die stripboeken las en zijn bokes meehad. Toen ik hem vroeg of hij zin had om na het eerste deel van de sollicitatie mee brussel even in te trekken kreeg hij ter plaatse een hartaanval. Ik hoop voor hem dat hij de job krijgt. Hij zou passen op het departement. Ik ben de stad ingetrokken en heb lekker moleculair gegeten in het Horta cafe aan het stripmuseum.
12. Morgen 3de poging K&G hopelijk heeft de arts nu wel zin om spuitjes te zetten, en anders ga ik naar de kinderarts en vraag mijn geld terug aan K&G.

Thats all for now folks

Daan is nu 4 maanden. Ongelooflijk maar waar. En dat is niet plezant, voor hem dan. Want:

1. je mag al wel groentjes eten maar nog niet zelf
2. je wil wel vooruit of achteruit maar voorlopig is het nog wat gebroddel draaien, rondspinnen rond hoofd als as, of op je rug schuiven van A naar B
3. je wil de wereld zien maar langer dan 10 minuten op je buik met ne keer gaat nog niet
4. je wil wel spelen met je speeltjes maar sommige dingen zijn nog een beetje groot en lomp voor die kleine handjes en je kleine mondje dus dat lukt allemaal niet zo aardig

Dus rest er ons niets meer buiten de boel gewoon afbreken. Jawel, Daan duwt/gooit speeltjes uit het park, snokt zo hard aan zijn parkversiering dat het ding echt afziet en zijn knisperboekjes zijn bijna opgegeten.

Het leven kan hard zijn